Adhyaya 192

Verse 1

लोमशेन धर्मरहस्यकथनम्।। 1 ।। लोमश उवाच। परदारेषु ये सक्ता अकृत्वा दारसङ्ग्रहम्। निराशाः पितरस्तेषां श्राद्धकाले भवन्ति वै।।

lomaśena dharmarahasyakathanam|| 1 || lomaśa uvāca| paradāreṣu ye saktā akṛtvā dārasaṅgraham| nirāśāḥ pitarasteṣāṃ śrāddhakāle bhavanti vai||

Verse 2

परदाररतिर्यश्च यश्च वन्ध्यामुपासते। ब्रह्मस्वं हरते यश्च समदोषा भवन्ति ते।।

paradāraratiryaśca yaśca vandhyāmupāsate| brahmasvaṃ harate yaśca samadoṣā bhavanti te||

Verse 3

असम्भाष्या भवन्त्येते पितॄणां नात्र संशयः। देवताः पितरश्चैषां नाभिनन्दन्ति तद्धविः।।

asambhāṣyā bhavantyete pitṝṇāṃ nātra saṃśayaḥ| devatāḥ pitaraścaiṣāṃ nābhinandanti taddhaviḥ||

Verse 4

तस्मात्परस्य वै दारांस्त्यजेद्वन्ध्यां च योषितम्। ब्रह्मस्वं हि न हर्तव्यमात्मनो हितमिच्छता।।

tasmātparasya vai dārāṃstyajedvandhyāṃ ca yoṣitam| brahmasvaṃ hi na hartavyamātmano hitamicchatā||

Verse 5

श्रूयतां चापरं गुह्यं रहस्यं धर्मसंहितम्। श्रद्दधानेन कर्तव्यं गुरुणां वचनं सदा।।

śrūyatāṃ cāparaṃ guhyaṃ rahasyaṃ dharmasaṃhitam| śraddadhānena kartavyaṃ guruṇāṃ vacanaṃ sadā||

Verse 6

द्वादश्यां पौर्णमास्यां च मासिमासि घृताक्षतम्। ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छेत तस्य पुण्यं निबोधत।।

dvādaśyāṃ paurṇamāsyāṃ ca māsimāsi ghṛtākṣatam| brāhmaṇebhyaḥ prayaccheta tasya puṇyaṃ nibodhata||

Verse 7

सोमश्च वर्धते तेन समुद्रश्च महोदधिः। अश्वमेधचतुर्भागं फलं सृजति वासवः।। ।। इति श्रीमन्महाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि द्विनवत्यधिकशततमोऽध्यायः।। 192 ।।

somaśca vardhate tena samudraśca mahodadhiḥ| aśvamedhacaturbhāgaṃ phalaṃ sṛjati vāsavaḥ|| || iti śrīmanmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi dvinavatyadhikaśatatamo'dhyāyaḥ|| 192 ||

Verse 8

दानेनैतेन तेजस्वी वीर्यवांश्च भवेन्नरः। प्रीतश्च भगवान्सोम इष्टान्कामान्प्रयच्छति।।

dānenaitena tejasvī vīryavāṃśca bhavennaraḥ| prītaśca bhagavānsoma iṣṭānkāmānprayacchati||

Verse 9

श्रूयतां चापरो धर्मः सरहस्यो महाफलः। इदं कलियुगं प्राप्य मनुष्याणां सुखावहः।।

śrūyatāṃ cāparo dharmaḥ sarahasyo mahāphalaḥ| idaṃ kaliyugaṃ prāpya manuṣyāṇāṃ sukhāvahaḥ||

Verse 10

कल्यमुत्थाय यो मर्त्यः स्नातः शुक्लेन वाससा। तिलपात्रं प्रयच्छेत ब्राह्मणेभ्यः समाहितः।।

kalyamutthāya yo martyaḥ snātaḥ śuklena vāsasā| tilapātraṃ prayaccheta brāhmaṇebhyaḥ samāhitaḥ||

Verse 11

तिलोदकं च यो दद्यात्पितॄणां मधुना सह। दीपकं कृसंर चैव श्रूयतां तस्य यत्फलम्।।

tilodakaṃ ca yo dadyātpitṝṇāṃ madhunā saha| dīpakaṃ kṛsaṃra caiva śrūyatāṃ tasya yatphalam||

Verse 12

तिलपात्रे फलं प्राह भगवान्पाकशांसनः। गोप्रदानं च यः कुर्याद्भूमिदानं च शाश्वतम्।।

tilapātre phalaṃ prāha bhagavānpākaśāṃsanaḥ| gopradānaṃ ca yaḥ kuryādbhūmidānaṃ ca śāśvatam||

Verse 13

अग्निष्टोमं च यो यज्ञं यजेत बहुदक्षिणम्। तिलपात्रं सहैतेन समं मन्यन्ति देवताः।।

agniṣṭomaṃ ca yo yajñaṃ yajeta bahudakṣiṇam| tilapātraṃ sahaitena samaṃ manyanti devatāḥ||

Verse 14

तिलोदकं सदा श्राद्धे मन्यन्ते पितरोऽक्षयम्। दीपे च कृसरे चैव तुष्यन्तेऽस्य पितामहाः।।

tilodakaṃ sadā śrāddhe manyante pitaro'kṣayam| dīpe ca kṛsare caiva tuṣyante'sya pitāmahāḥ||

Verse 15

स्वर्गे च पितृलोके च पितृदेवाभिपूजितम्। एवमेतन्मयोद्दिष्टपिदृष्टं पुरातनम्।।]

svarge ca pitṛloke ca pitṛdevābhipūjitam| evametanmayoddiṣṭapidṛṣṭaṃ purātanam||]