Adhyaya 77

Verse 1

शर्मिष्ठापुत्रदर्शनेन देवयान्याः शर्मिष्ठया सह संवादः।। 1 ।। देवयानीशर्मिष्ठयोः पुत्रान्तरोत्पत्तिः।। 2 ।। शर्मिष्ठापुत्रान्ययातिजाञ्ज्ञात्वा कुपितायाः देवयान्याः शुक्रसमीपे गमनम्।। 3 ।। ययातेः शुक्रशापाज्जराप्राप्तिः।। 4 ।। तस्या अन्यस्मिन्संक्रमणरूपवरप्राप्तिः।। 5 ।। वैशंपायन उवाच। तस्मिन्नक्षत्रसंयोगे शुक्ले पुण्यर्क्षगेन्दुना। स राजा मुमुदे सम्राट् तया शर्मिष्ठया सह।।

śarmiṣṭhāputradarśanena devayānyāḥ śarmiṣṭhayā saha saṃvādaḥ|| 1 || devayānīśarmiṣṭhayoḥ putrāntarotpattiḥ|| 2 || śarmiṣṭhāputrānyayātijāñjñātvā kupitāyāḥ devayānyāḥ śukrasamīpe gamanam|| 3 || yayāteḥ śukraśāpājjarāprāptiḥ|| 4 || tasyā anyasminsaṃkramaṇarūpavaraprāptiḥ|| 5 || vaiśaṃpāyana uvāca| tasminnakṣatrasaṃyoge śukle puṇyarkṣagendunā| sa rājā mumude samrāṭ tayā śarmiṣṭhayā saha||

Verse 2

प्रजानां श्रीरिवाभ्याशे शर्मिष्ठा ह्यभवद्वधूः। पन्नगीवोग्ररूपा वै देवयानी ममाप्यभूत्।।

prajānāṃ śrīrivābhyāśe śarmiṣṭhā hyabhavadvadhūḥ| pannagīvograrūpā vai devayānī mamāpyabhūt||

Verse 3

पर्जन्य इव सस्यानां देवानाममृतं यथा। तद्वन्ममापि संभूता शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी। इत्येवं मनसा ज्ञात्वा देवयानीमवर्जयत्।।

parjanya iva sasyānāṃ devānāmamṛtaṃ yathā| tadvanmamāpi saṃbhūtā śarmiṣṭhā vārṣaparvaṇī| ityevaṃ manasā jñātvā devayānīmavarjayat||

Verse 4

श्रुत्वा कुमारं जातं तु देवयानी शुचिस्मिता। चिन्तयामास दुःखार्ता शर्मिष्ठां प्रति भारत।।

śrutvā kumāraṃ jātaṃ tu devayānī śucismitā| cintayāmāsa duḥkhārtā śarmiṣṭhāṃ prati bhārata||

Verse 5

अभिगम्य च शर्मिष्ठां देवयान्यब्रवीदिदम्। देवयान्वुवाच। किमिदं वृजिनं सुभ्रु कृतं वै कामलुब्धया।।

abhigamya ca śarmiṣṭhāṃ devayānyabravīdidam| devayānvuvāca| kimidaṃ vṛjinaṃ subhru kṛtaṃ vai kāmalubdhayā||

Verse 6

शर्मिष्ठोवाच। ऋषिरभ्यागतः कश्चिद्धर्मात्मा वेदपारगः। स मया वरदः कामं याचितो धर्मसंहितम्।।

śarmiṣṭhovāca| ṛṣirabhyāgataḥ kaściddharmātmā vedapāragaḥ| sa mayā varadaḥ kāmaṃ yācito dharmasaṃhitam||

Verse 7

अपत्यार्थे स तु मया वृतो वै चारुहासिनि। नाहमन्यायतः काममाचरामि शुचिस्मिते। तस्मादृषेर्ममापत्यमिति सत्यं ब्रवीमि ते।।

apatyārthe sa tu mayā vṛto vai cāruhāsini| nāhamanyāyataḥ kāmamācarāmi śucismite| tasmādṛṣermamāpatyamiti satyaṃ bravīmi te||

Verse 8

देवयान्युवाच। शोभनं भीरु यद्येवमथ स ज्ञायते द्विजः। गोत्रनामाभिजनतो वेत्तुमिच्छामि तं द्विजम्।।

devayānyuvāca| śobhanaṃ bhīru yadyevamatha sa jñāyate dvijaḥ| gotranāmābhijanato vettumicchāmi taṃ dvijam||

Verse 9

शर्मिष्ठोवाच। तपसा तेजसा चैव दीप्यमानं यथा रविम्। तं दृष्ट्वा मम संप्रष्टुं शक्तिर्नासीच्छुचिस्मिते।।

śarmiṣṭhovāca| tapasā tejasā caiva dīpyamānaṃ yathā ravim| taṃ dṛṣṭvā mama saṃpraṣṭuṃ śaktirnāsīcchucismite||

Verse 10

देवयान्युवाच। यद्येतदेवं शर्मिष्ठे न मन्युर्विद्यते मम। अपत्यं यदि ते लब्धं ज्येष्ठाच्छ्रेष्ठाच्च वै द्विजात्।।

devayānyuvāca| yadyetadevaṃ śarmiṣṭhe na manyurvidyate mama| apatyaṃ yadi te labdhaṃ jyeṣṭhācchreṣṭhācca vai dvijāt||

Verse 11

वैशंपायन उवाच। अन्योन्यमेवमुक्त्वा तु संप्रहस्य च ते मिथः। जगाम भार्गवी वेश्म तथ्यमित्यवजग्मुषी।।

vaiśaṃpāyana uvāca| anyonyamevamuktvā tu saṃprahasya ca te mithaḥ| jagāma bhārgavī veśma tathyamityavajagmuṣī||

Verse 12

ययातिर्देवयान्यां तु पुत्रावजनयन्नृपः। यदुं च तुर्वसुं चैव शक्रविष्णू इवापरौ।।

yayātirdevayānyāṃ tu putrāvajanayannṛpaḥ| yaduṃ ca turvasuṃ caiva śakraviṣṇū ivāparau||

Verse 13

तस्मिन्काले तु राजर्षिर्ययातिः पृथिवीपतिः। माध्वीकरससंयुक्तां मदिरां मदवर्धनीम्।।

tasminkāle tu rājarṣiryayātiḥ pṛthivīpatiḥ| mādhvīkarasasaṃyuktāṃ madirāṃ madavardhanīm||

Verse 14

पाययामास शुक्रस्य तनयां रक्तपिङ्गलाम्। पीत्वा पीत्वा च मदिरां देवयानी मुमोह सा।।

pāyayāmāsa śukrasya tanayāṃ raktapiṅgalām| pītvā pītvā ca madirāṃ devayānī mumoha sā||

Verse 15

रुदती गायमाना च नृत्यन्ती च मुहुर्मुहुः। बहु प्रलपती देवी राजानमिदमब्रवीत्।।

rudatī gāyamānā ca nṛtyantī ca muhurmuhuḥ| bahu pralapatī devī rājānamidamabravīt||

Verse 16

राजवद्रूपवेषौ ते किमर्थं त्वमिहागतः। केन कार्येण संप्राप्तो निर्जनं गहनं वनम्।।

rājavadrūpaveṣau te kimarthaṃ tvamihāgataḥ| kena kāryeṇa saṃprāpto nirjanaṃ gahanaṃ vanam||

Verse 17

द्विजश्रेष्ठ नृपश्रेष्ठो ययातिश्चोग्रदर्शनः। तस्मादितः पलायस्व हितमिच्छसि चेद्द्विज।।

dvijaśreṣṭha nṛpaśreṣṭho yayātiścogradarśanaḥ| tasmāditaḥ palāyasva hitamicchasi ceddvija||

Verse 18

इत्येवं प्रलपन्तीं तां देवयानीं तु नाहुषः। भर्त्सयामास वचनैरनर्हां पापवर्धनीम्।।

ityevaṃ pralapantīṃ tāṃ devayānīṃ tu nāhuṣaḥ| bhartsayāmāsa vacanairanarhāṃ pāpavardhanīm||

Verse 19

ततो वर्षवरान्मूकान्व्यङ्गान्वृद्धांश्च पङ्गुकान्। रक्षणे देवयान्याः स पोषणे च शशास तान्।।

tato varṣavarānmūkānvyaṅgānvṛddhāṃśca paṅgukān| rakṣaṇe devayānyāḥ sa poṣaṇe ca śaśāsa tān||

Verse 20

ततस्तु नाहुषो राजा शर्मिष्ठां प्राप्य बुद्धिमान्। रेमे च सुचिरं कालं तया शर्मिष्ठया सह।।

tatastu nāhuṣo rājā śarmiṣṭhāṃ prāpya buddhimān| reme ca suciraṃ kālaṃ tayā śarmiṣṭhayā saha||

Verse 21

तस्मादेव तु राजर्षेः शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी। द्रुह्युं चानुं च पूरुं च त्रीन्कुमारानजीजनत्।।

tasmādeva tu rājarṣeḥ śarmiṣṭhā vārṣaparvaṇī| druhyuṃ cānuṃ ca pūruṃ ca trīnkumārānajījanat||

Verse 22

ततः काले तु कस्मिंश्चिद्देवयानी शुचिस्मिता। ययातिसहिता राजञ्जगाम रहितं वनम्।।

tataḥ kāle tu kasmiṃściddevayānī śucismitā| yayātisahitā rājañjagāma rahitaṃ vanam||

Verse 23

ददर्श च तदा तत्र कुमारान्देवरूपिणः। क्रीडमानान्सुविश्रब्धान्विस्मिता चेदमब्रवीत्।।

dadarśa ca tadā tatra kumārāndevarūpiṇaḥ| krīḍamānānsuviśrabdhānvismitā cedamabravīt||

Verse 24

देवयान्युवाच। कस्यैते दारका राजन्देवपुत्रोपमाः शुभाः। वर्चसा रूपतश्चैव सदृशा मे मतास्तव।।

devayānyuvāca| kasyaite dārakā rājandevaputropamāḥ śubhāḥ| varcasā rūpataścaiva sadṛśā me matāstava||

Verse 25

वैशंपायन उवाच। एवं पृष्ट्वा तु राजानं कुमारान्पर्यपृच्छत।।

vaiśaṃpāyana uvāca| evaṃ pṛṣṭvā tu rājānaṃ kumārānparyapṛcchata||

Verse 26

तस्मिन्काले तु तच्छ्रुत्वा धात्री तेषां वचोऽब्रवीत्। किं न ब्रूत कुमारा वः पितरं वै द्विजर्षभम्।।

tasminkāle tu tacchrutvā dhātrī teṣāṃ vaco'bravīt| kiṃ na brūta kumārā vaḥ pitaraṃ vai dvijarṣabham||

Verse 27

कुमारा ऊचुः। ऋषिश्च ब्राह्मणश्चैव द्विजातिश्चैव नः पिता। शर्मिष्ठा नानृतं ब्रूते देवयानि क्षमस्व नः।।

kumārā ūcuḥ| ṛṣiśca brāhmaṇaścaiva dvijātiścaiva naḥ pitā| śarmiṣṭhā nānṛtaṃ brūte devayāni kṣamasva naḥ||

Verse 28

देवयान्युवाच। किंनामधेयगोत्रो वः पुत्रका ब्राह्मणः पिता। प्रब्रूत तत्त्वतः क्षिप्रं कश्चासौ क्व च वर्तते।।

devayānyuvāca| kiṃnāmadheyagotro vaḥ putrakā brāhmaṇaḥ pitā| prabrūta tattvataḥ kṣipraṃ kaścāsau kva ca vartate||

Verse 29

प्रब्रूत मे यथा तथ्यं श्रोतुमिच्छामि तं ह्यहम्। एवमुक्ताः कुमारस्ते देवयान्या सुमध्यया।।

prabrūta me yathā tathyaṃ śrotumicchāmi taṃ hyaham| evamuktāḥ kumāraste devayānyā sumadhyayā||

Verse 30

तेऽदर्शयन्प्रदेशिन्या तमेव नृपसत्तमम्। शर्मिष्ठां मातरं चैव तथाऽऽचख्युश्च दारकाः।।

te'darśayanpradeśinyā tameva nṛpasattamam| śarmiṣṭhāṃ mātaraṃ caiva tathā''cakhyuśca dārakāḥ||

Verse 31

वैशंपायन उवाच। इत्युक्त्वा सहितास्ते तु राजानमुपचक्रमुः। नाभ्यनन्दत तान्राजा देवयान्यास्तदान्तिके।।

vaiśaṃpāyana uvāca| ityuktvā sahitāste tu rājānamupacakramuḥ| nābhyanandata tānrājā devayānyāstadāntike||

Verse 32

रुदन्तस्तेऽथ शर्मिष्ठामभ्ययुर्बालकास्ततः। अविब्रुवन्ती किंचिच्च राजानं चारुलोचना।।

rudantaste'tha śarmiṣṭhāmabhyayurbālakāstataḥ| avibruvantī kiṃcicca rājānaṃ cārulocanā||

Verse 33

नातिदूराच्च राजानं सा चातिष्ठदवाङ्मुखी। श्रुत्वा तेषां तु बालानां सव्रीड इव पार्थिवः।।

nātidūrācca rājānaṃ sā cātiṣṭhadavāṅmukhī| śrutvā teṣāṃ tu bālānāṃ savrīḍa iva pārthivaḥ||

Verse 34

प्रतिवक्तुमशक्तोऽभूत्तूष्णींभूतोऽभवन्नृपः। दृष्ट्वा तु तेषां बालानां प्रणयं पार्थिवं प्रति।।

prativaktumaśakto'bhūttūṣṇīṃbhūto'bhavannṛpaḥ| dṛṣṭvā tu teṣāṃ bālānāṃ praṇayaṃ pārthivaṃ prati||

Verse 35

बुद्ध्वा तु तत्त्वतो देवी शर्मिष्ठापिदमब्रवीत्। अभ्यागच्छति मां कश्चिदृषिरित्येवमब्रवीः।।

buddhvā tu tattvato devī śarmiṣṭhāpidamabravīt| abhyāgacchati māṃ kaścidṛṣirityevamabravīḥ||

Verse 36

ययातिमेवं राजानं त्वं गोपायसि भामिनि। पूर्वमेव मया प्रोक्तं त्वया तु वृजिनं कृतम्।।

yayātimevaṃ rājānaṃ tvaṃ gopāyasi bhāmini| pūrvameva mayā proktaṃ tvayā tu vṛjinaṃ kṛtam||

Verse 37

मदधीना सती कस्मादकार्षीर्विप्रियं मम। तमेवाऽऽसुरधर्मं त्वमास्थिता न बिभेषि मे।।

madadhīnā satī kasmādakārṣīrvipriyaṃ mama| tamevā''suradharmaṃ tvamāsthitā na bibheṣi me||

Verse 38

शर्मिष्ठोवाच। यदुक्तमृषिरित्येव तत्सत्यं चारुहासिनि। न्यायतो धर्मतश्चैव चरन्ती न बिभेमि ते।।

śarmiṣṭhovāca| yaduktamṛṣirityeva tatsatyaṃ cāruhāsini| nyāyato dharmataścaiva carantī na bibhemi te||

Verse 39

यदा त्वया वृतो भर्ता वृत एव तदा मया। सखीभर्ता हि धर्मेण भर्ता भवति शोभने।।

yadā tvayā vṛto bhartā vṛta eva tadā mayā| sakhībhartā hi dharmeṇa bhartā bhavati śobhane||

Verse 40

पूज्यासि मम मान्या च ज्येष्ठा च ब्राह्मणी ह्यसि। त्वत्तोपि मे पूज्यतमो राजर्षिः किं न वेत्थ तत्।।

pūjyāsi mama mānyā ca jyeṣṭhā ca brāhmaṇī hyasi| tvattopi me pūjyatamo rājarṣiḥ kiṃ na vettha tat||

Verse 41

त्वत्पित्रा मम गुरुणा सह दत्ते उभे शुभे। ततो भर्ता च पूज्यश्च पोष्यां पोषयतीह माम्।।

tvatpitrā mama guruṇā saha datte ubhe śubhe| tato bhartā ca pūjyaśca poṣyāṃ poṣayatīha mām||

Verse 42

वैशंपायन उवाच। श्रुत्वा तस्यास्ततो वाक्यं देवयान्यब्रवीदिदम्। रमस्वेह यथाकामं देव्या शर्मिष्ठया सह।।

vaiśaṃpāyana uvāca| śrutvā tasyāstato vākyaṃ devayānyabravīdidam| ramasveha yathākāmaṃ devyā śarmiṣṭhayā saha||

Verse 43

राजन्नाद्येह वत्स्यामि विप्रियं मे कृतं त्वया। इति जज्वाल कोपेन देवयानी ततो भृशम्।।

rājannādyeha vatsyāmi vipriyaṃ me kṛtaṃ tvayā| iti jajvāla kopena devayānī tato bhṛśam||

Verse 44

निर्दहन्तीव सव्रीडां शर्मिष्ठां समुदीक्ष्य च। अपविध्य च सर्वाणि भूषणान्यसितेक्षणा।।

nirdahantīva savrīḍāṃ śarmiṣṭhāṃ samudīkṣya ca| apavidhya ca sarvāṇi bhūṣaṇānyasitekṣaṇā||

Verse 45

सहसोत्पतितां श्यामां दृष्ट्वा तां साश्रुलोचनाम्। तूर्णं सकाशं काव्यस्य प्रस्थितां व्यथितस्तदा।।

sahasotpatitāṃ śyāmāṃ dṛṣṭvā tāṃ sāśrulocanām| tūrṇaṃ sakāśaṃ kāvyasya prasthitāṃ vyathitastadā||

Verse 46

अनुवव्राज संभ्रान्तः पृष्ठतः सान्त्वयन्नृपः। न्यवर्तत नचैव स्म क्रोधसंरक्तलोचना।।

anuvavrāja saṃbhrāntaḥ pṛṣṭhataḥ sāntvayannṛpaḥ| nyavartata nacaiva sma krodhasaṃraktalocanā||

Verse 47

अविब्रुवन्ती किंचित्सा राजानं साश्रुलोचना। अचिरादेव संप्राप्ता काव्यस्योशनसोऽन्तिकम्।।

avibruvantī kiṃcitsā rājānaṃ sāśrulocanā| acirādeva saṃprāptā kāvyasyośanaso'ntikam||

Verse 48

सा तु दृष्ट्वै पितरमभिवाद्याग्रतः स्थिता। अनन्तरं यायातिस्तु पूजयामास भार्गवम्।।

sā tu dṛṣṭvai pitaramabhivādyāgrataḥ sthitā| anantaraṃ yāyātistu pūjayāmāsa bhārgavam||

Verse 49

देवयान्युवाच। अधर्मेण जितो धर्मः प्रवृत्तमधरोत्तरम्। शर्मिष्ठयाऽतिवृत्ताऽस्मि दुहित्रा वृषपर्वणः।। ।। इति श्रीमन्महाभारते आदिपर्वणि संभवपर्वणि सप्तसप्ततितमोऽध्यायः।। 77 ।।

devayānyuvāca| adharmeṇa jito dharmaḥ pravṛttamadharottaram| śarmiṣṭhayā'tivṛttā'smi duhitrā vṛṣaparvaṇaḥ|| || iti śrīmanmahābhārate ādiparvaṇi saṃbhavaparvaṇi saptasaptatitamo'dhyāyaḥ|| 77 ||

Verse 50

त्रयोऽस्यां जनिताः पुत्रा राज्ञाऽनेन ययातिना। दुर्भगाया मम द्वौ तु पुत्रौ तात ब्रवीमि ते।।

trayo'syāṃ janitāḥ putrā rājñā'nena yayātinā| durbhagāyā mama dvau tu putrau tāta bravīmi te||

Verse 51

धर्मज्ञ इति विख्यात एष राजा भृगूद्वह। अतिक्रान्तश्च मर्यादां काव्यैतत्कथयामि ते।।

dharmajña iti vikhyāta eṣa rājā bhṛgūdvaha| atikrāntaśca maryādāṃ kāvyaitatkathayāmi te||

Verse 52

शुक्र उवाच। धर्मज्ञः सन्महाराज योऽधर्ममकृथाः प्रियम्। तस्माज्जरा त्वामचिराद्धर्षयिष्यति दुर्जया।। अधरोत्तरं नीचस्याभिवृद्धिरुत्तमस्य ह्रासः। अतिवृत्तास्मि राज्ञः सकाशादपत्यत्रयाधिगमनेतिक्रान्तोल्लङ्घिताऽस्मि।।

śukra uvāca| dharmajñaḥ sanmahārāja yo'dharmamakṛthāḥ priyam| tasmājjarā tvāmacirāddharṣayiṣyati durjayā|| adharottaraṃ nīcasyābhivṛddhiruttamasya hrāsaḥ| ativṛttāsmi rājñaḥ sakāśādapatyatrayādhigamanetikrāntollaṅghitā'smi||

Verse 53

ययातिरुवाच। ऋतुं वै याचमानाया भगवन्नान्यचेतसा। दुहितुर्दानवेन्द्रस्य धर्म्यमेतत्कृतं मया।। अधर्ममेव प्रियमकृथाः।।

yayātiruvāca| ṛtuṃ vai yācamānāyā bhagavannānyacetasā| duhiturdānavendrasya dharmyametatkṛtaṃ mayā|| adharmameva priyamakṛthāḥ||

Verse 54

ऋतुं वै याचमानाया न ददाति पुमानृतुम्। भ्रूणहेत्युच्यते ब्रह्मन् स इह ब्रह्मवादिभिः।।

ṛtuṃ vai yācamānāyā na dadāti pumānṛtum| bhrūṇahetyucyate brahman sa iha brahmavādibhiḥ||

Verse 55

अभिकामां स्त्रियं यश्च गम्यां रहसि याचितः। नोपैति स च धर्मेषु भ्रूणहेत्युच्यते बुधैः।।

abhikāmāṃ striyaṃ yaśca gamyāṃ rahasi yācitaḥ| nopaiti sa ca dharmeṣu bhrūṇahetyucyate budhaiḥ||

Verse 56

यद्यद्वृणोति मां कश्चित्तत्तद्देयमिति व्रतम्। त्वया च सापि दत्ता मे नान्यं नाथमिहेच्छति।।

yadyadvṛṇoti māṃ kaścittattaddeyamiti vratam| tvayā ca sāpi dattā me nānyaṃ nāthamihecchati||

Verse 57

इत्येतानि समीक्ष्याहं कारणानि भृगूद्वह। अधर्मभयसंविग्नः शर्मिष्ठामुपजग्मिवान्। मत्वैतन्मे धर्म इति कृतं ब्रह्मन्क्षमस्व माम्।।

ityetāni samīkṣyāhaṃ kāraṇāni bhṛgūdvaha| adharmabhayasaṃvignaḥ śarmiṣṭhāmupajagmivān| matvaitanme dharma iti kṛtaṃ brahmankṣamasva mām||

Verse 58

शुक्र उवाच। नन्वहं प्रत्यवेक्ष्यस्ते मदधीनोऽसि पार्थिव। मिथ्याचारस्य धर्मेषु चौर्यं भवति नाहुष।। नान्यचेतसा न कामलोभेन।।

śukra uvāca| nanvahaṃ pratyavekṣyaste madadhīno'si pārthiva| mithyācārasya dharmeṣu cauryaṃ bhavati nāhuṣa|| nānyacetasā na kāmalobhena||

Verse 59

वैशंपायन उवाच। क्रुद्धेनोशनसा शप्तो ययातिर्नाहुषस्तदा। पूर्वं वयः परित्यज्य जरां सद्योऽन्वपद्यत।।

vaiśaṃpāyana uvāca| kruddhenośanasā śapto yayātirnāhuṣastadā| pūrvaṃ vayaḥ parityajya jarāṃ sadyo'nvapadyata||

Verse 60

ययातिरुवाच। अतृप्तो यौवनस्याहं देवयान्यां भृगूद्वह। प्रसादं कुरु मे ब्रह्मञ्जरेयं न विशेच्च माम्।।

yayātiruvāca| atṛpto yauvanasyāhaṃ devayānyāṃ bhṛgūdvaha| prasādaṃ kuru me brahmañjareyaṃ na viśecca mām||

Verse 61

शुक्र उवाच। नाहं मृषा ब्रवीम्येतज्जरां प्राप्तोऽसि भूमिप। जरां त्वेतां त्वमन्यस्मिन्संक्रामय यदीच्छसि।।

śukra uvāca| nāhaṃ mṛṣā bravīmyetajjarāṃ prāpto'si bhūmipa| jarāṃ tvetāṃ tvamanyasminsaṃkrāmaya yadīcchasi||

Verse 62

ययातिरुवाच। राज्यभाक्स भवेद्ब्रह्मन्पुण्यभाक्कीर्तिभाक्तथा। यो मे दद्याद्वयः पुत्रस्तद्भवाननुमन्यताम्।। प्रत्यवेक्ष्यः अस्मिन्मकर्मणि मदाज्ञापि त्वया प्रार्थनीयेति भावः।।

yayātiruvāca| rājyabhāksa bhavedbrahmanpuṇyabhākkīrtibhāktathā| yo me dadyādvayaḥ putrastadbhavānanumanyatām|| pratyavekṣyaḥ asminmakarmaṇi madājñāpi tvayā prārthanīyeti bhāvaḥ||

Verse 63

शुक्र उवाच। संक्रामयिष्यसि जरां येथेष्टं नहुषात्मज। मामनुध्याय भावेन न च पापमवाप्स्यसि।।

śukra uvāca| saṃkrāmayiṣyasi jarāṃ yetheṣṭaṃ nahuṣātmaja| māmanudhyāya bhāvena na ca pāpamavāpsyasi||

Verse 64

वयो दास्यति ते पुत्रो यः स राजा भविष्यति। आयुष्मान्कीर्तिमांश्चैव बह्वपत्यस्तथैव च।।

vayo dāsyati te putro yaḥ sa rājā bhaviṣyati| āyuṣmānkīrtimāṃścaiva bahvapatyastathaiva ca||