Adhyaya 179
Anushasana Parva · 29 verses
29 verses · free forever
English has not yet been added to this adhyaya. You can read the Ganesha passage or Vana Parva 312–315 with English.
Uses your saved HI voice · Narration settings
Verse 1
भीष्मेण युधिष्ठिरंप्रति कीटोपाख्यानकथनम्।। 1 ।। कीटेन व्यासंप्रतति स्वपूर्वजन्मवृत्तान्तकथनम्।। 2 ।। युधिष्ठिर उवाच। अकामाश्च सकामाश्च ये हताः स्म महामृधे। कां योनिं प्रतिपन्नास्ते तन्मे ब्रूहि पितामह।।
bhīṣmeṇa yudhiṣṭhiraṃprati kīṭopākhyānakathanam|| 1 || kīṭena vyāsaṃpratati svapūrvajanmavṛttāntakathanam|| 2 || yudhiṣṭhira uvāca| akāmāśca sakāmāśca ye hatāḥ sma mahāmṛdhe| kāṃ yoniṃ pratipannāste tanme brūhi pitāmaha||
Verse 2
दुःखं प्राणपरित्यागः पुरुषाणां महामृधे। जानामि चाहं धर्मज्ञ प्राणत्यागं सुदुष्करम्।।
duḥkhaṃ prāṇaparityāgaḥ puruṣāṇāṃ mahāmṛdhe| jānāmi cāhaṃ dharmajña prāṇatyāgaṃ suduṣkaram||
Verse 3
समृद्दे वाऽसमृद्धे वा शुभे वा यदि वाऽशुभे। संसारेऽस्मिन्सदाजाताः प्राणिनोऽभिरताःकथम् कारणं तत्र मे ब्रूहि सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः।।
samṛdde vā'samṛddhe vā śubhe vā yadi vā'śubhe| saṃsāre'sminsadājātāḥ prāṇino'bhiratāḥkatham kāraṇaṃ tatra me brūhi sarvajño hyasi me mataḥ||
Verse 4
भीष्म उवाच। समृद्धे वाऽसमृद्धे वा शुभे वा यदि वाऽशुभे। संसारेऽस्मिन्समे जाताः प्राणिनः पृथिवीपते।।
bhīṣma uvāca| samṛddhe vā'samṛddhe vā śubhe vā yadi vā'śubhe| saṃsāre'sminsame jātāḥ prāṇinaḥ pṛthivīpate||
Verse 5
निरता येन भावेन तत्र मे शृणु कारणम्। सम्यक्चायमनुप्रश्नस्त्वयोक्तस्तु युधिष्ठिर।।
niratā yena bhāvena tatra me śṛṇu kāraṇam| samyakcāyamanupraśnastvayoktastu yudhiṣṭhira||
Verse 6
अत्र ते वर्तयिष्यामि पुरावृत्तमिदं नृप। द्वैपायनस्य संवादं कीटस्य च युधिष्ठिर।।
atra te vartayiṣyāmi purāvṛttamidaṃ nṛpa| dvaipāyanasya saṃvādaṃ kīṭasya ca yudhiṣṭhira||
Verse 7
ब्रह्मिभूतश्चरन्विप्रः कृष्णद्वैपायनः पुरा। ददर्श कीटं धावन्तं शीघ्रं शकटवर्त्मनि।।
brahmibhūtaścaranvipraḥ kṛṣṇadvaipāyanaḥ purā| dadarśa kīṭaṃ dhāvantaṃ śīghraṃ śakaṭavartmani||
Verse 8
गतिज्ञः सर्वभूतानां रुतज्ञश्च शरीरिणाम्। सर्वज्ञस्त्वरितं दृष्ट्वा कीटं वचनमब्रवीत्।।
gatijñaḥ sarvabhūtānāṃ rutajñaśca śarīriṇām| sarvajñastvaritaṃ dṛṣṭvā kīṭaṃ vacanamabravīt||
Verse 9
कीट संत्रस्तरूपोऽसि त्वरितश्चैव लक्ष्यसे। क्व च वासस्तदाचक्ष्व कुतस्ते भयमागतम्।।
kīṭa saṃtrastarūpo'si tvaritaścaiva lakṣyase| kva ca vāsastadācakṣva kutaste bhayamāgatam||
Verse 10
कीट उवाच। शकटव्रजस्य महतो घोषं श्रुत्वा भयं मम। आगतं वै महाबुद्धे स्वन एष हि दारुणः।।
kīṭa uvāca| śakaṭavrajasya mahato ghoṣaṃ śrutvā bhayaṃ mama| āgataṃ vai mahābuddhe svana eṣa hi dāruṇaḥ||
Verse 11
श्रूयते तु स मा हन्यादिति ह्यस्मादपक्रमे। श्वसतां च शृणोम्येनं गोवृषाणां प्रतोद्यताम्।।
śrūyate tu sa mā hanyāditi hyasmādapakrame| śvasatāṃ ca śṛṇomyenaṃ govṛṣāṇāṃ pratodyatām||
Verse 12
वहतां सुमहाभारं सन्निकर्षे स्वनं प्रभो। नृणां च संवाहयतां श्रूयन्ते विविधाः स्वनाः।।
vahatāṃ sumahābhāraṃ sannikarṣe svanaṃ prabho| nṛṇāṃ ca saṃvāhayatāṃ śrūyante vividhāḥ svanāḥ||
Verse 13
वोढुमस्मद्विधेनैव न शक्यः कीटयोनिना। तस्मादतिक्रमाम्येष भयादस्मात्सुदारुणात्।।
voḍhumasmadvidhenaiva na śakyaḥ kīṭayoninā| tasmādatikramāmyeṣa bhayādasmātsudāruṇāt||
Verse 14
दुःखं हि मृत्युर्भूतानां जीवितं च सुदुर्लभम्। अतो भीतः पलायामि गच्छेयं नापदं यथा।।
duḥkhaṃ hi mṛtyurbhūtānāṃ jīvitaṃ ca sudurlabham| ato bhītaḥ palāyāmi gaccheyaṃ nāpadaṃ yathā||
Verse 15
भीष्म उवाच। इत्युक्तः स तु सं प्राह कुतः कीट सुखं तव। मरणं ते सुखं मन्ये तिर्यग्योनौ हि वर्तसे।।
bhīṣma uvāca| ityuktaḥ sa tu saṃ prāha kutaḥ kīṭa sukhaṃ tava| maraṇaṃ te sukhaṃ manye tiryagyonau hi vartase||
Verse 16
शब्दं स्पर्शं रसं गन्धं भोगांश्चोच्चावचान्बहून्। नाभिजानासि कीट त्वं श्रेयो मरणमेव ते।।
śabdaṃ sparśaṃ rasaṃ gandhaṃ bhogāṃścoccāvacānbahūn| nābhijānāsi kīṭa tvaṃ śreyo maraṇameva te||
Verse 17
कीट उवाच। सर्वत्र निरतो जीव इहापि च सुखं मम। चेतयामि महाप्राज्ञ तस्मादिच्छामि जीवितुम्।।
kīṭa uvāca| sarvatra nirato jīva ihāpi ca sukhaṃ mama| cetayāmi mahāprājña tasmādicchāmi jīvitum||
Verse 18
इहापि विषयः सर्वो यथादेहं प्रवर्तितः। मनुष्यास्तिर्यगाश्चैव पृथग्भोगा विशेषतः।।
ihāpi viṣayaḥ sarvo yathādehaṃ pravartitaḥ| manuṣyāstiryagāścaiva pṛthagbhogā viśeṣataḥ||
Verse 19
अहमासं मनुष्यो वै शूद्रो बहुधनः प्रभो। अब्रह्मण्यो नृशंसश्च कदर्यो बुद्धिजीवनः।। ।। इति श्रीमन्महाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि एकोनाशीत्यधिकशततमोऽध्यायः।। 179 ।।
ahamāsaṃ manuṣyo vai śūdro bahudhanaḥ prabho| abrahmaṇyo nṛśaṃsaśca kadaryo buddhijīvanaḥ|| || iti śrīmanmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi ekonāśītyadhikaśatatamo'dhyāyaḥ|| 179 ||
Verse 20
वाक्श्लक्ष्णो ह्यकृतप्रज्ञो द्वेष्टा विश्वस्य कर्मणः। मिथोगुप्तनिधिर्नित्यं परस्वहरणे रतः।।
vākślakṣṇo hyakṛtaprajño dveṣṭā viśvasya karmaṇaḥ| mithoguptanidhirnityaṃ parasvaharaṇe rataḥ||
Verse 21
भृत्यातिथिजनश्चापि गृहेऽपर्यशितो मया। मात्सर्यात्स्वादुकामेन नृशंसेन बुभुक्षता।।
bhṛtyātithijanaścāpi gṛhe'paryaśito mayā| mātsaryātsvādukāmena nṛśaṃsena bubhukṣatā||
Verse 22
देवार्थं पितृयज्ञार्थं न च श्राद्धं कृतं मया। न दत्तमन्नकामेषु दत्तमन्नं लुनामि च।।
devārthaṃ pitṛyajñārthaṃ na ca śrāddhaṃ kṛtaṃ mayā| na dattamannakāmeṣu dattamannaṃ lunāmi ca||
Verse 23
गुप्तं शरणमाश्रित्य भयेषु शरणागतान्। त्यक्त्वाऽकस्मान्निशायां च न दत्तमभयं मया।।
guptaṃ śaraṇamāśritya bhayeṣu śaraṇāgatān| tyaktvā'kasmānniśāyāṃ ca na dattamabhayaṃ mayā||
Verse 24
धनं धान्यं प्रियान्दारान्यानं वासस्तथाऽद्भुतम्। श्रियं दृष्ट्वा मनुष्याणामसूयामि निरर्थकम्।।
dhanaṃ dhānyaṃ priyāndārānyānaṃ vāsastathā'dbhutam| śriyaṃ dṛṣṭvā manuṣyāṇāmasūyāmi nirarthakam||
Verse 25
ईर्ष्युः परसुखं दृष्ट्वा अन्यस्य न बुभूषकः। त्रिवर्गहन्ता चान्येषामात्मकामानुवर्तकः।। कदर्यो वृद्धिजीवनः इति झ.पाठः।।
īrṣyuḥ parasukhaṃ dṛṣṭvā anyasya na bubhūṣakaḥ| trivargahantā cānyeṣāmātmakāmānuvartakaḥ|| kadaryo vṛddhijīvanaḥ iti jha.pāṭhaḥ||
Verse 26
नृशंसगुणभूयिष्ठं पुरा कर्म कृतं मया। स्मृत्वा तदनुतप्येऽहं हित्वा प्रियमिवात्मजम्।।
nṛśaṃsaguṇabhūyiṣṭhaṃ purā karma kṛtaṃ mayā| smṛtvā tadanutapye'haṃ hitvā priyamivātmajam||
Verse 27
शुभानां नाभिजानामि कृतानां कर्मणां फलम्। माता च पूजिता वृद्धा ब्राह्मणश्चार्चितो मया।।
śubhānāṃ nābhijānāmi kṛtānāṃ karmaṇāṃ phalam| mātā ca pūjitā vṛddhā brāhmaṇaścārcito mayā||
Verse 28
सकृज्जातिगुणोपेतः सङ्गत्या गृहमागतः। अतिथिः पूजितो ब्रह्मंस्तेन मां नाजहात्स्मृतिः।।
sakṛjjātiguṇopetaḥ saṅgatyā gṛhamāgataḥ| atithiḥ pūjito brahmaṃstena māṃ nājahātsmṛtiḥ||
Verse 29
कर्मणामेव चैवाहं सुखाशामिव लक्षये। तच्छ्रोतुमहमिच्छामि त्वत्तः श्रेयस्तपोधन।।
karmaṇāmeva caivāhaṃ sukhāśāmiva lakṣaye| tacchrotumahamicchāmi tvattaḥ śreyastapodhana||