Adhyaya 13

Verse 1

शल्येन श्रुतकीर्तिपराजयः।। सञ्जय उवाच। श्रुतकीर्तिमथायान्तं किरन्तं निशिताञ्शरान्। मद्रराजो महाराज वारयामास हृष्टवत्।।

śalyena śrutakīrtiparājayaḥ|| sañjaya uvāca| śrutakīrtimathāyāntaṃ kirantaṃ niśitāñśarān| madrarājo mahārāja vārayāmāsa hṛṣṭavat||

Verse 2

मद्रराजं समासाद्य श्रुतकीर्तिर्महारथः। विव्याध भल्लैर्विशत्या कार्तस्वरविभूषितैः।।

madrarājaṃ samāsādya śrutakīrtirmahārathaḥ| vivyādha bhallairviśatyā kārtasvaravibhūṣitaiḥ||

Verse 3

प्रतिविव्याध तं शल्यं त्रिभिस्तूर्णमजिह्मगैः। सारथिं चास्य भल्लेन भृशं विव्याध भारत।।

prativivyādha taṃ śalyaṃ tribhistūrṇamajihmagaiḥ| sārathiṃ cāsya bhallena bhṛśaṃ vivyādha bhārata||

Verse 4

स शल्यं शरवर्षेण च्छादयामास संयुगे। मुमोच निशितान्बाणान्मद्रराजरथं प्रति।।

sa śalyaṃ śaravarṣeṇa cchādayāmāsa saṃyuge| mumoca niśitānbāṇānmadrarājarathaṃ prati||

Verse 5

ततः शल्यो महाराज श्रुतकीर्तिभुजच्युतान्। चिच्छेद समरे बाणासन्बणैः सन्नतपर्वभिः।।

tataḥ śalyo mahārāja śrutakīrtibhujacyutān| ciccheda samare bāṇāsanbaṇaiḥ sannataparvabhiḥ||

Verse 6

श्रुतकीर्तिस्ततः श्ल्यं भित्त्वा नवभिरायसैः। सारथिं त्रिभिरानर्च्छत्पुनः शल्यं च प़ञ्चभिः।।

śrutakīrtistataḥ ślyaṃ bhittvā navabhirāyasaiḥ| sārathiṃ tribhirānarcchatpunaḥ śalyaṃ ca pa़ñcabhiḥ||

Verse 7

तस्य शल्यो धनुश्छित्त्वा हस्तावापं निकृत्य च। विव्याध समरे तूर्णं सप्तभिस्तं शरोत्तमैः।।

tasya śalyo dhanuśchittvā hastāvāpaṃ nikṛtya ca| vivyādha samare tūrṇaṃ saptabhistaṃ śarottamaiḥ||

Verse 8

अथान्यद्धनुरादाय श्रुतकीर्तिर्महारथः। भद्रेश्वरं चतुःषष्ट्या बाह्वोरुरसि चार्पयत्।।

athānyaddhanurādāya śrutakīrtirmahārathaḥ| bhadreśvaraṃ catuḥṣaṣṭyā bāhvorurasi cārpayat||

Verse 9

ततस्तु समरे राजंस्तेन विद्वः शिलीमुखैः। xxविव्याध तं चापि नवत्या निशितैः शरैः।।

tatastu samare rājaṃstena vidvaḥ śilīmukhaiḥ| xxvivyādha taṃ cāpi navatyā niśitaiḥ śaraiḥ||

Verse 10

तस्य मद्रेश्वरश्चापं पुनश्चिच्छेद मारिष। स च्छिन्नधन्वा समरे गदां चिक्षेप सत्वरः।।

tasya madreśvaraścāpaṃ punaściccheda māriṣa| sa cchinnadhanvā samare gadāṃ cikṣepa satvaraḥ||

Verse 11

पट्टैर्जाम्बूनदैर्बद्धां रुप्यपट्टैश्च भारत। भ्राजमानां यथा नारीं दिव्यवस्त्रविभूषिताम्।।

paṭṭairjāmbūnadairbaddhāṃ rupyapaṭṭaiśca bhārata| bhrājamānāṃ yathā nārīṃ divyavastravibhūṣitām||

Verse 12

तामापतन्तीं सहसा दीप्यमानाशनिप्रभाम्। शरैरनेकसाहस्रैर्व्यष्टम्भयत मद्रराट्।।

tāmāpatantīṃ sahasā dīpyamānāśaniprabhām| śarairanekasāhasrairvyaṣṭambhayata madrarāṭ||

Verse 13

विष्टभ्य च गदां वीरः पातयित्वा च भूतले। श्रुकीर्तिमथायत्तो राजन्विव्याध पञ्चभिः।।

viṣṭabhya ca gadāṃ vīraḥ pātayitvā ca bhūtale| śrukīrtimathāyatto rājanvivyādha pañcabhiḥ||

Verse 14

तस्य शक्तिं रमे भूयश्चिक्षेप भुजोपमाम्। तां द्विधा चाछिनच्छल्यो मेदिन्यां सा त्वशीर्यत।।

tasya śaktiṃ rame bhūyaścikṣepa bhujopamām| tāṃ dvidhā cāchinacchalyo medinyāṃ sā tvaśīryata||

Verse 15

तस्य शल्यः क्षुरप्रेण यन्तुः कायाच्छिरोऽहरत्। बालहस्ताद्यथा श्येन आमिषं वै नरोत्तम।।

tasya śalyaḥ kṣurapreṇa yantuḥ kāyācchiro'harat| bālahastādyathā śyena āmiṣaṃ vai narottama||

Verse 16

स पपात रथोपस्थात्सारथिस्तस्य भारत। ततस्ते प्राद्रवन्सङ्ख्ये हय्नास्तस्य महात्मनः।।

sa papāta rathopasthātsārathistasya bhārata| tataste prādravansaṅkhye haynāstasya mahātmanaḥ||

Verse 17

पलायमानैस्तैरश्वैः सोपनीतो रमाजिरात्। श्रुतकीर्तिर्महाराज पश्यतां सर्वयोधिनाम्।।

palāyamānaistairaśvaiḥ sopanīto ramājirāt| śrutakīrtirmahārāja paśyatāṃ sarvayodhinām||

Verse 18

ततो मद्रेश्वरो राजा पाण्डवानामनीकिनीम्। व्यगाहत मुदा युक्तो नलिनीं द्विरदो यथा।।

tato madreśvaro rājā pāṇḍavānāmanīkinīm| vyagāhata mudā yukto nalinīṃ dvirado yathā||

Verse 19

लोलयामास स बलं सिंहः पशुगणानिव। शल्यस्तत्र महारङ्गे पाण्डवानां महात्मनाम्।।

lolayāmāsa sa balaṃ siṃhaḥ paśugaṇāniva| śalyastatra mahāraṅge pāṇḍavānāṃ mahātmanām||

Verse 20

निपात्य पाण्डुपाञ्चालान्पृतनासु व्यवस्थितः। अशोभत रणे शल्यो विधूमोऽग्निरिव ज्वलन्।।

nipātya pāṇḍupāñcālānpṛtanāsu vyavasthitaḥ| aśobhata raṇe śalyo vidhūmo'gniriva jvalan||

Verse 21

सेनाकक्षं महद्दग्ध्वा कक्षमग्निरिवोत्थितः। स्थितो रराज समरे पुरं दग्ध्वेव शङ्करः।।

senākakṣaṃ mahaddagdhvā kakṣamagnirivotthitaḥ| sthito rarāja samare puraṃ dagdhveva śaṅkaraḥ||