Adhyaya 12

Verse 1

जनमेजयसर्पसन्नप्रस्तावः।। 1 ।। रुरुरुवाच। कथं हिंसितवान्सर्पान्स राजा जनमेजयः। सर्पा वा हिंसितास्तत्र किमर्थं द्विजसत्तम।।

janamejayasarpasannaprastāvaḥ|| 1 || rururuvāca| kathaṃ hiṃsitavānsarpānsa rājā janamejayaḥ| sarpā vā hiṃsitāstatra kimarthaṃ dvijasattama||

Verse 2

किमर्थं मोक्षिताश्चैव पन्नगास्तेन धीमता। आस्तीकेन द्विजश्रेष्ठ श्रोतुमिच्छाम्यशेषतः।।

kimarthaṃ mokṣitāścaiva pannagāstena dhīmatā| āstīkena dvijaśreṣṭha śrotumicchāmyaśeṣataḥ||

Verse 3

ऋषिरुवाच। श्रोष्यसि त्वं रुरो सर्वमास्तीकचरितं महत्। ब्राह्मणानां कथयतां त्वरावान्गमने ह्यहम्।।

ṛṣiruvāca| śroṣyasi tvaṃ ruro sarvamāstīkacaritaṃ mahat| brāhmaṇānāṃ kathayatāṃ tvarāvāngamane hyaham||

Verse 4

सौतिरुवाच। इत्युक्त्वान्तर्हिते योगात्तस्मिन्नृषिवरे प्रभौ। संभ्रमाविष्टहृदयो रुरुर्मेने तदद्भुतम्।।

sautiruvāca| ityuktvāntarhite yogāttasminnṛṣivare prabhau| saṃbhramāviṣṭahṛdayo rururmene tadadbhutam||

Verse 5

बलं परममास्थाय पर्यधावत्समन्ततः। तमृषिं नष्टमन्विच्छन्संश्रान्तो न्यपतद्भुवि।। ।। इति श्रीमन्महाभारते आदिपर्वणि पौलोमपर्वणि द्वादशोऽध्यायः।। 12 ।।

balaṃ paramamāsthāya paryadhāvatsamantataḥ| tamṛṣiṃ naṣṭamanvicchansaṃśrānto nyapatadbhuvi|| || iti śrīmanmahābhārate ādiparvaṇi paulomaparvaṇi dvādaśo'dhyāyaḥ|| 12 ||

Verse 6

स मोहे परमं गत्वा नष्टसंज्ञ इवाभवत्। तदृषेर्वचनं तथ्यं चिन्तयानः पुनःपुनः।।

sa mohe paramaṃ gatvā naṣṭasaṃjña ivābhavat| tadṛṣervacanaṃ tathyaṃ cintayānaḥ punaḥpunaḥ||

Verse 7

लब्धसंज्ञो रुरुश्चायात्तदाचख्यौ पितुस्तदा। पित्रे तु सर्वमाख्याय डुण्डुभस्य वचोऽर्थवत्।।

labdhasaṃjño ruruścāyāttadācakhyau pitustadā| pitre tu sarvamākhyāya ḍuṇḍubhasya vaco'rthavat||

Verse 8

अपृच्छत्पितरं भूयः सोस्तीकस्य वचस्तदा। आख्यापयत्तदाऽऽख्यानं डुण्डुभेनाथ कीर्तितम्।।

apṛcchatpitaraṃ bhūyaḥ sostīkasya vacastadā| ākhyāpayattadā''khyānaṃ ḍuṇḍubhenātha kīrtitam||

Verse 9

तत्कीर्त्यमानं भगवञ्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः। पिता चास्य तदाख्यानं पृष्टः सर्वं न्यवेदयत्।।

tatkīrtyamānaṃ bhagavañśrotumicchāmi tattvataḥ| pitā cāsya tadākhyānaṃ pṛṣṭaḥ sarvaṃ nyavedayat||