Sarga 44
Aranya Kanda
36 verses · free forever
Listen at your pace. New audio may take a moment to prepare. Narration settings
Verse 1
तया परुषम् उक्तस् तु कुपितो राघवानुजः । स विकाङ्क्षन् भृशं रामं प्रतस्थे नचिराद् इव ॥
tayā paruṣam uktas tu kupito rāghavānujaḥ | sa vikāṅkṣan bhṛśaṃ rāmaṃ pratasthe nacirād iva
Harshly addressed by her, the angered younger brother of Rāghava, longing greatly for Rāma, set out, (meaning to return) in no long while.
उस (सीता) के द्वारा कठोर वचन कहे जाने पर क्रुद्ध राघव का छोटा भाई (लक्ष्मण) राम के लिए अत्यन्त व्याकुल होकर, (शीघ्र लौटने के विचार से) चल पड़ा।
Verse 2
तदासाद्य दशग्रीवः क्षिप्रम् अन्तरम् आस्थितः । अभिचक्राम वैदेहीं परिव्राजकरूपधृक् ॥
tadāsādya daśagrīvaḥ kṣipram antaram āsthitaḥ | abhicakrāma vaidehīṃ parivrājakarūpadhṛk
Then the ten-necked one, seizing the gap, quickly took his stance and approached Vaidehī, wearing the guise of a wandering mendicant.
तब उस अवसर को पाकर दशग्रीव (रावण) झटपट मौका ताककर, परिव्राजक (संन्यासी) का रूप धरे वैदेही की ओर बढ़ा।
Verse 3
श्लक्ष्णकाषायसंवीतः शिखी छत्री उपानही । वामे चांसे ऽवसज्याथ शुभे यष्टिकमण्डलू । परिव्राजकरूपेण वैदेहीं समुपागमत् ॥
ślakṣṇakāṣāyasaṃvītaḥ śikhī chatrī upānahī | vāme cāṃse 'vasajyātha śubhe yaṣṭikamaṇḍalū | parivrājakarūpeṇa vaidehīṃ samupāgamat
Clad in soft ochre robe, crested, with parasol and sandals, bearing upon his left shoulder the auspicious staff and water-pot — in the guise of a wandering ascetic he came up to Vaidehī.
कोमल काषाय वस्त्र पहने, शिखा धारण किए, छत्र और खड़ाऊँ लिए, बाएँ कन्धे पर शुभ दण्ड और कमण्डलु लटकाए — परिव्राजक के रूप में वह वैदेही के पास आ पहुँचा।
Verse 4
ताम् आससादातिबलो भ्रातृभ्यां रहितां वने । रहितां सूर्यचन्द्राभ्यां संध्याम् इव महत्तमः ॥
tām āsasādātibalo bhrātṛbhyāṃ rahitāṃ vane | rahitāṃ sūryacandrābhyāṃ saṃdhyām iva mahattamaḥ
That exceedingly mighty one approached her, bereft of the two brothers in the forest, as deep darkness (approaches) the twilight bereft of sun and moon.
वह अत्यन्त बलवान (रावण) वन में दोनों भाइयों से रहित उस (सीता) के पास वैसे ही आया, जैसे सूर्य और चन्द्र से रहित सन्ध्या के पास गहन अन्धकार।
Verse 5
ताम् अपश्यत् ततो बालां राजपुत्रीं यशस्विनीम् । रोहिणीं शशिना हीनां ग्रहवद् भृशदारुणः ॥
tām apaśyat tato bālāṃ rājaputrīṃ yaśasvinīm | rohiṇīṃ śaśinā hīnāṃ grahavad bhṛśadāruṇaḥ
He then beheld that young, glorious princess, like Rohiṇī bereft of the moon — he, dreadful as a (malign) planet.
तब उस बाला, यशस्विनी राजकन्या को उसने वैसे ही देखा, जैसे चन्द्रमा से रहित रोहिणी को — वह (रावण) अत्यन्त भयंकर किसी (क्रूर) ग्रह के समान था।
Verse 6
तम् उग्रं पापकर्माणं जनस्थानरुहा द्रुमाः । समीक्ष्य न प्रकम्पन्ते न प्रवाति च मारुतः ॥
tam ugraṃ pāpakarmāṇaṃ janasthānaruhā drumāḥ | samīkṣya na prakampante na pravāti ca mārutaḥ
Beholding that fierce doer of sinful deeds, the trees that grow in Janasthāna did not stir, nor did the wind blow.
उस उग्र, पापकर्मी को देखकर जनस्थान में उगे वृक्ष नहीं हिले, और वायु भी नहीं बही।
Verse 7
शीघ्रस्रोताश् च तं दृष्ट्वा वीक्षन्तं रक्तलोचनम् । स्तिमितं गन्तुम् आरेभे भयाद् गोदावरी नदी ॥
śīghrasrotāś ca taṃ dṛṣṭvā vīkṣantaṃ raktalocanam | stimitaṃ gantum ārebhe bhayād godāvarī nadī
And the swift-flowing Godāvarī river, seeing him gazing with red eyes, out of fear began to grow still.
और लाल आँखों से ताकते हुए उसे देखकर शीघ्रगामिनी गोदावरी नदी भय से स्तब्ध (मन्दगति) होकर बहने लगी।
Verse 8
रामस्य त्व् अन्तरं प्रेप्सुर् दशग्रीवस् तदन्तरे । उपतस्थे च वैदेहीं भिक्षुरूपेण रावणः ॥
rāmasya tv antaraṃ prepsur daśagrīvas tadantare | upatasthe ca vaidehīṃ bhikṣurūpeṇa rāvaṇaḥ
Seeking Rāma's absence (an opening), the ten-necked one in that interval stood before Vaidehī in the guise of a mendicant, Rāvaṇa.
राम की अनुपस्थिति (अवसर) ढूँढ़ता हुआ दशग्रीव रावण उस अन्तराल में भिक्षु के रूप में वैदेही के सामने जा खड़ा हुआ।
Verse 9
अभव्यो भव्यरूपेण भर्तारम् अनुशोचतीम् । अभ्यवर्तत वैदेहीं चित्राम् इव शनैश्चरः ॥
abhavyo bhavyarūpeṇa bhartāram anuśocatīm | abhyavartata vaidehīṃ citrām iva śanaiścaraḥ
The unholy one in holy guise approached Vaidehī, who was grieving for her husband, as Śanaiścara (Saturn) approaches the star Citrā.
वह अशुभ (रावण) शुभ रूप में अपने पति के लिए शोक करती हुई वैदेही के पास वैसे ही आया, जैसे शनैश्चर (शनि) चित्रा नक्षत्र के पास।
Verse 10
स पापो भव्यरूपेण तृणैः कूप इवावृतः । अतिष्ठत् प्रेक्ष्य वैदेहीं रामपत्नीं यशस्विनीम् ॥
sa pāpo bhavyarūpeṇa tṛṇaiḥ kūpa ivāvṛtaḥ | atiṣṭhat prekṣya vaidehīṃ rāmapatnīṃ yaśasvinīm
That sinful one in holy guise, like a well covered over with grass, stood gazing upon Vaidehī, the glorious wife of Rāma —
वह पापी शुभ रूप में, घास से ढके कुएँ के समान, राम की यशस्विनी पत्नी वैदेही को देखता हुआ खड़ा रहा —
Verse 11
शुभां रुचिरदन्तौष्ठीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम् । आसीनां पर्णशालायां बाष्पशोकाभिपीडिताम् ॥
śubhāṃ ruciradantauṣṭhīṃ pūrṇacandranibhānanām | āsīnāṃ parṇaśālāyāṃ bāṣpaśokābhipīḍitām
lovely, of lovely teeth and lip, her face like the full moon, seated in the leaf-hut, afflicted with tears and grief.
शुभ, सुन्दर दाँतों और होंठों वाली, पूर्णचन्द्र के समान मुख वाली, पर्णशाला में बैठी, आँसू और शोक से पीड़ित (उस सीता को)।
Verse 12
स तां पद्मपलाशाक्षीं पीतकौशेयवासिनीम् । अभ्यगच्छत वैदेहीं दुष्टचेता निशाचरः ॥
sa tāṃ padmapalāśākṣīṃ pītakauśeyavāsinīm | abhyagacchata vaidehīṃ duṣṭacetā niśācaraḥ
That lotus-petal-eyed one, clad in yellow silk — Vaidehī — the night-ranger of wicked heart approached.
कमल की पंखुड़ियों के समान नेत्रों वाली, पीले रेशमी वस्त्र पहने उस वैदेही के पास वह दुष्ट चित्त वाला निशाचर आया।
Verse 13
स मन्मथशराविष्टो ब्रह्मघोषम् उदीरयन् । अब्रवीत् प्रश्रितं वाक्यं रहिते राक्षसाधिपः ॥
sa manmathaśarāviṣṭo brahmaghoṣam udīrayan | abravīt praśritaṃ vākyaṃ rahite rākṣasādhipaḥ
Pierced by the arrows of Manmatha, uttering the chant of Brahman, the lord of the rākṣasas spoke a courteous word in that solitary place.
कामदेव के बाणों से बिंधा हुआ वह राक्षसराज वेदमन्त्रों का उच्चारण करता हुआ उस एकान्त स्थान में विनम्र वचन बोला।
Verse 14
ताम् उत्तमां त्रिलोकानां पद्महीनाम् इव श्रियम् । विभ्राजमानां वपुषा रावणः प्रशशंस ह ॥
tām uttamāṃ trilokānāṃ padmahīnām iva śriyam | vibhrājamānāṃ vapuṣā rāvaṇaḥ praśaśaṃsa ha
Her, the supreme (beauty) of the three worlds, like Śrī without her lotus, radiant in body, Rāvaṇa praised:
तीनों लोकों में सर्वोत्तम, कमल से रहित श्री (लक्ष्मी) के समान, शरीर से देदीप्यमान उस (सीता) की रावण ने प्रशंसा की:
Verse 15
का त्वं काञ्चनवर्णाभे पीतकौशेयवासिनि । कमलानां शुभां मालां पद्मिनीव च बिभ्रती ॥
kā tvaṃ kāñcanavarṇābhe pītakauśeyavāsini | kamalānāṃ śubhāṃ mālāṃ padminīva ca bibhratī
'Who are you, of golden hue, clad in yellow silk, bearing, like a lotus-pond, a fair garland of lotuses?'
'स्वर्ण के समान कान्ति वाली, पीले रेशमी वस्त्र पहने, कमलिनी के समान कमलों की सुन्दर माला धारण किए तुम कौन हो?'
Verse 16
ह्रीः श्रीः कीर्तिः शुभा लक्ष्मीर् अप्सरा वा शुभानने । भूतिर् वा त्वं वरारोहे रतिर् वा स्वैरचारिणी ॥
hrīḥ śrīḥ kīrtiḥ śubhā lakṣmīr apsarā vā śubhānane | bhūtir vā tvaṃ varārohe ratir vā svairacāriṇī
'Are you Modesty, or Śrī, or Fame, or lovely Lakṣmī, or an apsaras, O fair-faced one? Or are you Prosperity, O fair-hipped one, or Rati roaming at her will?'
'हे सुमुखी! तुम ह्री (लज्जा), श्री, कीर्ति, शुभ लक्ष्मी, अथवा अप्सरा हो? हे सुन्दरी! तुम भूति (ऐश्वर्य) हो, या स्वच्छन्द विचरने वाली रति हो?'
Verse 17
समाः शिखरिणः स्निग्धाः पाण्डुरा दशनास् तव । विशाले विमले नेत्रे रक्तान्ते कृष्णतारके ॥
samāḥ śikhariṇaḥ snigdhāḥ pāṇḍurā daśanās tava | viśāle vimale netre raktānte kṛṣṇatārake
'Even, pointed, glossy, and white are your teeth; wide and clear your two eyes, red at the corners, with dark pupils.'
'तुम्हारे दाँत एकसार, नुकीले, चिकने और श्वेत हैं; तुम्हारे दोनों नेत्र विशाल, निर्मल, कोरों पर लाल और काली पुतलियों वाले हैं।'
Verse 18
विशालं जघनं पीनम् ऊरू करिकरोपमौ । एताव् उपचितौ वृत्तौ सहितौ संप्रगल्भितौ ॥
viśālaṃ jaghanaṃ pīnam ūrū karikaropamau | etāv upacitau vṛttau sahitau saṃpragalbhitau
'Broad and full your hips, your thighs like an elephant's trunk; these two (breasts), plump and round, close-set and swelling,'
'तुम्हारे नितम्ब विशाल और पीन हैं, जाँघें हाथी की सूँड़ के समान हैं; तुम्हारे ये दोनों (स्तन) भरे-भरे, गोल, सटे हुए और उभरे हुए हैं,'
Verse 19
पीनोन्नतमुखौ कान्तौ स्निग्धतालफलोपमौ । मणिप्रवेकाभरणौ रुचिरौ ते पयोधरौ ॥
pīnonnatamukhau kāntau snigdhatālaphalopamau | maṇipravekābharaṇau rucirau te payodharau
'full and upraised of tip, lovely, smooth like palm-fruits, adorned with the choicest gems — lovely are your breasts.'
'भरे और ऊँचे अग्रभाग वाले, सुन्दर, चिकने ताड़फल के समान, उत्तम मणियों के आभूषणों से युक्त — सुन्दर हैं तुम्हारे स्तन।'
Verse 20
चारुस्मिते चारुदति चारुनेत्रे विलासिनि । मनो हरसि मे रामे नदीकूलम् इवाम्भसा ॥
cārusmite cārudati cārunetre vilāsini | mano harasi me rāme nadīkūlam ivāmbhasā
'O sweet-smiling, fair-toothed, fair-eyed, playful one — you steal away my mind, as a river (steals away) its bank with its waters.'
'हे सुन्दर मुस्कान वाली, सुन्दर दाँतों वाली, सुन्दर नेत्रों वाली, विलासिनी! तुम मेरा मन वैसे ही हर रही हो, जैसे नदी जल से अपने किनारे को (हर लेती है)।'
Verse 21
करान्तमितमध्यासि सुकेशी संहतस्तनी । नैव देवी न गन्धर्वी न यक्षी न च किंनरी ॥
karāntamitamadhyāsi sukeśī saṃhatastanī | naiva devī na gandharvī na yakṣī na ca kiṃnarī
'Your waist is spanned by a hand, your hair lovely, your breasts close-set; you are no goddess, nor gandharva-woman, nor yakṣī, nor kinnarī.'
'तुम्हारी कमर मुट्ठी भर (पतली) है, तुम्हारे केश सुन्दर हैं, स्तन सटे हुए हैं; तुम न देवी हो, न गन्धर्वी, न यक्षी, और न किन्नरी।'
Verse 22
नैवंरूपा मया नारी दृष्टपूर्वा महीतले । इह वासश् च कान्तारे चित्तम् उन्माथयन्ति मे ॥
naivaṃrūpā mayā nārī dṛṣṭapūrvā mahītale | iha vāsaś ca kāntāre cittam unmāthayanti me
'A woman of such form I have never before seen upon the earth. And your dwelling here in the wilderness disturbs my mind.'
'ऐसे रूप वाली नारी मैंने पृथ्वी पर पहले कभी नहीं देखी। और इस निर्जन वन में तुम्हारा निवास मेरे चित्त को विचलित कर रहा है।'
Verse 23
सा प्रतिक्राम भद्रं ते न त्वं वस्तुम् इहार्हसि । राक्षसानाम् अयं वासो घोराणां कामरूपिणाम् ॥
sā pratikrāma bhadraṃ te na tvaṃ vastum ihārhasi | rākṣasānām ayaṃ vāso ghorāṇāṃ kāmarūpiṇām
'Go back; may it be well with you; you ought not to dwell here. This is the abode of the rākṣasas, dreadful, taking forms at will.'
'तुम लौट जाओ, तुम्हारा कल्याण हो; तुम्हें यहाँ नहीं रहना चाहिए। यह घोर, इच्छानुसार रूप धरने वाले राक्षसों का निवास है।'
Verse 24
प्रासादाग्र्याणि रम्याणि नगरोपवनानि च । संपन्नानि सुगन्धीनि युक्तान्य् आचरितुं त्वया ॥
prāsādāgryāṇi ramyāṇi nagaropavanāni ca | saṃpannāni sugandhīni yuktāny ācarituṃ tvayā
'The finest palaces, the lovely city-gardens, abundant and fragrant — these are fit to be frequented by you.'
'सुन्दर प्रासाद, रमणीय नगर-उद्यान, जो समृद्ध और सुगन्धित हैं — वे ही तुम्हारे विचरने के योग्य हैं।'
Verse 25
वरं माल्यं वरं पानं वरं वस्त्रं च शोभने । भर्तारं च वरं मन्ये त्वद्युक्तम् असितेक्षणे ॥
varaṃ mālyaṃ varaṃ pānaṃ varaṃ vastraṃ ca śobhane | bhartāraṃ ca varaṃ manye tvadyuktam asitekṣaṇe
'The choicest garland, the choicest drink, the choicest garment, O lovely one — and the choicest husband too I deem fitting for you, O dark-eyed one.'
'हे सुन्दरी! श्रेष्ठ माला, श्रेष्ठ पेय, श्रेष्ठ वस्त्र (तुम्हारे योग्य हैं); और हे श्यामनयनी! मैं तुम्हारे अनुरूप श्रेष्ठ पति भी (तुम्हारे) योग्य समझता हूँ।'
Verse 26
का त्वं भवसि रुद्राणां मरुतां वा शुचिस्मिते । वसूनां वा वरारोहे देवता प्रतिभासि मे ॥
kā tvaṃ bhavasi rudrāṇāṃ marutāṃ vā śucismite | vasūnāṃ vā varārohe devatā pratibhāsi me
'Who are you — do you belong to the Rudras, or the Maruts, O pure-smiling one, or to the Vasus, O fair-hipped one? You appear to me a deity.'
'हे पवित्र मुस्कान वाली! तुम कौन हो — रुद्रों की, अथवा मरुतों की हो? हे सुन्दरी! या वसुओं की? तुम मुझे कोई देवता प्रतीत होती हो।'
Verse 27
नेह गच्छन्ती गन्धर्वा न देवा न च किंनराः । राक्षसानाम् अयं वासः कथं नु त्वम् इहागता ॥
neha gacchantī gandharvā na devā na ca kiṃnarāḥ | rākṣasānām ayaṃ vāsaḥ kathaṃ nu tvam ihāgatā
'Here come neither gandharvas, nor gods, nor kinnaras; this is the abode of the rākṣasas — how then have you come here?'
'यहाँ न गन्धर्व आते हैं, न देवता, और न किन्नर; यह तो राक्षसों का निवास है — फिर तुम यहाँ कैसे आ गईं?'
Verse 28
इह शाखामृगाः सिंहा द्वीपिव्याघ्रमृगास् तथा । ऋक्षास् तरक्षवः कङ्काः कथं तेभ्यो न बिभ्यसे ॥
iha śākhāmṛgāḥ siṃhā dvīpivyāghramṛgās tathā | ṛkṣās tarakṣavaḥ kaṅkāḥ kathaṃ tebhyo na bibhyase
'Here there are monkeys, lions, leopards, tigers, and deer, bears, hyenas, and kaṅka-vultures; how do you not fear them?'
'यहाँ वानर, सिंह, चीते, बाघ और हिरण, तथा रीछ, लकड़बग्घे और कंक (गिद्ध) हैं; तुम उनसे कैसे नहीं डरतीं?'
Verse 29
मदान्वितानां घोराणां कुञ्जराणां तरस्विनाम् । कथम् एका महारण्ये न बिभेषि वनानने ॥
madānvitānāṃ ghorāṇāṃ kuñjarāṇāṃ tarasvinām | katham ekā mahāraṇye na bibheṣi vanānane
'Of the dreadful, swift, rutting elephants — how, alone in the great forest, do you not take fright, O woodland one?'
'हे वनमुखी! मद से भरे घोर, वेगवान हाथियों से तुम महावन में अकेली कैसे नहीं डरतीं?'
Verse 30
कासि कस्य कुतश् च त्वं किंनिमित्तं च दण्डकान् । एका चरसि कल्याणि घोरान् राक्षससेवितान् ॥
kāsi kasya kutaś ca tvaṃ kiṃnimittaṃ ca daṇḍakān | ekā carasi kalyāṇi ghorān rākṣasasevitān
'Who are you, whose, and whence? And for what reason do you range the Daṇḍakas alone, O auspicious one — these dreadful (forests) frequented by rākṣasas?'
'हे कल्याणी! तुम कौन हो, किसकी हो, कहाँ से आई हो, और किस कारण राक्षसों से सेवित इन घोर दण्डकवनों में अकेली विचरती हो?'
Verse 31
इति प्रशस्ता वैदेही रावणेन दुरात्मना । द्विजातिवेषेण हि तं दृष्ट्वा रावणम् आगतम् । सर्वैर् अतिथिसत्कारैः पूजयाम् आस मैथिली ॥
iti praśastā vaidehī rāvaṇena durātmanā | dvijātiveṣeṇa hi taṃ dṛṣṭvā rāvaṇam āgatam | sarvair atithisatkāraiḥ pūjayām āsa maithilī
Thus praised by the evil-souled Rāvaṇa — seeing him, Rāvaṇa, come in the guise of a twice-born — Maithilī, Vaidehī, honoured him with all the courtesies due to a guest.
दुरात्मा रावण के द्वारा इस प्रकार प्रशंसा की गई वैदेही ने — द्विज के वेश में आए उस रावण को देखकर — मैथिली ने अतिथि के समस्त सत्कारों से उसका सम्मान किया।
Verse 32
उपानीयासनं पूर्वं पाद्येनाभिनिमन्त्र्य च । अब्रवीत् सिद्धम् इत्य् एव तदा तं सौम्यदर्शनम् ॥
upānīyāsanaṃ pūrvaṃ pādyenābhinimantrya ca | abravīt siddham ity eva tadā taṃ saumyadarśanam
Bringing first a seat and inviting him with foot-water, she then said, 'It is ready (the meal),' to him of gentle aspect.
पहले आसन लाकर और पाद्य (पैर धोने का जल) से आमन्त्रित करके, उस सौम्य दर्शन वाले से उसने तब कहा, 'भोजन तैयार है।'
Verse 33
द्विजातिवेषेण समीक्ष्य मैथिली; तम् आगतं पात्रकुसुम्भधारिणम् । अशक्यम् उद्द्वेष्टुम् उपायदर्शनान्; न्यमन्त्रयद् ब्राह्मणवद् यथागतम् ॥
dvijātiveṣeṇa samīkṣya maithilī; tam āgataṃ pātrakusumbhadhāriṇam | aśakyam uddveṣṭum upāyadarśanān; nyamantrayad brāhmaṇavad yathāgatam
Seeing him come in the guise of a twice-born, bearing begging-bowl and the ochre (robe), and impossible to repel by any perceived means, Maithilī invited him as a brāhmaṇa, (received) as he had come:
भिक्षापात्र और काषाय वस्त्र धारण किए द्विज के वेश में आए हुए, और जिसे किसी उपाय से टाल पाना असम्भव था — उसे देखकर मैथिली ने जैसे वह आया था, वैसे ही ब्राह्मण के समान उसे आमन्त्रित किया:
Verse 34
इयं बृसी ब्राह्मण कामम् आस्यताम्; इदं च पाद्यं प्रतिगृह्यताम् इति । इदं च सिद्धं वनजातम् उत्तमं; त्वदर्थम् अव्यग्रम् इहोपभुज्यताम् ॥
iyaṃ bṛsī brāhmaṇa kāmam āsyatām; idaṃ ca pādyaṃ pratigṛhyatām iti | idaṃ ca siddhaṃ vanajātam uttamaṃ; tvadartham avyagram ihopabhujyatām
'Here, O brāhmaṇa, is a seat of grass; please be seated; and let this foot-water be received; and this fine forest-grown (fare), made ready for you, may at your pleasure be eaten here undisturbed.'
'हे ब्राह्मण! यह कुश का आसन है, कृपया बैठिए; और यह पाद्य स्वीकार कीजिए; और वन में उपजा यह उत्तम भोजन, जो आपके लिए तैयार है, यहाँ निश्चिन्त होकर खाइए।'
Verse 35
निमन्त्र्यमाणः प्रतिपूर्णभाषिणीं; नरेन्द्रपत्नीं प्रसमीक्ष्य मैथिलीम् । प्रहस्य तस्या हरणे धृतं मनः; समर्पयाम् आस वधाय रावणः ॥
nimantryamāṇaḥ pratipūrṇabhāṣiṇīṃ; narendrapatnīṃ prasamīkṣya maithilīm | prahasya tasyā haraṇe dhṛtaṃ manaḥ; samarpayām āsa vadhāya rāvaṇaḥ
Being so invited, Rāvaṇa, surveying the king's wife Maithilī, who spoke in full-measured words — laughing (inwardly) — fixed his mind, bent on her carrying-off, and set it toward her destruction.
इस प्रकार आमन्त्रित किए जाने पर, सुगठित वचन बोलने वाली राजपत्नी मैथिली को देखकर रावण ने (मन-ही-मन) हँसकर उसके हरण में लगा अपना मन उसके विनाश की ओर समर्पित कर दिया।
Verse 36
ततः सुवेषं मृगया गतं पतिं; प्रतीक्षमाणा सहलक्ष्मणं तदा । निरीक्षमाणा हरितं ददर्श तन्; महद् वनं नैव तु रामलक्ष्मणौ ॥
tataḥ suveṣaṃ mṛgayā gataṃ patiṃ; pratīkṣamāṇā sahalakṣmaṇaṃ tadā | nirīkṣamāṇā haritaṃ dadarśa tan; mahad vanaṃ naiva tu rāmalakṣmaṇau
Then, awaiting her finely-attired husband, who had gone to the chase, and Lakṣmaṇa too, she gazed and beheld that green, great forest — but not Rāma and Lakṣmaṇa.
तब शिकार को गए अपने सुसज्जित पति की तथा लक्ष्मण की प्रतीक्षा करती हुई उस (सीता) ने निहारकर उस हरे-भरे विशाल वन को देखा, किन्तु राम और लक्ष्मण को नहीं (देखा)।