Adhyaya 147

Verse 1

भर्तृशोकतप्तथा कपोत्या सकरुणं विलप्याग्नौ प्रवेशः।। 1।। ततो विमानारोहणेन स्वर्गतयोः कपोतयोस्तत्र सुखेन चिरविहारः।। 2।। भीष्म उवाच। ततो गतो शाकुनिके कपोती प्राह दुःखिता। संस्मृत्य सा च भर्तारं रुदती शोककर्शिता।।

bhartṛśokataptathā kapotyā sakaruṇaṃ vilapyāgnau praveśaḥ|| 1|| tato vimānārohaṇena svargatayoḥ kapotayostatra sukhena ciravihāraḥ|| 2|| bhīṣma uvāca| tato gato śākunike kapotī prāha duḥkhitā| saṃsmṛtya sā ca bhartāraṃ rudatī śokakarśitā||

Verse 2

नाहं ते विप्रियं कान्त कदाचिदपि संस्मरे। सर्वाऽपि विधवा नारी बहुपुत्राऽपि शोचते।।

nāhaṃ te vipriyaṃ kānta kadācidapi saṃsmare| sarvā'pi vidhavā nārī bahuputrā'pi śocate||

Verse 3

शोच्या भवति बन्धूनां पतिहीना तपस्विनी। लालिताऽहं त्वया नित्यं बहुमानाच्च पूजिता।।

śocyā bhavati bandhūnāṃ patihīnā tapasvinī| lālitā'haṃ tvayā nityaṃ bahumānācca pūjitā||

Verse 4

वचनैर्मधुरैः स्निग्धैरसंक्लिष्टमनोहरैः। कन्दरेषु च शैलानां नदीनां निर्झरेषु च।।

vacanairmadhuraiḥ snigdhairasaṃkliṣṭamanoharaiḥ| kandareṣu ca śailānāṃ nadīnāṃ nirjhareṣu ca||

Verse 5

द्रुमाग्रेषु च रम्येषु रमिताऽहं त्वया सह। आकाशगमने चैव विहृताऽहं त्वया सुखम्। रमामि स्म पुरा कान्त तन्मे नास्त्यद्य मे प्रिय।।

drumāgreṣu ca ramyeṣu ramitā'haṃ tvayā saha| ākāśagamane caiva vihṛtā'haṃ tvayā sukham| ramāmi sma purā kānta tanme nāstyadya me priya||

Verse 6

मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता मितं सुतः। अमितस्य हि दातारं भर्तारं का न पूजयेत्।।

mitaṃ dadāti hi pitā mitaṃ bhrātā mitaṃ sutaḥ| amitasya hi dātāraṃ bhartāraṃ kā na pūjayet||

Verse 7

नास्ति भर्तृसमो नाथो नास्ति भर्तृसमं सुखम्। विसृज्य धनसर्वस्वं भर्ता वै शरणं स्त्रियाः।।

nāsti bhartṛsamo nātho nāsti bhartṛsamaṃ sukham| visṛjya dhanasarvasvaṃ bhartā vai śaraṇaṃ striyāḥ||

Verse 8

न कार्यमिह मे नाथ जीवितेन त्वया विना। पतिहीना तु का नारी सती जीवितुमुत्सहेत्।।

na kāryamiha me nātha jīvitena tvayā vinā| patihīnā tu kā nārī satī jīvitumutsahet||

Verse 9

एवं विलप्य बहुधा करुणं सा सुदुःखिता। पतिव्रता संप्रदीप्तं प्रविवेश हुताशनम्।।

evaṃ vilapya bahudhā karuṇaṃ sā suduḥkhitā| pativratā saṃpradīptaṃ praviveśa hutāśanam||

Verse 10

ततश्चित्राङ्गदधरं भर्तारं साऽन्वपद्यत। विमानस्थं सुकृतिभिः पूज्यमानं महात्मभिः।।

tataścitrāṅgadadharaṃ bhartāraṃ sā'nvapadyata| vimānasthaṃ sukṛtibhiḥ pūjyamānaṃ mahātmabhiḥ||

Verse 11

चित्रमाल्याम्बरधरं सर्वाभरणभूषितम्।। विमानशतकोटीभिरावृतं पुण्यकर्मभिः।।

citramālyāmbaradharaṃ sarvābharaṇabhūṣitam|| vimānaśatakoṭībhirāvṛtaṃ puṇyakarmabhiḥ||

Verse 12

ततः स्वर्गं गतः पक्षी विमानवरमास्थितः। कर्मणा पूजितस्तत्र रेमे स सह भार्यया।।

tataḥ svargaṃ gataḥ pakṣī vimānavaramāsthitaḥ| karmaṇā pūjitastatra reme sa saha bhāryayā||