बुधभषणम्

Verse 1

बुधभषणम् येन क्षोणितरे कटावविके बुद्धावतार गते गोपारेखिलवणधर्मनियये म्डेच्छैः समासादिते । भूयस्तत्परिपारुनाय सकलाञित्वा सुरद्ेषिणः स्दे स्वे वर्णपथे चिरेण विहिता विप्रादिवर्णाः कमात् ¶#ै१०॥ आकणाटकंदेङातो गिरिवरे सद्येप्यसद्ये परै- दुर्गाणि क्षितिपानाय न॒पतेयो बागलाणावयधि । आकृष्णातटमाससुदमभितः कृत्वा कृती दुग॑मे दुभ रायरिसंज्ञके विजयते भूमीभूतामभ्रणीः ॥ ११ ॥

Verse 2

आपूबाचलपश्िमाम्बुधिमथाप्यासेतुरशातिा चं निजेत्यावनिमण्डटं च करदीकृत्यालिखान्भमिपाच् । श्रौतं धममवाप्य सद्धिरुदितं राजाभिषकं पर छञथिनेपलक्षणिरनुदिनं सिंहासने राजते ॥ १२॥

Verse 3

नानादेरासमागतान् दिजवरान्येनाभिषेकोत्सवे । संतर्यातुलतोलितेबंह धनेरवचैर्गजेर्वाजिाभेः । चन्दपोरितचान्दिकेव विमला गेया बुधेन न्दिभिः छीर्तिः स्वदिगन्तरेषु जयिना विस्तारिता मभता ॥ १३ ॥

Verse 4

सोयं यस्य गडो नरेन्दवहितैः प्रासादहम्यंरटे म्यरापपा चत्वरेश्व पारितः पणः सरोभिनवेः । विद्रदैदिकवैयव्यंगणकेरायेश्च सन्मन्तिभिः सेन्यैश्वापि चतुर्विंधेरगणितेभाति प्रतापान्वितेः ॥ १५॥

Verse 5

तस्यात्मजः शंथ॒रिति प्रसिद्धः समस्तसामन्तशिरोवसन्तः । यः काव्यसाहिव्यपुराणमीतकोद्ण्डवेयाणवपारगामो ॥ १५ ॥

Verse 6

विविच्य शास्राणि पुरातनानामादाय तेभ्यः खदु सोयमथम् । करोति सद्रग्रन्थममुं तपाः स शम्भुव्मा बुधभ्रषणास्यसर ॥ १६ ॥

Verse 7

विपच्य सन्तः कृतिमस्मदीयां गरह्णन्तु सचासदसच जन्तु । क्षीरावियुक्तं परिहत्य नारी क्षीरं भजन्ते खलु राजहसाः ॥१५॥

Verse 8

बुधभषणम् प्रातरषेण्यस्य मालिन्यं को दाषोभीष्टवाषेणः । शारदाभ्रस्य शुघ्रत्वं वरिष्यो पयुज्यते ॥ ७९ ॥

Verse 9

जखधर जखभरानिकरेरपहर परितापमुद्धतं जगतः । नो चेदपसर दरं हिमकरकरद्रानं विकर। ८०॥ हेलयेषु रिखातरेष्ु च गिरेः शद्ध गर्तेषु च श्री खण्डेषु बिभीतकेषु परितः पर्णषु रिक्तेषु च । लिग्धेन ध्वानिनाखिलेषु जगती चक्रे समं वतेतो वन्दे वारिदं सावंभोभि भवतो विभ्वोपकारि तसम् ॥ ८१॥

Verse 10

रोष गते सरासे शेवर्वह्टरीणा- मन्तस््तिमिदुठति ता पाविषेष ताङ्कः । अत्रान्तरे यादे न वारिद वारिव्रन्दे- राप्टावयस्तदनु किं मतमण्डनेन ॥ ८२॥

Verse 11

कफिसखयानि कुतः कुखमानि वा क च फलानि ताद् वरवी रुधाम् । अयमकारूणिकारूणिको यदा वितरतीह पयो न पयोधरः ।॥ ८३ ॥

Verse 12

नभसि निरवलम्बे सीतदा दीधकाटं त्वद्भिसुखविसुष्टोत्तानचन्चुपएरेन । जखछधर जखधारा दूरतस्तावदास्तां ध्वनिरपि मधुरस्ते न भ्रुतश्चातकेन । ८४ ॥ क्षाः सान्ति सहस्रदाः स्वभरणव्यापारमातरोयताः स्वार्थो यस्य पराथ एव परमानेकः सतामग्रणीः । वुःपूरोद्रप्रणाय पिबति स्लोतःपतिं वाडवो जीमरूतस्तु निदा घस्मनतजगत्सता पावोच्छित्तये ।! ८५ ॥ आपो विखक्ताः क्वचिदाप एव क्वचिन्न किंचिद्र कंवचिच्च । यस्मिन्विमुक्ताः प्रभवन्ति मुक्ताः पयोदं तस्मिन्विमुखः कुतस्त्वम् ॥ ८६ ॥