Adhyaya 353

Verse 1

श्वेतद्वीपाद्धदर्याश्रममुपागतस्य नारदस्य श्रीनारायणेन संवादः।। 1।। शौनक उवाच। सौते सुमहदाख्यानं भवता परिकीर्तितम्। यच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे विस्मयं परमं गताः।।

śvetadvīpāddhadaryāśramamupāgatasya nāradasya śrīnārāyaṇena saṃvādaḥ|| 1|| śaunaka uvāca| saute sumahadākhyānaṃ bhavatā parikīrtitam| yacchrutvā munayaḥ sarve vismayaṃ paramaṃ gatāḥ||

Verse 2

सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम्। न तथा फलदं सौते नारायणकथा यथा।।

sarvāśramābhigamanaṃ sarvatīrthāvagāhanam| na tathā phaladaṃ saute nārāyaṇakathā yathā||

Verse 3

पाविताङ्गाः स्म संवृत्ताः श्रुत्वेमामादितः कथाम्। नारायणाश्रयां पुण्यां सर्वपापप्रमोचनीम्।।

pāvitāṅgāḥ sma saṃvṛttāḥ śrutvemāmāditaḥ kathām| nārāyaṇāśrayāṃ puṇyāṃ sarvapāpapramocanīm||

Verse 4

दुर्दर्शो भगवान्देवः सर्वलोकनमस्कृतः। सब्रह्मकैः सुरैः कृत्स्नैरन्यैश्चैव महर्षिभिः।।

durdarśo bhagavāndevaḥ sarvalokanamaskṛtaḥ| sabrahmakaiḥ suraiḥ kṛtsnairanyaiścaiva maharṣibhiḥ||

Verse 5

दृष्टवान्नारदो यत्तु देवं नारायणं हरिम्। नूनमेनद्ध्यनुमतं तस्य देवस्य सूतज।।

dṛṣṭavānnārado yattu devaṃ nārāyaṇaṃ harim| nūnamenaddhyanumataṃ tasya devasya sūtaja||

Verse 6

यदृष्टवाञ्जगन्नाथमनिरुद्दतनौ स्थितम्। यत्प्राद्रवत्पुनर्भूयो नारदो देवसत्तमौ। नरनारायणौ द्रष्टुं कारणं तद्ब्रवीहि मे।।

yadṛṣṭavāñjagannāthamaniruddatanau sthitam| yatprādravatpunarbhūyo nārado devasattamau| naranārāyaṇau draṣṭuṃ kāraṇaṃ tadbravīhi me||

Verse 7

सौतिरुवाच। तस्मिन्यज्ञे वर्तमाने राज्ञः पारिक्षितस्य वै। कर्मान्तरेषु विधिवद्वर्तमानेषु शौनक।।

sautiruvāca| tasminyajñe vartamāne rājñaḥ pārikṣitasya vai| karmāntareṣu vidhivadvartamāneṣu śaunaka||

Verse 8

कृष्णद्वैपायनं व्यासमृषिं वेदनिधिं प्रभुम्। परिपप्रच्छ राजेन्द्रः पितामहपितामहम्।।

kṛṣṇadvaipāyanaṃ vyāsamṛṣiṃ vedanidhiṃ prabhum| paripapraccha rājendraḥ pitāmahapitāmaham||

Verse 9

जनमेजय उवाच। श्वेतद्वीपान्निवृत्तेन नारदेन सुरर्षिणा। ध्यायता भगवद्वाक्यं चेष्टितं किमतः परम्।।

janamejaya uvāca| śvetadvīpānnivṛttena nāradena surarṣiṇā| dhyāyatā bhagavadvākyaṃ ceṣṭitaṃ kimataḥ param||

Verse 10

बदर्याश्रममागम्य समागम्य च तावृषी। कियन्तं कालमवसत्कां कथां पृष्टवांश्च सः।।

badaryāśramamāgamya samāgamya ca tāvṛṣī| kiyantaṃ kālamavasatkāṃ kathāṃ pṛṣṭavāṃśca saḥ||

Verse 11

इदं शतसहस्राद्धि भारताख्यानविस्तरात्। आमन्थ्य मतिमन्थेन ज्ञानोदधिमनुत्तमम्।।

idaṃ śatasahasrāddhi bhāratākhyānavistarāt| āmanthya matimanthena jñānodadhimanuttamam||

Verse 12

नवनीतं यथा दध्नो मलयाच्चन्दनं यथा। अरण्यकं च वेदेभ्य ओषधीभ्योऽमृतं यथा। समुद्धृतमिदं ब्रह्मन्कथामृतमिदं तथा।।

navanītaṃ yathā dadhno malayāccandanaṃ yathā| araṇyakaṃ ca vedebhya oṣadhībhyo'mṛtaṃ yathā| samuddhṛtamidaṃ brahmankathāmṛtamidaṃ tathā||

Verse 13

तपोनिधे त्वयोक्तं हि नारायणकथाश्रयम्। स ईशो भगवान्देवः सर्वभूतात्मभावनः।।

taponidhe tvayoktaṃ hi nārāyaṇakathāśrayam| sa īśo bhagavāndevaḥ sarvabhūtātmabhāvanaḥ||

Verse 14

अहो नारायणं तेजो दुर्दर्शं द्विजसत्तम। यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादयः सुराः।।

aho nārāyaṇaṃ tejo durdarśaṃ dvijasattama| yatrāviśanti kalpānte sarve brahmādayaḥ surāḥ||

Verse 15

ऋषयश्च सगन्धर्वा यच्च किंचिच्चराचरम्। न ततोऽस्ति परं मन्ये पावतं दिवि चेह च।।

ṛṣayaśca sagandharvā yacca kiṃciccarācaram| na tato'sti paraṃ manye pāvataṃ divi ceha ca||

Verse 16

सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम्। न तथा फलदं चापि नारायणकथा यथा।।

sarvāśramābhigamanaṃ sarvatīrthāvagāhanam| na tathā phaladaṃ cāpi nārāyaṇakathā yathā||

Verse 17

सर्वथा पाविताः स्मेह श्रुत्वेमामादितः कथाम्। हरेर्विश्वेश्वरस्येह सर्वपापप्रणाशनीम्।।

sarvathā pāvitāḥ smeha śrutvemāmāditaḥ kathām| harerviśveśvarasyeha sarvapāpapraṇāśanīm||

Verse 18

न चित्रं कृतवांस्तत्र यदार्यो मे धनंजयः। वासुदेवसहायो यः प्राप्तवाञ्जयमुत्तमम्।। ।। इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि नारायणीये त्रिपञ्चाशदधिकत्रिशततमोऽध्यायः।। 353।।

na citraṃ kṛtavāṃstatra yadāryo me dhanaṃjayaḥ| vāsudevasahāyo yaḥ prāptavāñjayamuttamam|| || iti śrīmanmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi nārāyaṇīye tripañcāśadadhikatriśatatamo'dhyāyaḥ|| 353||

Verse 19

न चास्य किंचिदप्राप्यं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु। त्रैलोक्यनाथो विष्णुः स यथाऽसीत्साह्यकृत्सखा।।

na cāsya kiṃcidaprāpyaṃ manye lokeṣvapi triṣu| trailokyanātho viṣṇuḥ sa yathā'sītsāhyakṛtsakhā||

Verse 20

धन्याश्च सर्व एवासन्ब्रह्मंस्ते मम पूर्वजाः। हिताय श्रेयसे चैव येषामासीज्जनार्दनः।।

dhanyāśca sarva evāsanbrahmaṃste mama pūrvajāḥ| hitāya śreyase caiva yeṣāmāsījjanārdanaḥ||

Verse 21

तपसाऽप्यथ दुर्दर्शो भगवाँल्लोकपूजितः। यं दृष्टवन्तस्ते साक्षाच्छ्रीवत्साङ्कविभूषणम्।।

tapasā'pyatha durdarśo bhagavā~llokapūjitaḥ| yaṃ dṛṣṭavantaste sākṣācchrīvatsāṅkavibhūṣaṇam||

Verse 22

तेभ्यो धन्यतरश्चैव नारदः परमेष्ठिजः। दृष्टवान्यो हरिं देवं नारायणमजं विभुम्।।

tebhyo dhanyataraścaiva nāradaḥ parameṣṭhijaḥ| dṛṣṭavānyo hariṃ devaṃ nārāyaṇamajaṃ vibhum||

Verse 23

न चाल्पतेजसमृषिं वेद्मि नारदमव्ययम्। श्वेतद्वीपं समासाद्य येन दृष्टः स्वयं हरिः।।

na cālpatejasamṛṣiṃ vedmi nāradamavyayam| śvetadvīpaṃ samāsādya yena dṛṣṭaḥ svayaṃ hariḥ||

Verse 24

देवप्रसादानुगतं व्यक्तं तत्तस्य दर्शनम्। यद्दृष्टवांस्तदा देवमनिरूद्धतनौ स्थितम्।।

devaprasādānugataṃ vyaktaṃ tattasya darśanam| yaddṛṣṭavāṃstadā devamanirūddhatanau sthitam||

Verse 25

बदरीमाश्रमं यत्तु नारदः प्राद्रवत्पुनः। नरनारायणौ द्रष्टुं किं नु तत्कारणं मुने।।

badarīmāśramaṃ yattu nāradaḥ prādravatpunaḥ| naranārāyaṇau draṣṭuṃ kiṃ nu tatkāraṇaṃ mune||

Verse 26

श्वेतद्वीपान्निवृत्तश्च नारदः परमेष्ठिजः। बदरीमाश्रमं प्राप्य समागम्य च तावृषी। कियन्तं कालमवसत्प्रश्नान्कान्पृष्टवांश्च ह।। केशवेनाभिसंगुप्तः प्राप्तवानाहये जयमिति ट. ध. पाठः।।

śvetadvīpānnivṛttaśca nāradaḥ parameṣṭhijaḥ| badarīmāśramaṃ prāpya samāgamya ca tāvṛṣī| kiyantaṃ kālamavasatpraśnānkānpṛṣṭavāṃśca ha|| keśavenābhisaṃguptaḥ prāptavānāhaye jayamiti ṭa. dha. pāṭhaḥ||

Verse 27

श्वेतद्वीपादुपावृत्ते तस्मिन्वा सुमहात्मनि। किमब्रूतां महात्मानौ नरनारायणावृषी। तदेतन्मे यथातत्त्वं सर्वमाख्यातुमर्हसि।।

śvetadvīpādupāvṛtte tasminvā sumahātmani| kimabrūtāṃ mahātmānau naranārāyaṇāvṛṣī| tadetanme yathātattvaṃ sarvamākhyātumarhasi||

Verse 28

सौतिरुवाच। तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनस्तदा। शशास शिष्यमासीनं वैशंपायनमन्तिके। तदस्मै सर्वमाचक्ष्व यन्मत्तः श्रुतवानसि।।

sautiruvāca| tasya tadvacanaṃ śrutvā kṛṣṇadvaipāyanastadā| śaśāsa śiṣyamāsīnaṃ vaiśaṃpāyanamantike| tadasmai sarvamācakṣva yanmattaḥ śrutavānasi||

Verse 29

गुरोर्वचनमाज्ञाय स तु विप्रर्षभस्तदा। आचचक्षे ततः सर्वमितिहासं पुरातनम्।।

gurorvacanamājñāya sa tu viprarṣabhastadā| ācacakṣe tataḥ sarvamitihāsaṃ purātanam||

Verse 30

वैशंपायन उवाच। नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे। यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम्।।

vaiśaṃpāyana uvāca| namo bhagavate tasmai vyāsāyāmitatejase| yasya prasādādvakṣyāmi nārāyaṇakathāmimām||

Verse 31

प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम्। निवृत्तो नारदो राजस्तरसा मेरुमागमत्। हृदयेनोद्वहन्भारं यदुक्तं परमात्मना।। काः कथाः पृष्टवांश्च स इति ध. पाठः।।

prāpya śvetaṃ mahādvīpaṃ dṛṣṭvā ca harimavyayam| nivṛtto nārado rājastarasā merumāgamat| hṛdayenodvahanbhāraṃ yaduktaṃ paramātmanā|| kāḥ kathāḥ pṛṣṭavāṃśca sa iti dha. pāṭhaḥ||

Verse 32

पश्चादस्याभवद्राजन्नात्मनः साध्वसं महत्। यद्गत्वा दूरमध्वानं क्षेमी पुनरिहागतः।।

paścādasyābhavadrājannātmanaḥ sādhvasaṃ mahat| yadgatvā dūramadhvānaṃ kṣemī punarihāgataḥ||

Verse 33

मेरोः प्रचक्राम ततः पर्वतं गन्धमादनम्। निपपात च खात्तूर्णं विशालां बदरीमनु।।

meroḥ pracakrāma tataḥ parvataṃ gandhamādanam| nipapāta ca khāttūrṇaṃ viśālāṃ badarīmanu||

Verse 34

ततः स ददृशे देवौ पुराणावृषिसत्तमौ। तपश्चरन्तौ सुमहदात्मनिष्ठौ महाव्रतौ।।

tataḥ sa dadṛśe devau purāṇāvṛṣisattamau| tapaścarantau sumahadātmaniṣṭhau mahāvratau||

Verse 35

तेजसाऽभ्यधिकौ सूर्यात्सर्वलोकविरोचनात्। श्रीवत्सलक्षणौ पूज्यौ जटामण्डलधारिणौ।।

tejasā'bhyadhikau sūryātsarvalokavirocanāt| śrīvatsalakṣaṇau pūjyau jaṭāmaṇḍaladhāriṇau||

Verse 36

जालपादभुजौ तौ तु पादयोश्चक्रलक्षणौ। व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ तथा मुष्कचतुष्किणौ।। हृदयेनोद्वहन्भावमिति ध. पाठः।।

jālapādabhujau tau tu pādayoścakralakṣaṇau| vyūḍhoraskau dīrghabhujau tathā muṣkacatuṣkiṇau|| hṛdayenodvahanbhāvamiti dha. pāṭhaḥ||

Verse 37

षष्टिदन्तावष्टदंष्ट्रौ मेघौघसदृशस्वनौ। स्वास्यौ पृथुललाटौ च सुभ्रूसुहनुनासिकौ। आतपत्रेण सदृशे शिरसी देवयोस्तयोः।।

ṣaṣṭidantāvaṣṭadaṃṣṭrau meghaughasadṛśasvanau| svāsyau pṛthulalāṭau ca subhrūsuhanunāsikau| ātapatreṇa sadṛśe śirasī devayostayoḥ||

Verse 38

एवं लक्षणसंपन्नौ महापुरुषसंज्ञितौ। तौ दृष्ट्वा नारदो हृष्टस्ताभ्यां च प्रतिपूजितः।।

evaṃ lakṣaṇasaṃpannau mahāpuruṣasaṃjñitau| tau dṛṣṭvā nārado hṛṣṭastābhyāṃ ca pratipūjitaḥ||

Verse 39

स्वागतेनाभिभाष्याथ पृष्टश्चानामयं तथा। बभूवान्तर्गतमतिर्निरीक्ष्य पुरुषोत्तमौ।।

svāgatenābhibhāṣyātha pṛṣṭaścānāmayaṃ tathā| babhūvāntargatamatirnirīkṣya puruṣottamau||

Verse 40

सदोगतास्तत्र ये वै सर्वभूतनमस्कृताः। श्वेतद्वीपे मया दृष्टास्तादृशावृषिसत्तमौ।। जालपादा हंसास्तदङ्कितभुजौ हंसपादाङ्कितभुजौ। चक्रलक्षणौ चक्राङ्कितपादौ। जानुपातभुजान्ताविति ट. पाठः। रक्तपादभुजान्ताविति ध. पाठः।।

sadogatāstatra ye vai sarvabhūtanamaskṛtāḥ| śvetadvīpe mayā dṛṣṭāstādṛśāvṛṣisattamau|| jālapādā haṃsāstadaṅkitabhujau haṃsapādāṅkitabhujau| cakralakṣaṇau cakrāṅkitapādau| jānupātabhujāntāviti ṭa. pāṭhaḥ| raktapādabhujāntāviti dha. pāṭhaḥ||

Verse 41

इति संचिन्त्य मनसा कृत्वा चाभिप्रदक्षिणाम्। स चोपविविशे तत्र पीठे कुशमये शुभे।।

iti saṃcintya manasā kṛtvā cābhipradakṣiṇām| sa copaviviśe tatra pīṭhe kuśamaye śubhe||

Verse 42

ततस्तौ तपसां वासौ यशसां तेजसामपि। ऋषी शमदमोपेतौ कृत्वा पौर्वाह्णिकं विधिम्।।

tatastau tapasāṃ vāsau yaśasāṃ tejasāmapi| ṛṣī śamadamopetau kṛtvā paurvāhṇikaṃ vidhim||

Verse 43

यश्चान्नारदमव्यग्रौ पाद्यार्ध्याभ्यामथार्चतः। पीठयोश्चोपविष्टौ तौ कृतातिथ्याह्निकौ नृपौ।।

yaścānnāradamavyagrau pādyārdhyābhyāmathārcataḥ| pīṭhayoścopaviṣṭau tau kṛtātithyāhnikau nṛpau||

Verse 44

तेषु तत्रोपविष्टेषु स देशोऽभिव्यराजत। भ्राज्याहुतिमहाञ्वालैर्यज्ञवाटो यथाऽग्निभिः।।

teṣu tatropaviṣṭeṣu sa deśo'bhivyarājata| bhrājyāhutimahāñvālairyajñavāṭo yathā'gnibhiḥ||

Verse 45

अथ नारायणस्तत्र नारदं वाक्यमब्रवीत्। सुखोपविष्टं विश्रान्तं कृतातिथ्यं सुखस्थितम्।।

atha nārāyaṇastatra nāradaṃ vākyamabravīt| sukhopaviṣṭaṃ viśrāntaṃ kṛtātithyaṃ sukhasthitam||

Verse 46

अपीदानीं स भगवान्परमात्मा सनातनः। श्वेतद्वीपे त्वया दृष्ट आवयोः प्रकृतिः परा।।

apīdānīṃ sa bhagavānparamātmā sanātanaḥ| śvetadvīpe tvayā dṛṣṭa āvayoḥ prakṛtiḥ parā||

Verse 47

नारद उवाच। दृष्टो मे पुरुषः श्रीमान्विश्वरूपधरोऽव्ययः। सर्वे लोका हि तत्रस्थास्तथा देवाः सहर्षिभिः।।

nārada uvāca| dṛṣṭo me puruṣaḥ śrīmānviśvarūpadharo'vyayaḥ| sarve lokā hi tatrasthāstathā devāḥ saharṣibhiḥ||

Verse 48

अद्यापि चैनं पश्यामि युवां पश्यन्सनातनौ।।

adyāpi cainaṃ paśyāmi yuvāṃ paśyansanātanau||

Verse 49

यैर्लक्षणैरुपेतः स हरिरव्यरक्तरूपधृत्। तैर्लक्षणैरुपेतौ हि व्यक्तरूपधरौ युवाम्।।

yairlakṣaṇairupetaḥ sa hariravyaraktarūpadhṛt| tairlakṣaṇairupetau hi vyaktarūpadharau yuvām||

Verse 50

दृष्टौ युवां मया तत्र तस्य देवस्य पार्श्वतः। इहैव चागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना।।

dṛṣṭau yuvāṃ mayā tatra tasya devasya pārśvataḥ| ihaiva cāgato'smyadya visṛṣṭaḥ paramātmanā||

Verse 51

को हि नाम भवेत्तस्य तेजसा यशसा श्रिया। सदृशस्त्रिषु लोकेषु ऋते धर्मात्मजौ युवाम्।।

ko hi nāma bhavettasya tejasā yaśasā śriyā| sadṛśastriṣu lokeṣu ṛte dharmātmajau yuvām||

Verse 52

तेन मे कथितः कृत्स्नो धर्मः क्षेत्रज्ञसंज्ञितः। प्रादुर्भावाश्च कथिता भविष्या इह ये यथा।।

tena me kathitaḥ kṛtsno dharmaḥ kṣetrajñasaṃjñitaḥ| prādurbhāvāśca kathitā bhaviṣyā iha ye yathā||

Verse 53

तत्र ये पुरुषाः श्वेताः पञ्चेन्द्रियविवर्जिताः। प्रतिबुद्धाश्च ते सर्वे भक्ताश्च पुरुषोत्तमम्।।

tatra ye puruṣāḥ śvetāḥ pañcendriyavivarjitāḥ| pratibuddhāśca te sarve bhaktāśca puruṣottamam||

Verse 54

तेऽर्चयन्ति सदा देवं तैः सार्धं रमते च सः। प्रियभक्तो हि भगवान्परमात्मा द्विजप्रियः।।

te'rcayanti sadā devaṃ taiḥ sārdhaṃ ramate ca saḥ| priyabhakto hi bhagavānparamātmā dvijapriyaḥ||

Verse 55

रमते सोऽर्च्यमानो हि सदा भागवतप्रियः। विश्वभुक्सर्वगो देवो माधवो भक्तवत्सलः।।

ramate so'rcyamāno hi sadā bhāgavatapriyaḥ| viśvabhuksarvago devo mādhavo bhaktavatsalaḥ||

Verse 56

स कर्ता कारणं चैव कार्यं चातिबलद्युतिः। हेतुश्चाज्ञाविधानं च तत्त्वं चैव महायशाः।।

sa kartā kāraṇaṃ caiva kāryaṃ cātibaladyutiḥ| hetuścājñāvidhānaṃ ca tattvaṃ caiva mahāyaśāḥ||

Verse 57

तपसा योज्य सोत्मानं श्वेतद्वीपात्परं हि यत्। तेज इत्यभिविख्यातं स्वयं भासावभासितम्।। समागतौ हि तत्रैतौ सर्वभूतनमस्कृतौ। श्वेतद्वीपे मया दृष्टौ तादृशाविह सत्तमाविति थ. ध. पाठः।।

tapasā yojya sotmānaṃ śvetadvīpātparaṃ hi yat| teja ityabhivikhyātaṃ svayaṃ bhāsāvabhāsitam|| samāgatau hi tatraitau sarvabhūtanamaskṛtau| śvetadvīpe mayā dṛṣṭau tādṛśāviha sattamāviti tha. dha. pāṭhaḥ||

Verse 58

शान्तिः सा त्रिषु लोकेषु विहिता भावितात्मना। एतया शुभया बुद्ध्या नैष्ठिकं व्रतमास्थितः।। श्वेत इत्यभिविख्यातमिति ध. पाठः।।

śāntiḥ sā triṣu lokeṣu vihitā bhāvitātmanā| etayā śubhayā buddhyā naiṣṭhikaṃ vratamāsthitaḥ|| śveta ityabhivikhyātamiti dha. pāṭhaḥ||

Verse 59

न तत्र सूर्यस्तपति न सोमोऽभिविराजते। न वायुर्वाति देवेशे तपश्चरति दुश्चरम्।।

na tatra sūryastapati na somo'bhivirājate| na vāyurvāti deveśe tapaścarati duścaram||

Verse 60

वेदीमष्टनलोत्सेधां भूमावास्थाय विश्वकृत्। एकपादस्थितो देव ऊर्ध्वबाहुरुदङ्भुखः।। लोकेषु सिद्धानभावितात्मनामिति च. ध. पाठः।।

vedīmaṣṭanalotsedhāṃ bhūmāvāsthāya viśvakṛt| ekapādasthito deva ūrdhvabāhurudaṅbhukhaḥ|| lokeṣu siddhānabhāvitātmanāmiti ca. dha. pāṭhaḥ||

Verse 61

साङ्गानावर्तयन्वेदांस्तपस्तेपे सुदुश्चरम्। यद्ब्रह्म ऋषयश्चैव स्वयं पशुपतिश्च यत्।।

sāṅgānāvartayanvedāṃstapastepe suduścaram| yadbrahma ṛṣayaścaiva svayaṃ paśupatiśca yat||

Verse 62

शेषाश्च विबुधश्रेष्ठा दैत्यदानवराक्षसाः। नागाः सुपर्णा गन्धर्वाः सिद्धा राजर्पयश्च ते।।

śeṣāśca vibudhaśreṣṭhā daityadānavarākṣasāḥ| nāgāḥ suparṇā gandharvāḥ siddhā rājarpayaśca te||

Verse 63

हव्यं कव्यं च सततं विधियुक्तं प्रयुञ्जते। कृत्स्नं तु तस्य देवस्य चरणावुपतिष्ठतः।।

havyaṃ kavyaṃ ca satataṃ vidhiyuktaṃ prayuñjate| kṛtsnaṃ tu tasya devasya caraṇāvupatiṣṭhataḥ||

Verse 64

याः क्रियाः संप्रयुक्ताश्च एकान्तगतबुद्धिभिः। ताः सर्वाः शिरसा देवः प्रतिगृह्णाति वै स्वयं।। नलवत्पर्वयुकत्त्वान्नलशब्देनाङ्गुलं ग्राह्मम्।।

yāḥ kriyāḥ saṃprayuktāśca ekāntagatabuddhibhiḥ| tāḥ sarvāḥ śirasā devaḥ pratigṛhṇāti vai svayaṃ|| nalavatparvayukattvānnalaśabdenāṅgulaṃ grāhmam||

Verse 65

न तस्यान्यः प्रियतरः प्रतिबुद्धैर्महात्मभिः। विद्यते त्रिषु लोकेषु ततोऽस्यैकान्तिकं गतः।। एकान्तगतबुद्धिरव्यभिचरितबुद्धिभिः।।

na tasyānyaḥ priyataraḥ pratibuddhairmahātmabhiḥ| vidyate triṣu lokeṣu tato'syaikāntikaṃ gataḥ|| ekāntagatabuddhiravyabhicaritabuddhibhiḥ||

Verse 66

इह चैवागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना। एवं मे भगवान्देवः स्वयमाख्यातवान्हरिः।।

iha caivāgato'smyadya visṛṣṭaḥ paramātmanā| evaṃ me bhagavāndevaḥ svayamākhyātavānhariḥ||

Verse 67

आसिष्ये तत्परो भूत्वा युवाभ्यां सह नित्यशः।।

āsiṣye tatparo bhūtvā yuvābhyāṃ saha nityaśaḥ||