Adhyaya 303

Verse 1

कर्णएन सूर्यंप्रति सानुनयं शक्राय कवचकुण्डलदानेऽभ्यनुज्ञाप्रार्थना ।। 1 ।। सूर्येण कर्णंप्रति शक्राच्छक्तिग्रहणचोदनापूर्वकं कुण्डलादिदानाभ्यनुज्ञानम् ।। 2 ।। कर्ण उवाच। भगवन्तमहं भक्तो यथा मां वेत्थ गोपते। तथा परमतिग्मांशो नास्त्यदेयं कथंचन ।।

karṇaena sūryaṃprati sānunayaṃ śakrāya kavacakuṇḍaladāne'bhyanujñāprārthanā || 1 || sūryeṇa karṇaṃprati śakrācchaktigrahaṇacodanāpūrvakaṃ kuṇḍalādidānābhyanujñānam || 2 || karṇa uvāca| bhagavantamahaṃ bhakto yathā māṃ vettha gopate| tathā paramatigmāṃśo nāstyadeyaṃ kathaṃcana ||

Verse 2

न मे दारा न मेपुत्रा न चात्मा सुहृदो न च। तथेष्टा वै सदा भक्त्या यथा त्वं गोपते मम ।।

na me dārā na meputrā na cātmā suhṛdo na ca| tatheṣṭā vai sadā bhaktyā yathā tvaṃ gopate mama ||

Verse 3

इष्टानां च महात्मानो भक्तानां च न संशयः। कुर्वन्ति भक्तिमिष्टां च जानीषे त्वं च भास्कर ।।

iṣṭānāṃ ca mahātmāno bhaktānāṃ ca na saṃśayaḥ| kurvanti bhaktimiṣṭāṃ ca jānīṣe tvaṃ ca bhāskara ||

Verse 4

इष्टो भक्तश्च मे कर्णो न चान्यद्दैवतं दिवि। जानीत इतिवै कृत्वा भगवानाह मद्धितम् ।।

iṣṭo bhaktaśca me karṇo na cānyaddaivataṃ divi| jānīta itivai kṛtvā bhagavānāha maddhitam ||

Verse 5

भूयश्च शिरसा याचे प्रसाद्य च पुनःपुनः। इति ब्रवीमि तिग्मांशो त्वं तु मे क्षन्तुमर्हसि ।।

bhūyaśca śirasā yāce prasādya ca punaḥpunaḥ| iti bravīmi tigmāṃśo tvaṃ tu me kṣantumarhasi ||

Verse 6

बिभेमि न तथा मृत्योर्यथा बिभ्येऽनृतादहम्। विशेषेण द्विजातीनां सर्वेषां सर्वदा सताम् ।।

bibhemi na tathā mṛtyoryathā bibhye'nṛtādaham| viśeṣeṇa dvijātīnāṃ sarveṣāṃ sarvadā satām ||

Verse 7

प्रदाने जीवितस्यापि न मेऽत्रास्ति विचारणा। यच्च मामात्थ देव त्वं पाण्डवं फल्गुनं प्रति ।।

pradāne jīvitasyāpi na me'trāsti vicāraṇā| yacca māmāttha deva tvaṃ pāṇḍavaṃ phalgunaṃ prati ||

Verse 8

व्येतु संतापजं दुःखं तव भास्कर मानसम्। अर्जुनप्रतिमं चैव विजेष्यामि रणेऽर्जुनम् ।।

vyetu saṃtāpajaṃ duḥkhaṃ tava bhāskara mānasam| arjunapratimaṃ caiva vijeṣyāmi raṇe'rjunam ||

Verse 9

तवापि विदितं देव ममाप्यस्त्रबलं महत्। जामदग्न्यादुपात्तं यत्तथा द्रोणान्महात्मनः ।।

tavāpi viditaṃ deva mamāpyastrabalaṃ mahat| jāmadagnyādupāttaṃ yattathā droṇānmahātmanaḥ ||

Verse 10

इदं त्वमनुजानीहि सुरश्रेष्ठ व्रतं मम। भिक्षते वज्रिणे दद्यामपि जीवितमात्मनः ।।

idaṃ tvamanujānīhi suraśreṣṭha vrataṃ mama| bhikṣate vajriṇe dadyāmapi jīvitamātmanaḥ ||

Verse 11

सूर्य उवाच। यदि तात ददास्येते वज्रिणे कुण्डले शुभे। त्वमप्येनमथो ब्रूया विजयार्थं महाबल ।।

sūrya uvāca| yadi tāta dadāsyete vajriṇe kuṇḍale śubhe| tvamapyenamatho brūyā vijayārthaṃ mahābala ||

Verse 12

नियमेन प्रदद्यास्त्वं कुण्डलेवै शतक्रतोः। अवध्यो ह्यसि भूतानां कुण्डलाभ्यां समन्वितः ।।

niyamena pradadyāstvaṃ kuṇḍalevai śatakratoḥ| avadhyo hyasi bhūtānāṃ kuṇḍalābhyāṃ samanvitaḥ ||

Verse 13

अर्जुनन विनाशं हि तव दानवसूदनः। प्रार्तयानो रणे वत्स कुण्डले ते जिहीर्षति ।।

arjunana vināśaṃ hi tava dānavasūdanaḥ| prārtayāno raṇe vatsa kuṇḍale te jihīrṣati ||

Verse 14

स त्वमप्येनमाराध्य सूनृताभिः पुनः पुनः। अभ्यर्थयेथा देवेशममोघार्थं पुरंदरम् ।।

sa tvamapyenamārādhya sūnṛtābhiḥ punaḥ punaḥ| abhyarthayethā deveśamamoghārthaṃ puraṃdaram ||

Verse 15

अमोघां देहि मे शक्तिममित्रविनिबर्हिणीम्। दास्यामि ते सहस्राक्ष कुण्डले वर्म चोत्तमम् ।।

amoghāṃ dehi me śaktimamitravinibarhiṇīm| dāsyāmi te sahasrākṣa kuṇḍale varma cottamam ||

Verse 16

इत्येव नियमेन त्वं दद्याः शक्राय कुण्डले। तया त्वं कर्ण संग्रामे हनिष्यसि रणे रिपून् ।।

ityeva niyamena tvaṃ dadyāḥ śakrāya kuṇḍale| tayā tvaṃ karṇa saṃgrāme haniṣyasi raṇe ripūn ||

Verse 17

नाहत्वा हि महाबाहो शत्रूनेति करं पुनः। सा शक्तिर्देवराजस्य शतशोऽथ सहस्रशः ।।

nāhatvā hi mahābāho śatrūneti karaṃ punaḥ| sā śaktirdevarājasya śataśo'tha sahasraśaḥ ||

Verse 18

वैशंपायन उवाच। 3-300-18x एवमुक्त्वा सहस्रांशुः सहसाऽन्तरधीयत। कर्णस्तु बुबुधे राजन्स्वप्नान्ते प्रव्यथन्निव ।।

vaiśaṃpāyana uvāca| 3-300-18x evamuktvā sahasrāṃśuḥ sahasā'ntaradhīyata| karṇastu bubudhe rājansvapnānte pravyathanniva ||

Verse 19

प्रतिबुद्धस्तु राधेयः स्वप्नं संचिन्त्य भारत। चकार निश्चयं राजञ्शक्त्यर्थं वदतांवर ।।

pratibuddhastu rādheyaḥ svapnaṃ saṃcintya bhārata| cakāra niścayaṃ rājañśaktyarthaṃ vadatāṃvara ||

Verse 20

यदि मामिन्द्र आयाति कुण्डलार्थं परन्तप। शक्त्या तस्मै प्रदास्यामि कुण्डले वर्म चैव ह ।।

yadi māmindra āyāti kuṇḍalārthaṃ parantapa| śaktyā tasmai pradāsyāmi kuṇḍale varma caiva ha ||

Verse 21

स कृत्वा प्रातरुत्थाय कार्याणि भरतर्षभ। ब्राह्मणान्वाचयित्वा च यथाकार्यमुपाक्रमत् ।।

sa kṛtvā prātarutthāya kāryāṇi bharatarṣabha| brāhmaṇānvācayitvā ca yathākāryamupākramat ||

Verse 22

विधिना राजशार्दूल मुहूर्तमजपत्तदा। ततः सूर्याय जप्यान्ते कर्णः स्वप्नं न्यवेदयत् ।।

vidhinā rājaśārdūla muhūrtamajapattadā| tataḥ sūryāya japyānte karṇaḥ svapnaṃ nyavedayat ||

Verse 23

यथा दृष्टं यथातत्त्वं यथोक्तमुभयोर्निसि। तत्सर्वमानुपूर्व्येण शशंसास्मै वृषस्तदा ।। ।। इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि कुण्डलाहरणपर्वणि त्र्यधिकत्रिशततमोऽध्यायः ।। 303 ।।

yathā dṛṣṭaṃ yathātattvaṃ yathoktamubhayornisi| tatsarvamānupūrvyeṇa śaśaṃsāsmai vṛṣastadā || || iti śrīmanmahābhārate araṇyaparvaṇi kuṇḍalāharaṇaparvaṇi tryadhikatriśatatamo'dhyāyaḥ || 303 ||

Verse 24

तच्छ्रुत्वा भगवान्देवो भानुः स्वर्भानुसूदनः। उवाच तं तथेत्येव कर्णं सूर्यः स्मयन्निव ।। अस्मै सूर्याय। वृषः क्रणः ।।

tacchrutvā bhagavāndevo bhānuḥ svarbhānusūdanaḥ| uvāca taṃ tathetyeva karṇaṃ sūryaḥ smayanniva || asmai sūryāya| vṛṣaḥ kraṇaḥ ||

Verse 25

ततस्तत्त्वमिति ज्ञात्वा राधेयः परवीरहा। शक्तिमेवाभिकाङ्क्षन्वै वासवं प्रत्यपालयत् ।।

tatastattvamiti jñātvā rādheyaḥ paravīrahā| śaktimevābhikāṅkṣanvai vāsavaṃ pratyapālayat ||