Adhyaya 344

Verse 1

बृहस्पतिना उपरिचरवसोर्याजनम्।। 1।। तत्र श्रीहरिणा परोक्षतया भागग्रहणात्क्रुद्धं बृहस्पतिंप्रति एकतादिभिः श्वेतद्वीपवर्णनपूर्वकं भगवन्महिमोक्त्या परिसान्त्वनम्।। 2।। भीष्म उवाच। ततोऽतीते महाकल्पे उत्पन्नेऽङ्गिरसः सुते। बभूवुर्निर्वृता देवा जाते देवपुरोहिते।।

bṛhaspatinā uparicaravasoryājanam|| 1|| tatra śrīhariṇā parokṣatayā bhāgagrahaṇātkruddhaṃ bṛhaspatiṃprati ekatādibhiḥ śvetadvīpavarṇanapūrvakaṃ bhagavanmahimoktyā parisāntvanam|| 2|| bhīṣma uvāca| tato'tīte mahākalpe utpanne'ṅgirasaḥ sute| babhūvurnirvṛtā devā jāte devapurohite||

Verse 2

बृहद्ब्रह्म महच्चेति शब्दाः पर्यायवाचकाः। एभिः समन्वितो राजन्गुणैर्विद्वान्बृहस्पतिः।।

bṛhadbrahma mahacceti śabdāḥ paryāyavācakāḥ| ebhiḥ samanvito rājanguṇairvidvānbṛhaspatiḥ||

Verse 3

तस्य शिष्यो बभूवाग्र्यो राजोपरिचरो वसुः। अधीतवांस्तदा शास्त्रं सम्यक्चित्रशिखण्डिजं।।

tasya śiṣyo babhūvāgryo rājoparicaro vasuḥ| adhītavāṃstadā śāstraṃ samyakcitraśikhaṇḍijaṃ||

Verse 4

स राजा भावितः पूर्वं दैवेन विधिना वसुः। पालयामास पृथिवीं दिवमाखण्डलो यथा।।

sa rājā bhāvitaḥ pūrvaṃ daivena vidhinā vasuḥ| pālayāmāsa pṛthivīṃ divamākhaṇḍalo yathā||

Verse 5

तस्य यज्ञो महानासीदश्वमेधो महात्मनः। बृहस्पतिरुपाध्यायस्तत्र होता बभूव ह।।

tasya yajño mahānāsīdaśvamedho mahātmanaḥ| bṛhaspatirupādhyāyastatra hotā babhūva ha||

Verse 6

प्रजापतिसुताश्चात्र सदस्याश्चाभवंस्त्रयः। एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव मर्हषयः।।

prajāpatisutāścātra sadasyāścābhavaṃstrayaḥ| ekataśca dvitaścaiva tritaścaiva marhaṣayaḥ||

Verse 7

धनुषाख्योऽथ रैभ्यश्च अर्वावसुपरावसू। ऋषिर्मोधातिथिश्चैव ताण्ड्यश्चैव महानृषिः।।

dhanuṣākhyo'tha raibhyaśca arvāvasuparāvasū| ṛṣirmodhātithiścaiva tāṇḍyaścaiva mahānṛṣiḥ||

Verse 8

ऋषिः शान्तिर्महाभागस्तथा वेदशिराश्च यः। ऋषिश्रेष्ठश्च कपिलः शालिहोत्रपिता स्मृतः।।

ṛṣiḥ śāntirmahābhāgastathā vedaśirāśca yaḥ| ṛṣiśreṣṭhaśca kapilaḥ śālihotrapitā smṛtaḥ||

Verse 9

आद्यः कठस्तैत्तिरिश्च वैशंपायनपूर्वजः। कण्वोऽथ देवहोत्रश्च एते षोडश कीर्तिताः।।

ādyaḥ kaṭhastaittiriśca vaiśaṃpāyanapūrvajaḥ| kaṇvo'tha devahotraśca ete ṣoḍaśa kīrtitāḥ||

Verse 10

संभूताः सर्वसंभारास्तस्मिन्राजन्महाक्रतौ। न तत्र पशुघातोऽभूत्स राजैवं स्थितोऽभवत्।।

saṃbhūtāḥ sarvasaṃbhārāstasminrājanmahākratau| na tatra paśughāto'bhūtsa rājaivaṃ sthito'bhavat||

Verse 11

अहिंस्रः शुचिरक्षुद्रो निराशीः कर्मसंस्तुतः। आरण्यकपदोद्भूता भागास्तत्रोपकल्पिताः।।

ahiṃsraḥ śucirakṣudro nirāśīḥ karmasaṃstutaḥ| āraṇyakapadodbhūtā bhāgāstatropakalpitāḥ||

Verse 12

प्रीतस्ततोऽस्य भगवान्देवदेवः पुरातनः। साक्षात्तं दर्शयामास सोदृश्योऽन्येन केनचित्।।

prītastato'sya bhagavāndevadevaḥ purātanaḥ| sākṣāttaṃ darśayāmāsa sodṛśyo'nyena kenacit||

Verse 13

स्वयं भागमुपाघ्राय पुरोडाशं गृहीतवान्। अदृश्येन हृतो भागो देवेन हरिमेधसा।।

svayaṃ bhāgamupāghrāya puroḍāśaṃ gṛhītavān| adṛśyena hṛto bhāgo devena harimedhasā||

Verse 14

बृहस्पतिस्ततः क्रुद्धः स्रुचमुद्यम्य वेगितः। आकाशं घ्नन्स्रुचः पातै रोषादश्रूण्यवर्तयत्।।

bṛhaspatistataḥ kruddhaḥ srucamudyamya vegitaḥ| ākāśaṃ ghnansrucaḥ pātai roṣādaśrūṇyavartayat||

Verse 15

उवाच चोपरिचरं मया भागोऽयमुद्यतः। ग्राह्यः स्वयं हि देवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः।।

uvāca coparicaraṃ mayā bhāgo'yamudyataḥ| grāhyaḥ svayaṃ hi devena matpratyakṣaṃ na saṃśayaḥ||

Verse 16

उद्यता यज्ञभागा हि साक्षात्प्राप्ताः सुरैरिह। किमर्थमिह न प्राप्तो दर्शनं मे हरिर्नृप।।

udyatā yajñabhāgā hi sākṣātprāptāḥ surairiha| kimarthamiha na prāpto darśanaṃ me harirnṛpa||

Verse 17

भीष्म उवाच। ततः स तं समुद्भूतं भूमिपालो महान्वसुः। प्रसादयामास मुनिं सदस्यास्ते च सर्वशः।।

bhīṣma uvāca| tataḥ sa taṃ samudbhūtaṃ bhūmipālo mahānvasuḥ| prasādayāmāsa muniṃ sadasyāste ca sarvaśaḥ||

Verse 18

हुतस्त्वया वदानीह पुरोडाशस्य यावती। गृहीता देवदेवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः।।

hutastvayā vadānīha puroḍāśasya yāvatī| gṛhītā devadevena matpratyakṣaṃ na saṃśayaḥ||

Verse 19

इत्येवमुक्ते वसुना सरोषश्चाब्रवीद्गुरुः। न यजेयमहं चात्र परिभूतस्त्वया नृप।।

ityevamukte vasunā saroṣaścābravīdguruḥ| na yajeyamahaṃ cātra paribhūtastvayā nṛpa||

Verse 20

त्वया पशुर्वारितश्च कृतः पिष्टमयः पशुः। त्वं देवं पश्यसे नित्यं न पश्येयमहं कथम्।।

tvayā paśurvāritaśca kṛtaḥ piṣṭamayaḥ paśuḥ| tvaṃ devaṃ paśyase nityaṃ na paśyeyamahaṃ katham||

Verse 21

वसुरुवाच। पशुहिंसा वारिता च यजुर्वेदादिमन्त्रतः। अहं न वारये हिंसां द्रक्ष्याम्येकान्तिको हरिम्। तस्मात्कोपो न कर्तव्यो भवता गुरुणा मयि।।

vasuruvāca| paśuhiṃsā vāritā ca yajurvedādimantrataḥ| ahaṃ na vāraye hiṃsāṃ drakṣyāmyekāntiko harim| tasmātkopo na kartavyo bhavatā guruṇā mayi||

Verse 22

वसुमेवं ब्रुवाणं तु क्रुद्ध एव बृहस्पतिः। उवाच ऋत्विजश्चैव किं नः कर्मेति वारयन्।।

vasumevaṃ bruvāṇaṃ tu kruddha eva bṛhaspatiḥ| uvāca ṛtvijaścaiva kiṃ naḥ karmeti vārayan||

Verse 23

अथैकतो द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः। ऊचुश्चैनमसंभ्रान्ता न रोषं कर्तुमर्हसि।।

athaikato dvitaścaiva tritaścaiva maharṣayaḥ| ūcuścainamasaṃbhrāntā na roṣaṃ kartumarhasi||

Verse 24

शृणु त्वं वचनं पुत्र अस्माभिः समुदाहृतम्। नैष धर्मः कृतयुगे यत्त्वं रोषमिहाहिथाः।।

śṛṇu tvaṃ vacanaṃ putra asmābhiḥ samudāhṛtam| naiṣa dharmaḥ kṛtayuge yattvaṃ roṣamihāhithāḥ||

Verse 25

अरोषणो ह्यसौ देवो यस्य भागोऽयमुद्यतः। न शक्यः स त्वया द्रष्टुमस्माभिर्वा बृहस्पते। यस्य प्रसादं कुरुते स वै तं द्रष्टुमर्हति।।

aroṣaṇo hyasau devo yasya bhāgo'yamudyataḥ| na śakyaḥ sa tvayā draṣṭumasmābhirvā bṛhaspate| yasya prasādaṃ kurute sa vai taṃ draṣṭumarhati||

Verse 26

वयं हि ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः परिकीर्तिताः। गता निःश्रेयसार्थं हि कदाचिद्दिशमुत्तराम्।।

vayaṃ hi brahmaṇaḥ putrā mānasāḥ parikīrtitāḥ| gatā niḥśreyasārthaṃ hi kadāciddiśamuttarām||

Verse 27

तप्त्वा वर्षसहस्राणि चत्वारि तप उत्तमम्। एकपादा स्थिताः सम्यक्काष्ठभूताः समाहिताः।।

taptvā varṣasahasrāṇi catvāri tapa uttamam| ekapādā sthitāḥ samyakkāṣṭhabhūtāḥ samāhitāḥ||

Verse 28

मेरोरुत्तरभागे तु क्षीरोदस्यानुकूलतः। स देशो यत्र नस्तप्तं तपः परमदारुणम्।।

meroruttarabhāge tu kṣīrodasyānukūlataḥ| sa deśo yatra nastaptaṃ tapaḥ paramadāruṇam||

Verse 29

वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम्। कथं पश्येमहि वयं देवं नारायणं त्विति।।

vareṇyaṃ varadaṃ taṃ vai devadevaṃ sanātanam| kathaṃ paśyemahi vayaṃ devaṃ nārāyaṇaṃ tviti||

Verse 30

अथ व्रतस्यावभृथे वागुवाचाशरीरिणी। स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो।।

atha vratasyāvabhṛthe vāguvācāśarīriṇī| snigdhagambhīrayā vācā praharṣaṇakarī vibho||

Verse 31

सुतप्तं वस्तपो विप्राः प्रसन्नेनान्तरात्मना। यूयं जिज्ञासवो भक्ताः कथं द्रक्ष्यथ तं विभुम्।। ।। इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि नारायणीये चतुश्चत्वारिंशदधिकत्रिशततमोऽध्यायः।। 344।।

sutaptaṃ vastapo viprāḥ prasannenāntarātmanā| yūyaṃ jijñāsavo bhaktāḥ kathaṃ drakṣyatha taṃ vibhum|| || iti śrīmanmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi nārāyaṇīye catuścatvāriṃśadadhikatriśatatamo'dhyāyaḥ|| 344||

Verse 32

क्षीरोदधेरुत्तरतः श्वेतद्वीपो महाप्रभः। तत्र नारायणपरा मानवाश्चन्द्रवर्चसः।।

kṣīrodadheruttarataḥ śvetadvīpo mahāprabhaḥ| tatra nārāyaṇaparā mānavāścandravarcasaḥ||

Verse 33

एकान्तभावोपगतास्ते भक्ताः पुरुषोत्तमम्। ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम्।।

ekāntabhāvopagatāste bhaktāḥ puruṣottamam| te sahasrārciṣaṃ devaṃ praviśanti sanātanam||

Verse 34

अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः। एकान्तिनस्ते पुरुषाः श्वेतद्वीपनिवासिनः। a गच्छध्वं तत्र मुनयस्तत्रात्मा मे प्रकाशितः।। क्रुद्धं द्रक्ष्यथ तं प्रभुमिति ध. पाठः।।

anindriyā nirāhārā aniṣpandāḥ sugandhinaḥ| ekāntinaste puruṣāḥ śvetadvīpanivāsinaḥ| a gacchadhvaṃ tatra munayastatrātmā me prakāśitaḥ|| kruddhaṃ drakṣyatha taṃ prabhumiti dha. pāṭhaḥ||

Verse 35

अथ श्रुत्वा वयं सर्वे वाचं तामशरीरिणीम्। यथाख्यातेन मार्गेण तं देशं प्रविशेमहि।।

atha śrutvā vayaṃ sarve vācaṃ tāmaśarīriṇīm| yathākhyātena mārgeṇa taṃ deśaṃ praviśemahi||

Verse 36

प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं तच्चित्तास्तद्दिदृक्षवः। सहसा हि गताः सर्वे तेजसा तस्य मोहिताः।।

prāpya śvetaṃ mahādvīpaṃ taccittāstaddidṛkṣavaḥ| sahasā hi gatāḥ sarve tejasā tasya mohitāḥ||

Verse 37

ततोऽस्मद्दृष्टिविषयस्तदा प्रतिहतोऽभवत्। न च पश्याम पुरुषं तत्तेजोहतदर्शनाः।।

tato'smaddṛṣṭiviṣayastadā pratihato'bhavat| na ca paśyāma puruṣaṃ tattejohatadarśanāḥ||

Verse 38

ततो नः प्रादुरभवद्विज्ञानं देवयोगजम्। न किलातप्ततपसा शक्यते द्रष्टमञ्जसा।।

tato naḥ prādurabhavadvijñānaṃ devayogajam| na kilātaptatapasā śakyate draṣṭamañjasā||

Verse 39

ततः पुनर्वर्षशतं तप्त्वा तात्कालिकं महत्। व्रतावसाने च शुभान्नरान्ददृशिमो वमय्।।

tataḥ punarvarṣaśataṃ taptvā tātkālikaṃ mahat| vratāvasāne ca śubhānnarāndadṛśimo vamay||

Verse 40

श्वेतांश्चन्द्रप्रतीकाशान्सर्वलक्षणलक्षितान्। नित्याञ्जलिकृतान्ब्रह्म जपतः प्रागुदङ्भुखान्।।

śvetāṃścandrapratīkāśānsarvalakṣaṇalakṣitān| nityāñjalikṛtānbrahma japataḥ prāgudaṅbhukhān||

Verse 41

मानसो नाम स जपो जप्यते तैर्महात्मभिः। तेनैकाग्रमनस्त्वेन प्रीतो भवति वै हरिः।।

mānaso nāma sa japo japyate tairmahātmabhiḥ| tenaikāgramanastvena prīto bhavati vai hariḥ||

Verse 42

याऽभवन्मुनिशार्दूल भाः सूर्यस्य युगक्षये। एकैकस्य प्रभा तादृक्साऽभवन्मानवस्य ह।।

yā'bhavanmuniśārdūla bhāḥ sūryasya yugakṣaye| ekaikasya prabhā tādṛksā'bhavanmānavasya ha||

Verse 43

तेजोनिवासः स द्वीप इति वै मेनिरे वयम्। न तत्राभ्यधिकः कश्चित्सर्वे ते समतेजसः।। अतीन्द्रिया निराहारा इति ध. पाठः।।

tejonivāsaḥ sa dvīpa iti vai menire vayam| na tatrābhyadhikaḥ kaścitsarve te samatejasaḥ|| atīndriyā nirāhārā iti dha. pāṭhaḥ||

Verse 44

अथ सूर्यसहस्रस्य प्रभां युगपदुत्थिताम्। सहसा दृष्टवन्तः स्म पुनरेव बृहस्पते।।

atha sūryasahasrasya prabhāṃ yugapadutthitām| sahasā dṛṣṭavantaḥ sma punareva bṛhaspate||

Verse 45

सहिताश्चाभ्यधावन्त ततस्ते मानवा द्रुतम्। कृताञ्जलिपुष्टा हृष्टा नम इत्येव वादिनः।।

sahitāścābhyadhāvanta tataste mānavā drutam| kṛtāñjalipuṣṭā hṛṣṭā nama ityeva vādinaḥ||

Verse 46

ततो हि वदतां तेषामश्रौष्म विपुलं ध्वनिम्। बलिः किलोपह्रियते तस्य देवस्य तैर्नरैः।।

tato hi vadatāṃ teṣāmaśrauṣma vipulaṃ dhvanim| baliḥ kilopahriyate tasya devasya tairnaraiḥ||

Verse 47

वयं तु तेजसा तस्य सहसा हृतचेतसः। न किंचिदपि पश्यामो हतचक्षुर्बलेन्द्रियाः।।

vayaṃ tu tejasā tasya sahasā hṛtacetasaḥ| na kiṃcidapi paśyāmo hatacakṣurbalendriyāḥ||

Verse 48

एकस्तु शब्दो विततः श्रुतोऽस्माभिरुदीरितः। आकाशं पूरयन्सर्वं शिक्षाक्षरसमन्वितः।।

ekastu śabdo vitataḥ śruto'smābhirudīritaḥ| ākāśaṃ pūrayansarvaṃ śikṣākṣarasamanvitaḥ||

Verse 49

जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन। नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज। इति शब्दः श्रुतोऽस्माभिः शिक्षाक्षरसमन्वितः।।

jitaṃ te puṇḍarīkākṣa namaste viśvabhāvana| namaste'stu hṛṣīkeśa mahāpuruṣa pūrvaja| iti śabdaḥ śruto'smābhiḥ śikṣākṣarasamanvitaḥ||

Verse 50

एतस्मिन्नन्तरे वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः। दिव्यान्युवाह पुष्पाणि कर्मण्याश्चौषधीस्तथा।।

etasminnantare vāyuḥ sarvagandhavahaḥ śuciḥ| divyānyuvāha puṣpāṇi karmaṇyāścauṣadhīstathā||

Verse 51

तैरिष्टः पञ्चकालज्ञैर्हरिरेकान्तिभिर्नरैः। भक्त्या परमया युक्तैर्मनोवाक्कर्मभिस्तदा।।

tairiṣṭaḥ pañcakālajñairharirekāntibhirnaraiḥ| bhaktyā paramayā yuktairmanovākkarmabhistadā||

Verse 52

नूनं तत्रागतो देवो यथा तैर्वागुदीरिता। वयं त्वेनं न पश्यामो मोहितास्तस्य मायया।।

nūnaṃ tatrāgato devo yathā tairvāgudīritā| vayaṃ tvenaṃ na paśyāmo mohitāstasya māyayā||

Verse 53

मारुते सन्निवृत्ते च बलौ च प्रतिपादिते। चिन्ताव्याकुलितात्मानो जाताः स्मोङ्गिसांवर।।

mārute sannivṛtte ca balau ca pratipādite| cintāvyākulitātmāno jātāḥ smoṅgisāṃvara||

Verse 54

मानवानां सहस्रेषु तेषु वै शुद्धयोनिषु। अस्मान्न कश्चिन्मनसा चक्षुषा वाऽप्यपूजयत्।।

mānavānāṃ sahasreṣu teṣu vai śuddhayoniṣu| asmānna kaścinmanasā cakṣuṣā vā'pyapūjayat||

Verse 55

तेऽपि स्वस्था मुनिगणा एक भावमनुव्रताः। नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्मभावमनुष्ठिताः।।

te'pi svasthā munigaṇā eka bhāvamanuvratāḥ| nāsmāsu dadhire bhāvaṃ brahmabhāvamanuṣṭhitāḥ||

Verse 56

ततोऽस्मान्सुपरिश्रान्तांस्तपसा चातिकर्शितान्। उवाच स्वस्थं किमपि भूतं तत्राशरीरकम्।।

tato'smānsupariśrāntāṃstapasā cātikarśitān| uvāca svasthaṃ kimapi bhūtaṃ tatrāśarīrakam||

Verse 57

देव उवाच। दृष्टा वः पुरुषाः श्वेताः सर्वेन्द्रियविवर्जिताः। दृष्टो भवति देवेश एभिर्दृष्टैर्द्विजोत्तमैः।।

deva uvāca| dṛṣṭā vaḥ puruṣāḥ śvetāḥ sarvendriyavivarjitāḥ| dṛṣṭo bhavati deveśa ebhirdṛṣṭairdvijottamaiḥ||

Verse 58

गच्छध्वं मुनयः सर्वे यथागतमितोऽचिरात्। न स शक्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन।।

gacchadhvaṃ munayaḥ sarve yathāgatamito'cirāt| na sa śakyastvabhaktena draṣṭuṃ devaḥ kathaṃcana||

Verse 59

कामं कालेन महता एकान्तित्वमुपागतैः। शक्यो द्रष्टुं स भगवान्प्रभामण्डलदुर्दृशः।।

kāmaṃ kālena mahatā ekāntitvamupāgataiḥ| śakyo draṣṭuṃ sa bhagavānprabhāmaṇḍaladurdṛśaḥ||

Verse 60

महत्कार्यं च कर्तव्यं युष्माभिर्द्विजसत्तमाः। इतः कृतयुगेऽतीते विपर्यासं गतेऽपि च।।

mahatkāryaṃ ca kartavyaṃ yuṣmābhirdvijasattamāḥ| itaḥ kṛtayuge'tīte viparyāsaṃ gate'pi ca||

Verse 61

वैवस्वतेऽन्तरे विप्राः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः। सुराणां कार्यसिद्ध्यर्थं सहाया वै भविष्यथ।।

vaivasvate'ntare viprāḥ prāpte tretāyuge punaḥ| surāṇāṃ kāryasiddhyarthaṃ sahāyā vai bhaviṣyatha||

Verse 62

ततस्तदद्भुतं वाक्यं निशम्यैवामृतोपमम्। तस्य प्रसादात्प्राप्ताः स्मो देशमीप्सिंतमञ्जसा।।

tatastadadbhutaṃ vākyaṃ niśamyaivāmṛtopamam| tasya prasādātprāptāḥ smo deśamīpsiṃtamañjasā||

Verse 63

एवं सुतपसा चैव हव्यकव्यस्तैथैव च। देवोऽस्माभिर्न दृष्टः स कथं त्वं द्रष्टुमर्हसि।।

evaṃ sutapasā caiva havyakavyastaithaiva ca| devo'smābhirna dṛṣṭaḥ sa kathaṃ tvaṃ draṣṭumarhasi||

Verse 64

नारायणो महद्भूतं विश्वसृग्घव्यकव्यभुक्। अनादिनिधनोऽव्यक्तो देवदानवपूजितः।।

nārāyaṇo mahadbhūtaṃ viśvasṛgghavyakavyabhuk| anādinidhano'vyakto devadānavapūjitaḥ||

Verse 65

एवमेकतवाक्येन द्वितत्रितमतेन च। अनुनीतः सदस्यैश्च बृहस्पतिरुदारधीः। समापयत्ततो यज्ञं दैवतं समपूजयत्।।

evamekatavākyena dvitatritamatena ca| anunītaḥ sadasyaiśca bṛhaspatirudāradhīḥ| samāpayattato yajñaṃ daivataṃ samapūjayat||

Verse 66

समाप्तयज्ञो राजाऽपि प्रजां पालितवान्वसुः। ब्रह्मशापाद्दिवो भ्रष्टः प्रविवेश महीं ततः।।

samāptayajño rājā'pi prajāṃ pālitavānvasuḥ| brahmaśāpāddivo bhraṣṭaḥ praviveśa mahīṃ tataḥ||

Verse 67

स राजा राजशार्दूल सत्यधर्मपरायणः। अन्तर्भूमिगतश्चैव सततं धर्मवत्सलः।।

sa rājā rājaśārdūla satyadharmaparāyaṇaḥ| antarbhūmigataścaiva satataṃ dharmavatsalaḥ||

Verse 68

नारायणपरो भूत्वा नारायणजपं जपन्। तस्यैव च प्रसादेन पुनरेवोत्थितस्तु सः।।

nārāyaṇaparo bhūtvā nārāyaṇajapaṃ japan| tasyaiva ca prasādena punarevotthitastu saḥ||

Verse 69

महीतलाद्गतः स्थानं ब्रह्मणः समनन्तरम्। परां गतिमनुप्राप्त इति नैष्ठिकमञ्जसा।।

mahītalādgataḥ sthānaṃ brahmaṇaḥ samanantaram| parāṃ gatimanuprāpta iti naiṣṭhikamañjasā||