Adhyaya 17

Verse 1

युधिष्ठिरेण जरासन्धप्रभावप्रश्ने श्रीकृष्णेन तदुपोद्घाततया बृहद्रथराजोपा ख्यानकथनारम्भः।। 1।। अपुत्रस्य बृहथस्य पत्नीभ्यां सह तपोवनगमनम्।। 2।। तत्र चण्डकौशिकमुनिना बृहद्रथाय पुत्रीयाम्रफलदानम्।। 3।। प्रविभक्ततत्फलभोजनेन सञ्जातगर्भयोस्तद्भार्ययोः पृथगेकैकशरीरखण्डसम्भवः।।4।। तत्पत्नीभ्यां दासीद्वारा बहिस्त्याजितयोः खण्डयोः जरानाम्न्या राक्षस्या स न्धानाजरासन्धसम्भवः।। 5।। बालकं गृहीत्वा आगतया जरया सह बृहद्रथस्य संवादः।। 6।। वासुदेव उवाच।। जातस्य भारते वंशे तथा कुन्त्याः सुतस्य च। या वै युक्ता मतिः सेयमर्जुनेन प्रदर्शिता।।

yudhiṣṭhireṇa jarāsandhaprabhāvapraśne śrīkṛṣṇena tadupodghātatayā bṛhadratharājopā khyānakathanārambhaḥ|| 1|| aputrasya bṛhathasya patnībhyāṃ saha tapovanagamanam|| 2|| tatra caṇḍakauśikamuninā bṛhadrathāya putrīyāmraphaladānam|| 3|| pravibhaktatatphalabhojanena sañjātagarbhayostadbhāryayoḥ pṛthagekaikaśarīrakhaṇḍasambhavaḥ||4|| tatpatnībhyāṃ dāsīdvārā bahistyājitayoḥ khaṇḍayoḥ jarānāmnyā rākṣasyā sa ndhānājarāsandhasambhavaḥ|| 5|| bālakaṃ gṛhītvā āgatayā jarayā saha bṛhadrathasya saṃvādaḥ|| 6|| vāsudeva uvāca|| jātasya bhārate vaṃśe tathā kuntyāḥ sutasya ca| yā vai yuktā matiḥ seyamarjunena pradarśitā||

Verse 2

न स्म मृत्युं वयं विद्म रात्रौ वा यदि वा दिवा। न चापि कञ्चिदमरमयुद्धेनानुशुश्रुम।।

na sma mṛtyuṃ vayaṃ vidma rātrau vā yadi vā divā| na cāpi kañcidamaramayuddhenānuśuśruma||

Verse 3

एतावदेव पुरुषैः कार्यं हृदयतोषणम्। नयेन विधिदृष्टेन यदुपक्रमते परान्।।

etāvadeva puruṣaiḥ kāryaṃ hṛdayatoṣaṇam| nayena vidhidṛṣṭena yadupakramate parān||

Verse 4

सुनयस्यानपायस्य संयोगे परमः क्रमः। सङ्गत्या जायतेऽसाम्यं साम्यं च न भवेद्द्वयोः।। ।। इति श्रीमन्महाभारते सभापर्वणि मन्त्रपर्वणि सप्तदशोऽध्यायः।। 17।।

sunayasyānapāyasya saṃyoge paramaḥ kramaḥ| saṅgatyā jāyate'sāmyaṃ sāmyaṃ ca na bhaveddvayoḥ|| || iti śrīmanmahābhārate sabhāparvaṇi mantraparvaṇi saptadaśo'dhyāyaḥ|| 17||

Verse 5

अनयस्यानुपायस्य संयुगे परमः क्षयटः। संशयो जायते साम्याज्जयश्च न भवेद्द्वयोः।।

anayasyānupāyasya saṃyuge paramaḥ kṣayaṭaḥ| saṃśayo jāyate sāmyājjayaśca na bhaveddvayoḥ||

Verse 6

ते वयं नयमास्थाय शत्रुदेशसमीपगाः। कथमन्तं न गच्छेम वृक्षस्येव नदीरयाः।। पररन्ध्रे पराक्रान्ताः स्वरन्ध्रावरणे स्थिताः।।

te vayaṃ nayamāsthāya śatrudeśasamīpagāḥ| kathamantaṃ na gacchema vṛkṣasyeva nadīrayāḥ|| pararandhre parākrāntāḥ svarandhrāvaraṇe sthitāḥ||

Verse 7

व्यूढानीकैरतिबलैर्न युद्व्येदरिभिः सह। इति बुद्धिमतां नीतिस्तन्ममापीह रोचते।।

vyūḍhānīkairatibalairna yudvyedaribhiḥ saha| iti buddhimatāṃ nītistanmamāpīha rocate||

Verse 8

अनवद्या ह्यसम्बुद्धाः प्रविष्टाः शत्रुसद्म तत्। शत्रुदेशमुपाक्रम्य तं कामं प्राप्नुयामहे।।

anavadyā hyasambuddhāḥ praviṣṭāḥ śatrusadma tat| śatrudeśamupākramya taṃ kāmaṃ prāpnuyāmahe||

Verse 9

एको ह्येव श्रियं नित्यं बिभर्ति पुरुषर्षभः। अन्तरात्मेव भूतानां तत्क्षयं नैव लक्षये।। क्रमः उपक्रमः।।

eko hyeva śriyaṃ nityaṃ bibharti puruṣarṣabhaḥ| antarātmeva bhūtānāṃ tatkṣayaṃ naiva lakṣaye|| kramaḥ upakramaḥ||

Verse 10

अथवैनं निहत्याजौ शेषेणापि समाहताः। प्राप्नुयाम ततः स्वर्गं ज्ञातित्राणपरायणाः।।

athavainaṃ nihatyājau śeṣeṇāpi samāhatāḥ| prāpnuyāma tataḥ svargaṃ jñātitrāṇaparāyaṇāḥ||

Verse 11

युधिष्ठिर उवाच।। कृष्ण कोऽयं जरासन्धः किंवीर्यः किम्पराक्रमः। यस्त्वां स्पृष्ट्वाऽग्निसदृशं न दग्धः शलभो यथा।।

yudhiṣṭhira uvāca|| kṛṣṇa ko'yaṃ jarāsandhaḥ kiṃvīryaḥ kimparākramaḥ| yastvāṃ spṛṣṭvā'gnisadṛśaṃ na dagdhaḥ śalabho yathā||

Verse 12

कृष्ण उवाच।। शृणु राजञ्जरासन्धो यद्वीर्यो यत्पराक्रमः। यथा चोपेक्षितोऽस्माभिर्बहुशः कृतविप्रियः।।

kṛṣṇa uvāca|| śṛṇu rājañjarāsandho yadvīryo yatparākramaḥ| yathā copekṣito'smābhirbahuśaḥ kṛtavipriyaḥ||

Verse 13

अक्षौहिणीनां तिसृणां पतिः समरदर्पितः। राजा बृहद्रथो नाम मगधाधिपतिर्बली।।

akṣauhiṇīnāṃ tisṛṇāṃ patiḥ samaradarpitaḥ| rājā bṛhadratho nāma magadhādhipatirbalī||

Verse 14

रूपवान्वीर्यसम्पन्नः श्रीमानतुलविक्रमः। नित्यं दीक्षाङ्किततनुः शतक्रतुरिवापरः।।

rūpavānvīryasampannaḥ śrīmānatulavikramaḥ| nityaṃ dīkṣāṅkitatanuḥ śatakraturivāparaḥ||

Verse 15

तेजसा सूर्यसङ्काशः क्षमया पृथिवीसमः। यश्चान्तकसमः क्रोधे श्रिया वैश्रवणोपमः।।

tejasā sūryasaṅkāśaḥ kṣamayā pṛthivīsamaḥ| yaścāntakasamaḥ krodhe śriyā vaiśravaṇopamaḥ||

Verse 16

स्वराज्यं कारयामास मगधेषु गिरिव्रजे। तस्याभिजनसंयुक्तैर्गणैर्भरतसत्तम। व्याप्तेयं पृथिवी सर्वा सूर्यस्येव गभस्तिभिः।।

svarājyaṃ kārayāmāsa magadheṣu girivraje| tasyābhijanasaṃyuktairgaṇairbharatasattama| vyāpteyaṃ pṛthivī sarvā sūryasyeva gabhastibhiḥ||

Verse 17

स काशिराजस्य सुते यमजे भरतर्षभः। उपयेमे महावीर्यो रूपद्रविणसंयुते। तयोश्चकार समयं मिथः स पुरुषर्षभः।।

sa kāśirājasya sute yamaje bharatarṣabhaḥ| upayeme mahāvīryo rūpadraviṇasaṃyute| tayoścakāra samayaṃ mithaḥ sa puruṣarṣabhaḥ||

Verse 18

नातिवर्तिष्य इत्येवं पत्नीभ्यां सन्निधौ तदा। स ताभ्यां शुशुभे राजा पत्नीभ्यां वसुधाधिपः।।

nātivartiṣya ityevaṃ patnībhyāṃ sannidhau tadā| sa tābhyāṃ śuśubhe rājā patnībhyāṃ vasudhādhipaḥ||

Verse 19

प्रियाम्भामनुरूपाभ्यां करेणुभ्यामिव द्विपः। तयोर्मध्यगतश्चापि रराज वसुधाधिपः।।

priyāmbhāmanurūpābhyāṃ kareṇubhyāmiva dvipaḥ| tayormadhyagataścāpi rarāja vasudhādhipaḥ||

Verse 20

गङ्गायमुनयोर्मध्ये मूर्तिमानिव सागरः। विषयेषु निमग्रस्य तस्य यौवनमत्यगात्।।

gaṅgāyamunayormadhye mūrtimāniva sāgaraḥ| viṣayeṣu nimagrasya tasya yauvanamatyagāt||

Verse 21

न च वंशकरः पुत्रस्तस्याजायत कश्चन। मङ्गलैर्बभिर्होमैः पुत्रकामाभिरिष्टिभिः।।

na ca vaṃśakaraḥ putrastasyājāyata kaścana| maṅgalairbabhirhomaiḥ putrakāmābhiriṣṭibhiḥ||

Verse 22

नाससाद नृपश्रेष्ठः पुत्रं कुलविवर्धनम्। स भार्याभ्यां च सहितो निर्वेदमगमद्धृशम्।।

nāsasāda nṛpaśreṣṭhaḥ putraṃ kulavivardhanam| sa bhāryābhyāṃ ca sahito nirvedamagamaddhṛśam||

Verse 23

राज्यं चापि परित्यज्य तपोवनमथाश्रयत्। वार्यमाणः प्रकृतिभिर्नृपभक्त्या विशाम्पते।।

rājyaṃ cāpi parityajya tapovanamathāśrayat| vāryamāṇaḥ prakṛtibhirnṛpabhaktyā viśāmpate||

Verse 24

अथ काक्षीवतः पुत्रं गौतमस्य महात्मनः।। शुश्राव तपसि श्रेष्ठमुदारं चण्डकौशिकम्।।

atha kākṣīvataḥ putraṃ gautamasya mahātmanaḥ|| śuśrāva tapasi śreṣṭhamudāraṃ caṇḍakauśikam||

Verse 25

यदृच्छयाऽऽगतं तं तु वृक्षमूलमुपाश्रितम्। पत्नीभ्यां सहितो राजा सर्वयत्नैरतोषयत्।।

yadṛcchayā''gataṃ taṃ tu vṛkṣamūlamupāśritam| patnībhyāṃ sahito rājā sarvayatnairatoṣayat||

Verse 26

बृहद्रथं च स ऋषिर्यथावच्चाभ्यनन्दत। उपविष्टः स तेनाथ अनुज्ञातो महात्मना।।

bṛhadrathaṃ ca sa ṛṣiryathāvaccābhyanandata| upaviṣṭaḥ sa tenātha anujñāto mahātmanā||

Verse 27

तमपृच्छत्तदा विप्रः किमागमनमित्यथ। विप्रैरनुगतस्यैव पत्नीभ्यां सहितस्य च।।

tamapṛcchattadā vipraḥ kimāgamanamityatha| viprairanugatasyaiva patnībhyāṃ sahitasya ca||

Verse 28

स उवाच मुनिं राजा भगवन्नास्ति मे सुतः। अपुत्रस्य तु राज्येन वृद्धत्वे किं प्रयोजनम्।।

sa uvāca muniṃ rājā bhagavannāsti me sutaḥ| aputrasya tu rājyena vṛddhatve kiṃ prayojanam||

Verse 29

सोऽहं तपश्चरिष्यामि पत्नीभ्यां सहितो वने। नाप्रजस्य मुने किर्तिः स्वधा चैवाक्षया भवेत्। एवमुक्तः स राज्ञा तु मुनिः कारुण्यमागतः।।

so'haṃ tapaścariṣyāmi patnībhyāṃ sahito vane| nāprajasya mune kirtiḥ svadhā caivākṣayā bhavet| evamuktaḥ sa rājñā tu muniḥ kāruṇyamāgataḥ||

Verse 30

तमब्रवीत्सत्यधृतिः सत्यवागृषिसत्तमः। परितुष्टोऽस्मि राजेन्द्र वरं वरय सुव्रत।।

tamabravītsatyadhṛtiḥ satyavāgṛṣisattamaḥ| parituṣṭo'smi rājendra varaṃ varaya suvrata||

Verse 31

ततः सभार्यः प्रणतस्तमुवाच बृहद्रथः। पुत्रदर्शननैराश्याद्बाष्पसन्दिग्धया गिरा।।

tataḥ sabhāryaḥ praṇatastamuvāca bṛhadrathaḥ| putradarśananairāśyādbāṣpasandigdhayā girā||

Verse 32

राजोवाच।। भगवन् राज्यमुत्सृज्य प्रस्थितस्य तपोवनम्। किं वरेणाल्पभाग्यस्य किं राज्येनाप्रजस्य मे।।

rājovāca|| bhagavan rājyamutsṛjya prasthitasya tapovanam| kiṃ vareṇālpabhāgyasya kiṃ rājyenāprajasya me||

Verse 33

कृष्ण उवाच। एतच्छ्रुत्वा मुनिर्ध्यानमगमन्क्षुभितेन्द्रियः। तस्यैव चाम्रवृक्षस्य छायायां समुपाविशत।।

kṛṣṇa uvāca| etacchrutvā munirdhyānamagamankṣubhitendriyaḥ| tasyaiva cāmravṛkṣasya chāyāyāṃ samupāviśata||

Verse 34

तस्योपविष्टस्य मुनेरुत्सङ्गे निपपात ह। अवानमशुकादष्टमेकमाम्रफलं किल।। तत्क्षये बलक्षयः इति पाठः।।

tasyopaviṣṭasya munerutsaṅge nipapāta ha| avānamaśukādaṣṭamekamāmraphalaṃ kila|| tatkṣaye balakṣayaḥ iti pāṭhaḥ||

Verse 35

तत्प्रगृह्य मुनिश्रेष्ठो हृदयेनाभिमन्त्र्य च। राज्ञे ददावप्रतिमं पुत्रसम्प्राप्तिकारणम्।।

tatpragṛhya muniśreṣṭho hṛdayenābhimantrya ca| rājñe dadāvapratimaṃ putrasamprāptikāraṇam||

Verse 36

उवाच च महाप्राज्ञस्तं राजानं महामुनिः। गच्छ राजन्कृतार्थोऽसि निवर्तस्व नराधिप।।

uvāca ca mahāprājñastaṃ rājānaṃ mahāmuniḥ| gaccha rājankṛtārtho'si nivartasva narādhipa||

Verse 37

एष ते तनयो राजन्मा तपेह तपोवने। प्रजाः पालय धर्मेण एव धर्मो महीक्षिताम्।।

eṣa te tanayo rājanmā tapeha tapovane| prajāḥ pālaya dharmeṇa eva dharmo mahīkṣitām||

Verse 38

यजस्व विविधैर्यज्ञैरिन्द्रं तर्पय चेन्दुना। पुत्रं राज्ये प्रतिष्ठाप्य तत आश्रममाव्रज।।

yajasva vividhairyajñairindraṃ tarpaya cendunā| putraṃ rājye pratiṣṭhāpya tata āśramamāvraja||

Verse 39

अष्टौ वरान्प्रयच्छामि तव पुत्रस्य पार्थिव। ब्रह्मण्यत्वमजेयत्वं युद्धेषु च तथा मतिः।।

aṣṭau varānprayacchāmi tava putrasya pārthiva| brahmaṇyatvamajeyatvaṃ yuddheṣu ca tathā matiḥ||

Verse 40

प्रियातिथेयतां चैव दीनानामन्ववेक्षणम्। तथा बलं च सुभहल्लोके कीर्ति च शाश्वतीम्।।

priyātitheyatāṃ caiva dīnānāmanvavekṣaṇam| tathā balaṃ ca subhahalloke kīrti ca śāśvatīm||

Verse 41

अनुरागं प्रजानां चेत्येवमष्टौ वरान्नृप। गच्छ त्वं कृतकृत्योऽसि निवर्तस्व जनाधिप।।

anurāgaṃ prajānāṃ cetyevamaṣṭau varānnṛpa| gaccha tvaṃ kṛtakṛtyo'si nivartasva janādhipa||

Verse 42

अनुज्ञातः स ऋषिणा पत्नीभ्यां सहितो नृपः। पौरैरनुगतश्चापि विवेश स्वपुरं ततः।।

anujñātaḥ sa ṛṣiṇā patnībhyāṃ sahito nṛpaḥ| paurairanugataścāpi viveśa svapuraṃ tataḥ||

Verse 43

यथासमयमाज्ञाय तदा स नृपसत्तमः। द्वाभ्यामेकं फलं प्रादात्पत्नीभ्यां भरतर्षभ।।

yathāsamayamājñāya tadā sa nṛpasattamaḥ| dvābhyāmekaṃ phalaṃ prādātpatnībhyāṃ bharatarṣabha||

Verse 44

मुनेश्च बहुमानेन कालस्य च विपर्ययात्। ते तदाम्रं द्विधा कृत्वा भक्षयामासतुः शुभे।

muneśca bahumānena kālasya ca viparyayāt| te tadāmraṃ dvidhā kṛtvā bhakṣayāmāsatuḥ śubhe|

Verse 45

तयोः समभवद्गर्भः फलप्राशनसम्भवः। ते च दृष्ट्वा स नृपतिः परां मुदमवाप ह।।

tayoḥ samabhavadgarbhaḥ phalaprāśanasambhavaḥ| te ca dṛṣṭvā sa nṛpatiḥ parāṃ mudamavāpa ha||

Verse 46

अथ काले महाप्राज्ञ यथासमयमागते। जायेतामुभे राजञ्शरीरशकले तदा।। अवानमशुष्कं सरसमिति यावत्। अमारुतमनाविद्धं इति घ.पाठः।।

atha kāle mahāprājña yathāsamayamāgate| jāyetāmubhe rājañśarīraśakale tadā|| avānamaśuṣkaṃ sarasamiti yāvat| amārutamanāviddhaṃ iti gha.pāṭhaḥ||

Verse 47

एकाक्षिबाहुचरणे अर्धोदरमुखस्फिचे। दृष्ट्वा शरीरशकले प्रवेपतुरुभे भृशम्।। प्रजायेतां सुषुवतुः।।

ekākṣibāhucaraṇe ardhodaramukhasphice| dṛṣṭvā śarīraśakale pravepaturubhe bhṛśam|| prajāyetāṃ suṣuvatuḥ||

Verse 48

उद्विग्रे सह संमन्त्र्य ते भगित्यौ तदाऽबले। सजीवे प्राणिशकले तत्यजाते सुदुःखिते।।

udvigre saha saṃmantrya te bhagityau tadā'bale| sajīve prāṇiśakale tatyajāte suduḥkhite||

Verse 49

तयोर्धात्र्यौ सुसंवीते कृत्वा ते गर्भसम्प्लवे। निर्गम्यान्तः पुरद्वारात्समुत्सृज्याभिजग्मतुः।।

tayordhātryau susaṃvīte kṛtvā te garbhasamplave| nirgamyāntaḥ puradvārātsamutsṛjyābhijagmatuḥ||

Verse 50

दुकूलाभ्यां सुसञ्छन्ने पाण्डराभ्यामुभे तदा। अज्ञाते कस्यचित्ते तु जहतुस्ते चतुष्पथे।।

dukūlābhyāṃ susañchanne pāṇḍarābhyāmubhe tadā| ajñāte kasyacitte tu jahatuste catuṣpathe||

Verse 51

ततो विविशतुर्धात्र्यौ पुनरन्तः पुरं तदा। कथयामासतुरुभे देवीभ्यां तु पृथक्पृथक्।।

tato viviśaturdhātryau punarantaḥ puraṃ tadā| kathayāmāsaturubhe devībhyāṃ tu pṛthakpṛthak||

Verse 52

ते चतुष्पथनिक्षिप्ते जरा नामाथ राक्षसी। जग्राह मनुजव्याघ्र मांसशोणितभोजना।।

te catuṣpathanikṣipte jarā nāmātha rākṣasī| jagrāha manujavyāghra māṃsaśoṇitabhojanā||

Verse 53

कर्तुकामा सुखवहे शकले सा तु राक्षसी। संयोजयामास तदा विधानबलचोदिता।। स्फिक् कट्या अधोभागः।।

kartukāmā sukhavahe śakale sā tu rākṣasī| saṃyojayāmāsa tadā vidhānabalacoditā|| sphik kaṭyā adhobhāgaḥ||

Verse 54

ते समानीतमात्रे तु शकले पुरुषर्षभ। एकमूर्तिधरो वीरः कुमारः समपद्यत।। सुखवहे एकीकृतयोर्वहनं हि सुखेन भवतीति प्रसिद्धम्।।

te samānītamātre tu śakale puruṣarṣabha| ekamūrtidharo vīraḥ kumāraḥ samapadyata|| sukhavahe ekīkṛtayorvahanaṃ hi sukhena bhavatīti prasiddham||

Verse 55

ततः सा राक्षसी राजन्विस्मयोत्फुल्ललोचना। न शशाक समुद्वोदुं वज्रसारमयं शिशुम्।।

tataḥ sā rākṣasī rājanvismayotphullalocanā| na śaśāka samudvoduṃ vajrasāramayaṃ śiśum||

Verse 56

बालस्ताम्रतलं मुष्टिं कृत्वा चास्ये निधाय सः। प्राक्रोशदतिसंरब्धः सतोय इव तोयदः।।

bālastāmratalaṃ muṣṭiṃ kṛtvā cāsye nidhāya saḥ| prākrośadatisaṃrabdhaḥ satoya iva toyadaḥ||

Verse 57

तेन शब्देन सम्भ्रान्तः सहसाऽन्तः पुरे जनः। निर्जगाम नरव्याघ्र राज्ञा सह परन्तप।।

tena śabdena sambhrāntaḥ sahasā'ntaḥ pure janaḥ| nirjagāma naravyāghra rājñā saha parantapa||

Verse 58

ते चाबले परिम्लाने पयः पूर्णपयोधरे। निराशे पुत्रलाभाय सहसैवाब्यगच्छताम्।।

te cābale parimlāne payaḥ pūrṇapayodhare| nirāśe putralābhāya sahasaivābyagacchatām||

Verse 59

ते च दृष्ट्वा तथाभूते राजानं चेष्टसंततिम्। तं च बालं सुबलिनं चिन्तयामास राक्षसी।।

te ca dṛṣṭvā tathābhūte rājānaṃ ceṣṭasaṃtatim| taṃ ca bālaṃ subalinaṃ cintayāmāsa rākṣasī||

Verse 60

नार्हामि विषये राज्ञो वसन्ती पुत्रगृद्धिनः। बालं पुत्रमिमं हन्तुं धार्मिकस्य महात्मनः।।

nārhāmi viṣaye rājño vasantī putragṛddhinaḥ| bālaṃ putramimaṃ hantuṃ dhārmikasya mahātmanaḥ||

Verse 61

सा तं बालमुपादाय मेघलेखेन भास्करम्। कृत्वा च मानुषं रूपमुवाच वसुधाधिपम्।।

sā taṃ bālamupādāya meghalekhena bhāskaram| kṛtvā ca mānuṣaṃ rūpamuvāca vasudhādhipam||

Verse 62

बृहद्रथ सुतस्तेऽयं मया दत्तः प्रगृह्यताम्। तव पत्नीद्वये जातो द्विजातिवरशासनात्। धात्रीजनपरित्यक्तो मयाऽयं परिरक्षितः।।

bṛhadratha sutaste'yaṃ mayā dattaḥ pragṛhyatām| tava patnīdvaye jāto dvijātivaraśāsanāt| dhātrījanaparityakto mayā'yaṃ parirakṣitaḥ||

Verse 63

कृष्ण उवाच। ततस्ते भरतश्रेष्ठ काशिराजसुते शुभे। तं बालमभिपद्याशु प्रस्रवैरभ्यषिञ्जताम्।।

kṛṣṇa uvāca| tataste bharataśreṣṭha kāśirājasute śubhe| taṃ bālamabhipadyāśu prasravairabhyaṣiñjatām||

Verse 64

ततः स राजा संहृष्टः सर्वं तदुपलभ्य च। अपृच्छद्धेमगर्भाभां राक्षसीं तामराक्षसीम्।। समानीतमात्रे संयोजितमात्रे।।

tataḥ sa rājā saṃhṛṣṭaḥ sarvaṃ tadupalabhya ca| apṛcchaddhemagarbhābhāṃ rākṣasīṃ tāmarākṣasīm|| samānītamātre saṃyojitamātre||

Verse 65

कात्वं कमलगर्भाभे मम पुत्रप्रदायिनी। कामं मा ब्रूहि कल्याणि देवता प्रतिभासि मे।।

kātvaṃ kamalagarbhābhe mama putrapradāyinī| kāmaṃ mā brūhi kalyāṇi devatā pratibhāsi me||