Adhyaya 140

Verse 1

भीष्मेण युधिष्ठिरंप्रति शत्रुंतपाय भारद्वाजोक्तापद्धर्मानुवादः।। 1।। युधिष्ठिर उवाच। युगक्षयात्परिक्षीणे धर्मे लोके च भारत। दस्युभिः पीड्यमाने च कथं स्थेयं पितामह।।

bhīṣmeṇa yudhiṣṭhiraṃprati śatruṃtapāya bhāradvājoktāpaddharmānuvādaḥ|| 1|| yudhiṣṭhira uvāca| yugakṣayātparikṣīṇe dharme loke ca bhārata| dasyubhiḥ pīḍyamāne ca kathaṃ stheyaṃ pitāmaha||

Verse 2

भीष्म उवाच। हन्त ते वर्तयिष्यामि नीतिमापत्सु भारत। उत्सृज्यापि घृणां काले यथा वर्तेत भूमिपः।। ।। इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः।। 140।।

bhīṣma uvāca| hanta te vartayiṣyāmi nītimāpatsu bhārata| utsṛjyāpi ghṛṇāṃ kāle yathā varteta bhūmipaḥ|| || iti śrīmanmahābhārate śāntiparvaṇi āpaddharmaparvaṇi catvāriṃśadadhikaśatatamo'dhyāyaḥ|| 140||

Verse 3

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम्। भारद्वाजस्य संवादं राज्ञः शत्रुंतपस्य च।। घृणां दयाम्। तथा वर्तेत भूमिपः इति ट. ड. थ. द. पाठः।।

atrāpyudāharantīmamitihāsaṃ purātanam| bhāradvājasya saṃvādaṃ rājñaḥ śatruṃtapasya ca|| ghṛṇāṃ dayām| tathā varteta bhūmipaḥ iti ṭa. ḍa. tha. da. pāṭhaḥ||

Verse 4

राजात्शत्रुंतपो नाम सौवीरेषु महारथः। भारद्वाजमुपागम्य पप्रच्छार्थविनिश्चयम्।।

rājātśatruṃtapo nāma sauvīreṣu mahārathaḥ| bhāradvājamupāgamya papracchārthaviniścayam||

Verse 5

अलब्धस्य कथं लिप्सा लब्धं केन विवर्धते। वधितं पाल्यते केन पालितं प्रणयेत्कथम्।।

alabdhasya kathaṃ lipsā labdhaṃ kena vivardhate| vadhitaṃ pālyate kena pālitaṃ praṇayetkatham||

Verse 6

तस्मै विनिश्चितार्थाय परिपृष्टोऽर्थिश्चयम्। उवाच मतिमान्वाक्यमिदं हेतुमदुत्तमम्।।

tasmai viniścitārthāya paripṛṣṭo'rthiścayam| uvāca matimānvākyamidaṃ hetumaduttamam||

Verse 7

नित्यमुद्यतदण्डः स्यान्नित्यं विवृतपौरुषः। अच्छिद्रश्छिद्रदर्शी च परेषां विवरानुगः।।

nityamudyatadaṇḍaḥ syānnityaṃ vivṛtapauruṣaḥ| acchidraśchidradarśī ca pareṣāṃ vivarānugaḥ||

Verse 8

नित्यमुद्यतदण्डस्य भृशमुद्विजते नरः। तस्मात्सर्वाणि भूतानि दण्डेनैव प्रसाधयेत्।।

nityamudyatadaṇḍasya bhṛśamudvijate naraḥ| tasmātsarvāṇi bhūtāni daṇḍenaiva prasādhayet||

Verse 9

एवमेव प्रशंसन्ति बुधा ये तत्त्वदर्शिनः। तस्माच्चतुष्टये तस्मिन्प्रधानो दण्ड उच्यते।।

evameva praśaṃsanti budhā ye tattvadarśinaḥ| tasmāccatuṣṭaye tasminpradhāno daṇḍa ucyate||

Verse 10

छिन्नमूले त्वधिष्ठाने सर्वे तज्जीविनो हताः। कथं हि शाखास्तिष्ठेयुश्छिन्नमूले वनस्पतौ।।

chinnamūle tvadhiṣṭhāne sarve tajjīvino hatāḥ| kathaṃ hi śākhāstiṣṭheyuśchinnamūle vanaspatau||

Verse 11

मूलमेवादितश्छिन्द्यादरिपक्षस्य पण्डितः। ततः सहायान्पक्षं च सर्वमेवानुशातयेत्।।

mūlamevāditaśchindyādaripakṣasya paṇḍitaḥ| tataḥ sahāyānpakṣaṃ ca sarvamevānuśātayet||

Verse 12

सुमन्त्रितं सुविक्रान्तं सुयुद्धं सुपलायितम्। आपदागमकाले तु कुर्वीत न विचारयेत्।।

sumantritaṃ suvikrāntaṃ suyuddhaṃ supalāyitam| āpadāgamakāle tu kurvīta na vicārayet||

Verse 13

वाङ्भात्रेण विनीतः स्याद्धृदयेन यथा क्षुरः। श्लक्ष्णपूर्वाभिभाषी च कामक्रोधौ विवर्जयेत्।।

vāṅbhātreṇa vinītaḥ syāddhṛdayena yathā kṣuraḥ| ślakṣṇapūrvābhibhāṣī ca kāmakrodhau vivarjayet||

Verse 14

सपत्नसहितो राज्ये कृत्वा सन्धिं न विश्वसेत्। उपक्रामेत्ततः शीघ्रं कृतकार्यो विचक्षणः।।

sapatnasahito rājye kṛtvā sandhiṃ na viśvaset| upakrāmettataḥ śīghraṃ kṛtakāryo vicakṣaṇaḥ||

Verse 15

शत्रुं च मित्रं पूर्वेण सान्त्वेनैवानुसान्त्वयेत्। नित्यशश्चोद्विजेत्तस्मात्सर्पाद्वेश्मगतादिव।।

śatruṃ ca mitraṃ pūrveṇa sāntvenaivānusāntvayet| nityaśaścodvijettasmātsarpādveśmagatādiva||

Verse 16

यस्य बुद्धिं परिभवेत्तमतीतेन सान्त्वयेत्। अनागतेन दुष्प्रज्ञं प्रत्युत्पन्नेन पण्डितम्।।

yasya buddhiṃ paribhavettamatītena sāntvayet| anāgatena duṣprajñaṃ pratyutpannena paṇḍitam||

Verse 17

अञ्जलिं शपथं सान्त्वं शिरसा पादवन्दनम्। अश्रुप्रपातनं चैव कर्तव्यं भूतिमिच्छता।।

añjaliṃ śapathaṃ sāntvaṃ śirasā pādavandanam| aśruprapātanaṃ caiva kartavyaṃ bhūtimicchatā||

Verse 18

वहेदमित्रं स्कन्धेन यावदर्थस्य लम्भनम्। अथैनमागते काले भिन्द्याद्धटमिवाश्मनि।।

vahedamitraṃ skandhena yāvadarthasya lambhanam| athainamāgate kāle bhindyāddhaṭamivāśmani||

Verse 19

मुहूर्तमपि राजेन्द्र तिन्दुकालातवज्ज्वलेत्। मा तुषाग्निरिवानर्चिर्धूमायेत चिरं नरः।।

muhūrtamapi rājendra tindukālātavajjvalet| mā tuṣāgnirivānarcirdhūmāyeta ciraṃ naraḥ||

Verse 20

नानार्थिकोऽर्थसंबन्धं कृतघ्ने न समाचरेत्। अर्थी तु शक्यते भोक्तुं कृतकार्योऽवमन्यते। तस्मात्सर्वाणि कार्याणि सावशेषाणि कारयेत्।। शत्रुंजयस्य च इति झ. पाठः।।

nānārthiko'rthasaṃbandhaṃ kṛtaghne na samācaret| arthī tu śakyate bhoktuṃ kṛtakāryo'vamanyate| tasmātsarvāṇi kāryāṇi sāvaśeṣāṇi kārayet|| śatruṃjayasya ca iti jha. pāṭhaḥ||

Verse 21

कोकिलस्य वराहस्य मेरोः शून्यस्य वेस्मनः। व्यालस्य भक्तचित्तस्य यच्छ्रेयस्तत्समाचरेत्।। नानार्थिकः बहुप्रयोजनवान्। कृतघ्ने पुरुषे अर्थसंबन्धं न समाचरेत्।।

kokilasya varāhasya meroḥ śūnyasya vesmanaḥ| vyālasya bhaktacittasya yacchreyastatsamācaret|| nānārthikaḥ bahuprayojanavān| kṛtaghne puruṣe arthasaṃbandhaṃ na samācaret||

Verse 22

उत्थायोत्थाय गच्छेच्च नित्ययुक्तो रिपोर्गृहम्। कुशलं चास्य पृच्छेत यद्यप्यकुशलं भवेत्।।

utthāyotthāya gacchecca nityayukto riporgṛham| kuśalaṃ cāsya pṛccheta yadyapyakuśalaṃ bhavet||

Verse 23

नालसाः प्राप्नुवन्त्यर्थान्न क्लीबा नातिमानिनः। न च लोकरवाद्भीता न वै शश्वत्प्रतीक्षिणः।।

nālasāḥ prāpnuvantyarthānna klībā nātimāninaḥ| na ca lokaravādbhītā na vai śaśvatpratīkṣiṇaḥ||

Verse 24

नास्य च्छिद्रं परो विद्याद्विद्याच्छिद्रं परस्य तु। गूहेत्कूर्म इवाङ्गानि रक्षेद्विवरमात्मनः।।

nāsya cchidraṃ paro vidyādvidyācchidraṃ parasya tu| gūhetkūrma ivāṅgāni rakṣedvivaramātmanaḥ||

Verse 25

बकवच्चिन्तयेदर्थान्सिंहवच्च पराक्रमेत्। वृकवच्चावलुम्पेत शरवच्च विनिष्पतेत्।। वराहस्य श्रेयोमूलोत्खननम्। तच्च राजा शूत्रूणां कुर्यात्। मेरोरचञ्चलत्वमनुल्लङ्घनीयत्वं च शून्यस्य वेश्मनः संपदागम इष्टस्तमिच्छेत्। व्यालस्य सर्पवदन्ध्यकोपत्वमिष्टं तमङ्गीकुर्यात्। नटस्य भक्तिमित्रस्य इति झ. पाठः। तत्र नटस्य जानारूपत्वमिष्टम्। एवं राजा स्त्रिग्धप्रसन्नादीन् गुणान् बिभृयात्। भक्तिमित्रस्य स्वाराध्योदय इष्ट एवं स्वप्रतिपाल्यानां प्रजानामुदयो राज्ञा नित्यमेष्टव्य इत्यर्थः।।

bakavaccintayedarthānsiṃhavacca parākramet| vṛkavaccāvalumpeta śaravacca viniṣpatet|| varāhasya śreyomūlotkhananam| tacca rājā śūtrūṇāṃ kuryāt| meroracañcalatvamanullaṅghanīyatvaṃ ca śūnyasya veśmanaḥ saṃpadāgama iṣṭastamicchet| vyālasya sarpavadandhyakopatvamiṣṭaṃ tamaṅgīkuryāt| naṭasya bhaktimitrasya iti jha. pāṭhaḥ| tatra naṭasya jānārūpatvamiṣṭam| evaṃ rājā strigdhaprasannādīn guṇān bibhṛyāt| bhaktimitrasya svārādhyodaya iṣṭa evaṃ svapratipālyānāṃ prajānāmudayo rājñā nityameṣṭavya ityarthaḥ||

Verse 26

पानमक्षास्तथा नार्यो मृगया गीतवादितम्। एतानि युक्त्या सेवेत प्रसङ्गो ह्यत्र दोषवान्।।

pānamakṣāstathā nāryo mṛgayā gītavāditam| etāni yuktyā seveta prasaṅgo hyatra doṣavān||

Verse 27

कुर्यात्तृणमयं चापं शयीत मृगशायिकाम्। अन्धः स्यादन्धवेलायां बाधिर्यमपि संश्रयेत्।।

kuryāttṛṇamayaṃ cāpaṃ śayīta mṛgaśāyikām| andhaḥ syādandhavelāyāṃ bādhiryamapi saṃśrayet||

Verse 28

देशकालं समासाद्य विक्रमेत विचक्षणः। देशकालव्यतीतो हि विक्रमो निष्फलो भवेत्।।

deśakālaṃ samāsādya vikrameta vicakṣaṇaḥ| deśakālavyatīto hi vikramo niṣphalo bhavet||

Verse 29

कालाकालौ संप्रधार्य बलाबलमथात्मनः। परस्य च बलं ज्ञात्वा तथाऽऽत्मानं नियोजयेत्।।

kālākālau saṃpradhārya balābalamathātmanaḥ| parasya ca balaṃ jñātvā tathā''tmānaṃ niyojayet||

Verse 30

दण्डेनोपनतं शत्रुं यो राजा न नियच्छति। स मृत्युमुपगूहेत् गर्भमश्वतरी यथा।। बकातीनामेकाग्रत्वं निर्भयत्वं शीघ्रकारित्वमपरावृत्तित्वं च गुणास्तान् परार्थादाने राजाश्रयेदित्यर्थः।।

daṇḍenopanataṃ śatruṃ yo rājā na niyacchati| sa mṛtyumupagūhet garbhamaśvatarī yathā|| bakātīnāmekāgratvaṃ nirbhayatvaṃ śīghrakāritvamaparāvṛttitvaṃ ca guṇāstān parārthādāne rājāśrayedityarthaḥ||

Verse 31

सुपुष्पितः स्यादफलः फलवान्स्याद्दुरारुहः। आमः स्यात्पक्वसंकाशो न च शीर्येत कस्यचित्।।

supuṣpitaḥ syādaphalaḥ phalavānsyāddurāruhaḥ| āmaḥ syātpakvasaṃkāśo na ca śīryeta kasyacit||

Verse 32

आशां कालवतीं कुर्यात्तां च विघ्नेन योजयेत्। विघ्नं निमित्ततो ब्रूयान्निमित्तं चापि हेतुमत्।।

āśāṃ kālavatīṃ kuryāttāṃ ca vighnena yojayet| vighnaṃ nimittato brūyānnimittaṃ cāpi hetumat||

Verse 33

भीतवत्संविधातव्यं यावद्भयमनागतम्। आगतं तु भयं दृष्ट्वा प्रहर्तव्यमभीतवत्।।

bhītavatsaṃvidhātavyaṃ yāvadbhayamanāgatam| āgataṃ tu bhayaṃ dṛṣṭvā prahartavyamabhītavat||

Verse 34

न साहसमनारुह्य नरो भद्राणि पश्यति। संशयं पुनरारुह्य यदि जीवति पश्यति।। अश्वतरी गर्दभजाऽश्व उदरभेदेनैव प्रसूत इति प्रसिद्धम्।।

na sāhasamanāruhya naro bhadrāṇi paśyati| saṃśayaṃ punarāruhya yadi jīvati paśyati|| aśvatarī gardabhajā'śva udarabhedenaiva prasūta iti prasiddham||

Verse 35

अनागतं विजानीयात्त्यजेद्भयमुपस्थितम्। पुनर्बुद्धिक्षयात्किंचिदनिवृत्तिं निशामयेत्।।

anāgataṃ vijānīyāttyajedbhayamupasthitam| punarbuddhikṣayātkiṃcidanivṛttiṃ niśāmayet||

Verse 36

प्रत्युपस्थितकालस्य सुखस्य परिवर्जनम्। अनागतसुखाशा च नैव बुद्धिमतां नयः।।

pratyupasthitakālasya sukhasya parivarjanam| anāgatasukhāśā ca naiva buddhimatāṃ nayaḥ||

Verse 37

योऽरिणा सह संधाय विश्वस्तः स्वपते सुखम्। स वृक्षाग्रे प्रसुप्तो वा पतितः प्रतिबुध्यते।।

yo'riṇā saha saṃdhāya viśvastaḥ svapate sukham| sa vṛkṣāgre prasupto vā patitaḥ pratibudhyate||

Verse 38

कर्मणा येन केनेह मृदुना दारुणेन वा। उद्धरेद्दीनमात्मानं समर्थो धर्ममाचरेत्।।

karmaṇā yena keneha mṛdunā dāruṇena vā| uddhareddīnamātmānaṃ samartho dharmamācaret||

Verse 39

ये सपत्नाः सपत्नानां सर्वांस्ताननुवर्तयेत्। आत्मनश्चापि बोद्धव्याश्चाराः सुमहिताः परैः।।

ye sapatnāḥ sapatnānāṃ sarvāṃstānanuvartayet| ātmanaścāpi boddhavyāścārāḥ sumahitāḥ paraiḥ||

Verse 40

चारः सुविहितः कार्य आत्मनोऽथ परस्य च। पाषण्‍डांस्तापसादींश्च परराष्ट्रे प्रवेशयेत्।। न संशयमनारुह्य इति झ. पाठः।।

cāraḥ suvihitaḥ kārya ātmano'tha parasya ca| pāṣaṇ‍ḍāṃstāpasādīṃśca pararāṣṭre praveśayet|| na saṃśayamanāruhya iti jha. pāṭhaḥ||

Verse 41

उद्यानेषु विहारेषु प्रपास्वावसथेषु च। पानागारे प्रवेशेषु तीर्थेषु च सभासु च।।

udyāneṣu vihāreṣu prapāsvāvasatheṣu ca| pānāgāre praveśeṣu tīrtheṣu ca sabhāsu ca||

Verse 42

धर्माभिचारिणः पापाश्चौरा लोकस्य कण्टकाः। समागच्छन्ति तान्बुद्ध्वा नियच्छेच्छमयीत च।।

dharmābhicāriṇaḥ pāpāścaurā lokasya kaṇṭakāḥ| samāgacchanti tānbuddhvā niyacchecchamayīta ca||

Verse 43

न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत्। विश्वासाद्भयमभ्येति नापरीक्ष्य च विश्वसेत्।।

na viśvasedaviśvaste viśvaste nātiviśvaset| viśvāsādbhayamabhyeti nāparīkṣya ca viśvaset||

Verse 44

विश्वासयित्वा तु परं तत्त्वभूतेन हेतुना। अथास्य प्रहरेत्काले किंचिद्विचलिते पदे।।

viśvāsayitvā tu paraṃ tattvabhūtena hetunā| athāsya praharetkāle kiṃcidvicalite pade||

Verse 45

अशङ्क्यमपि शङ्केत नित्यं शङ्केत शङ्कितान। भयं ह्यशङ्किताज्जातं समूलमपि कृन्तति।।

aśaṅkyamapi śaṅketa nityaṃ śaṅketa śaṅkitāna| bhayaṃ hyaśaṅkitājjātaṃ samūlamapi kṛntati||

Verse 46

अवधानेन मौनेन काषायेण जटाजिनैः। विश्वासयित्वा द्वेष्टारमवलुम्पेद्यथा वृकः।।

avadhānena maunena kāṣāyeṇa jaṭājinaiḥ| viśvāsayitvā dveṣṭāramavalumpedyathā vṛkaḥ||

Verse 47

पुत्रो वा यदि वा भ्राता पिता वा यदि वा सुहृद। अर्थस्य विघ्नं कुर्वाणा हन्तव्या भूतिमिच्छता।। पाषण्डाद्यैरविज्ञातैर्विदित्वारिंवशं नयेत्। इति ट. ड. थ. पाठः।।

putro vā yadi vā bhrātā pitā vā yadi vā suhṛda| arthasya vighnaṃ kurvāṇā hantavyā bhūtimicchatā|| pāṣaṇḍādyairavijñātairviditvāriṃvaśaṃ nayet| iti ṭa. ḍa. tha. pāṭhaḥ||

Verse 48

गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः। उत्पथं प्रतिपन्नस्य कार्यं भवति शासनम्।।

gurorapyavaliptasya kāryākāryamajānataḥ| utpathaṃ pratipannasya kāryaṃ bhavati śāsanam||

Verse 49

प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां संप्रदानेन केनचित्। प्रपूजयन्निघाती स्यात्तीक्ष्णतुण्ड इव द्विजः।

pratyutthānābhivādābhyāṃ saṃpradānena kenacit| prapūjayannighātī syāttīkṣṇatuṇḍa iva dvijaḥ|

Verse 50

नाच्छित्त्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दारुणम्। नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति परमां श्रियम्।।

nācchittvā paramarmāṇi nākṛtvā karma dāruṇam| nāhatvā matsyaghātīva prāpnoti paramāṃ śriyam||

Verse 51

नास्ति जात्या रिपुर्नाम मित्रं वाऽपि न विद्यते। सामर्थ्ययोगाज्जायन्ते मित्राणि रिपवस्तथा।।

nāsti jātyā ripurnāma mitraṃ vā'pi na vidyate| sāmarthyayogājjāyante mitrāṇi ripavastathā||

Verse 52

न प्रमुञ्चेत दायादं वदन्तं करुणं बहु। दुःखं तत्र न कर्तव्यं हन्यात्पूर्वापकारिणम्।।

na pramuñceta dāyādaṃ vadantaṃ karuṇaṃ bahu| duḥkhaṃ tatra na kartavyaṃ hanyātpūrvāpakāriṇam||

Verse 53

संग्रहानुग्रहे यत्नः सदा कार्योऽनसूयता। निग्रहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो हितमिच्छता।।

saṃgrahānugrahe yatnaḥ sadā kāryo'nasūyatā| nigrahaścāpi yatnena kartavyo hitamicchatā||

Verse 54

प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहृत्यापि प्रियोत्तरम्। असिनाऽपि शिरश्छित्त्वा शोचेत च रुदेत च।।

prahariṣyanpriyaṃ brūyātprahṛtyāpi priyottaram| asinā'pi śiraśchittvā śoceta ca rudeta ca||

Verse 55

निमन्त्रयीत सान्त्वेन संमानेन तितिक्षया। आशाकरणमित्येतत्कर्तव्यं भूतिमिच्छता।।

nimantrayīta sāntvena saṃmānena titikṣayā| āśākaraṇamityetatkartavyaṃ bhūtimicchatā||

Verse 56

न शुष्कवैरं कुर्वीत बाहुभ्यां न नदीं तरेत्। अनर्थकमनायुष्यं गोविषाणस्य भक्षणम्। दन्ताश्च परिमृद्यन्ते रसश्चापि न लभ्यते।। कर्तव्या भृतिमिच्छता इति ट. पाठः। त्यक्तव्या भूतिमिच्छता इति ध. पाठः।।

na śuṣkavairaṃ kurvīta bāhubhyāṃ na nadīṃ taret| anarthakamanāyuṣyaṃ goviṣāṇasya bhakṣaṇam| dantāśca parimṛdyante rasaścāpi na labhyate|| kartavyā bhṛtimicchatā iti ṭa. pāṭhaḥ| tyaktavyā bhūtimicchatā iti dha. pāṭhaḥ||

Verse 57

त्रिवर्गे त्रिविधा पीडा अनुबन्धस्तथैव च। अनुबन्धं तथा ज्ञात्वा पीडां च परिवर्जयेत्।। शुष्क्रं लाभशून्यम्।।

trivarge trividhā pīḍā anubandhastathaiva ca| anubandhaṃ tathā jñātvā pīḍāṃ ca parivarjayet|| śuṣkraṃ lābhaśūnyam||

Verse 58

ऋणशेषं चाग्निशेषं शत्रुशेषं तथैव च। पुनः पुनः प्रवर्धन्ते तस्माच्छेषं न कारयेत्।।

ṛṇaśeṣaṃ cāgniśeṣaṃ śatruśeṣaṃ tathaiva ca| punaḥ punaḥ pravardhante tasmāccheṣaṃ na kārayet||

Verse 59

ऋणशेषां विवर्धन्ते परिभूताश्च शत्रवः। आवहन्त्यनयं तीव्रं व्याधयश्चाप्युपेक्षिताः।।

ṛṇaśeṣāṃ vivardhante paribhūtāśca śatravaḥ| āvahantyanayaṃ tīvraṃ vyādhayaścāpyupekṣitāḥ||

Verse 60

नाम---क्कृत्यकारी स्यादप्रमत्तः सदा भवेत्। कष्यकोपि हि दुश्छिन्नो विकारं कुरुते चिरम्।।

nāma---kkṛtyakārī syādapramattaḥ sadā bhavet| kaṣyakopi hi duśchinno vikāraṃ kurute ciram||

Verse 61

वधेम च मनुष्याणां मार्गाणां दूषणेन च। आकाराणां विनाशैश्च परराष्ट्रं विनाशयेत्।।

vadhema ca manuṣyāṇāṃ mārgāṇāṃ dūṣaṇena ca| ākārāṇāṃ vināśaiśca pararāṣṭraṃ vināśayet||

Verse 62

गृध्रदृष्टिर्बकालीनः श्वचेष्टः सिंहविक्रमः। अनुद्विग्रः काकशङ्की भुजङ्गचरितं चरेत्।। त्रिवर्गः धर्मार्थकामाः तत्र त्रिविधा पीडा। धर्मेणार्थस्य पीडा अर्थेन धर्मस्य कामेन तयोरिति। अनुबन्धाः फलानि। धर्मस्यार्थः अर्थस्य कामः कामस्येन्द्रियप्रीतिरिति क्षुद्राः। धर्मस्य चित्तशुद्धिरर्थस्य यज्ञः कामस्य जीवनमात्रमिति प्राज्ञाः। तत्र बलाबलं ज्ञात्वाऽनुबन्धाँल्लिप्सेत पीडां तु पारवर्जयेदेवेत्यर्थः। पीडां विद्वान्वशं नयेदिति ड. थ. पाठः।।

gṛdhradṛṣṭirbakālīnaḥ śvaceṣṭaḥ siṃhavikramaḥ| anudvigraḥ kākaśaṅkī bhujaṅgacaritaṃ caret|| trivargaḥ dharmārthakāmāḥ tatra trividhā pīḍā| dharmeṇārthasya pīḍā arthena dharmasya kāmena tayoriti| anubandhāḥ phalāni| dharmasyārthaḥ arthasya kāmaḥ kāmasyendriyaprītiriti kṣudrāḥ| dharmasya cittaśuddhirarthasya yajñaḥ kāmasya jīvanamātramiti prājñāḥ| tatra balābalaṃ jñātvā'nubandhā~llipseta pīḍāṃ tu pāravarjayedevetyarthaḥ| pīḍāṃ vidvānvaśaṃ nayediti ḍa. tha. pāṭhaḥ||

Verse 63

शूरमञ्जलिपातेन भीरुं भेदेन भेदयेत्। लुब्धमर्थप्रदानेन समं तुल्येन विग्रहः।।

śūramañjalipātena bhīruṃ bhedena bhedayet| lubdhamarthapradānena samaṃ tulyena vigrahaḥ||

Verse 64

श्रेणीमुख्योपजापेषु वल्लभानुनयेषु च। अमात्यान्परिरक्षेत भेदसंघातयोरपि।। गृध्रदृष्टिगृध्रवत् दूरदर्शी। बकवदालीनो निश्चलः। श्वचेष्टः शुनकवज्जागरूकश्चोरसूचकश्च। काकवत् शङ्की परेङ्गितज्ञः। भुजङ्गचरितं अकस्मात्परकृते दुर्गादौ प्रवेशनम्।।

śreṇīmukhyopajāpeṣu vallabhānunayeṣu ca| amātyānparirakṣeta bhedasaṃghātayorapi|| gṛdhradṛṣṭigṛdhravat dūradarśī| bakavadālīno niścalaḥ| śvaceṣṭaḥ śunakavajjāgarūkaścorasūcakaśca| kākavat śaṅkī pareṅgitajñaḥ| bhujaṅgacaritaṃ akasmātparakṛte durgādau praveśanam||

Verse 65

मृदुरित्यवजानन्ति तीक्ष्ण इत्युद्विजन्ति च। तीक्ष्णकाले भवेत्तीक्ष्णो मृदुकाले मृदुर्भवेत्।।

mṛdurityavajānanti tīkṣṇa ityudvijanti ca| tīkṣṇakāle bhavettīkṣṇo mṛdukāle mṛdurbhavet||

Verse 66

मृदुनैव मृदुं हन्ति मृदुना हन्ति दारुणम्। नासाध्यं मृदुना किंचित्तस्मात्तीक्ष्णतरो मृदुः।।

mṛdunaiva mṛduṃ hanti mṛdunā hanti dāruṇam| nāsādhyaṃ mṛdunā kiṃcittasmāttīkṣṇataro mṛduḥ||

Verse 67

काले मृदुर्यो भवति काले भवति दारुणः। स साधयति कृत्यानि शत्रुं चाप्यधितिष्ठति।।

kāle mṛduryo bhavati kāle bhavati dāruṇaḥ| sa sādhayati kṛtyāni śatruṃ cāpyadhitiṣṭhati||

Verse 68

पण्डितेन विरुद्धस्तु दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत्। दीर्घौ बुद्धिमतो बाहू याभ्यां हिंसति हिंसितः।।

paṇḍitena viruddhastu dūrastho'smīti nāśvaset| dīrghau buddhimato bāhū yābhyāṃ hiṃsati hiṃsitaḥ||

Verse 69

न तत्तरेद्यस्य न पारमुत्तरे न्न तद्धरेद्यत्पुनराहरेत्परः। न तत्खनेद्यस्य न मूलमुद्धरे न्न तं हन्याद्यस्य शिरो न पातयेत्।।

na tattaredyasya na pāramuttare nna taddharedyatpunarāharetparaḥ| na tatkhanedyasya na mūlamuddhare nna taṃ hanyādyasya śiro na pātayet||

Verse 70

इतीदमुक्तं वृजिनाभिसंहितं न चैतदेवं पुरुषः समाचरेत्। परप्रयुक्तस्तु कथं विभावये दतो मयोक्तं भवतो हितार्थिना।। श्रेणीमुख्यः नानाजातियाः सन्त एककार्ये निविष्टाः श्रेणयस्तासां मुख्यस्य उपजापो भेदः वल्लभानां मित्राणामनुनयेषु अन्यैः कियमाणेषु अमात्यान्परिरक्षेत। भेदात्संघातात्संभूयकार्यकारित्वाच्च। संहता ह्यामात्याः सद्यो राजानमराजानं कुर्युर्विपरीतं वा कुर्युरित्यर्थ-।।

itīdamuktaṃ vṛjinābhisaṃhitaṃ na caitadevaṃ puruṣaḥ samācaret| paraprayuktastu kathaṃ vibhāvaye dato mayoktaṃ bhavato hitārthinā|| śreṇīmukhyaḥ nānājātiyāḥ santa ekakārye niviṣṭāḥ śreṇayastāsāṃ mukhyasya upajāpo bhedaḥ vallabhānāṃ mitrāṇāmanunayeṣu anyaiḥ kiyamāṇeṣu amātyānparirakṣeta| bhedātsaṃghātātsaṃbhūyakāryakāritvācca| saṃhatā hyāmātyāḥ sadyo rājānamarājānaṃ kuryurviparītaṃ vā kuryurityartha-||

Verse 71

भीष्म उवाच। यथावदुक्तं वचनं हितार्थिना निशम्य विप्रेण सुवीरराष्ट्रपः। तथाऽकरोद्वाक्यमदीनचेतनः श्रियं च दीप्तां बुभुजे सबान्धवः।।

bhīṣma uvāca| yathāvaduktaṃ vacanaṃ hitārthinā niśamya vipreṇa suvīrarāṣṭrapaḥ| tathā'karodvākyamadīnacetanaḥ śriyaṃ ca dīptāṃ bubhuje sabāndhavaḥ||