कापांसः--

Verse 1

कापांसः-- सेहे बातजटप्रतापतपनप्रोद्ामदाहव्यथां पञ्ाद् स्थिषियोजितोऽथ मदितो यन्त्रे चिरं भ्रामितः। कापासो गणजामवाप्य सहसा जातः स्वयं कञ्चुकी वक्षोजं परिरब्धुमेष कृतवान् किं किं न कमाद्धतम् ॥ १८० ॥

Verse 2

हरः- अन्योपि सन्ति गणिनः कति नो जगल्यां हार त्वमेव गणिनामपरि स्थितोसि । एणीदृशामृरसि नित्यमवस्थिता च । सद्रु्तता च स्ाचिता चन खण्डिता च॥ १८१ ॥

Verse 3

मीनस्य-- जखा्धीनं हि मीनस्य जीवितं जीवितावधि । मीनो जगच्च जानाति जठ जानातिवान वा ॥ १८२ ॥

Verse 4

दासरकः- दासेरकस्य दासीयं बदरो यदि रोचते, एतावतेवे किं दाक्षा न साक्षादमृतास्पदम् ॥ १८३ ॥

Verse 5

दुन्दुभिः- चर्मणा ससवशुण्ठिताननो रज्जुबेन्धनकदाथतोपे सच् । ताडितोपि छशुडेन निष्टरं भण्ड डिण्डिम नदन्न छञ्जसे ॥ १८४ ॥

Verse 6

२४ वुधमषणम् यूथे यथोचितविधिना विधेयमातिथ्यमेतस्य । माधविकाप्राणपतिः प्राघुणिकस्ते घुणाक्चरन्यायात् ॥ १८५ ॥

Verse 7

निम्ब चित्रं चित्रं बत बत महच्िचत्रमेतदिचिं जातो दैवादहह सहसा संविधाता विधाता । यल्िम्बानां परिणतफटस्फीतिरास्वादनीया यच्चैतस्याः कवटनविधा कोविदः काकलोकः ॥ १८६ ॥

Verse 8

कनकम्- अहो कनकमाहात्म्यं व्याख्यातुं केन राक्यते । नामसाम्यादहा चित्रं धत्तरोपि मदप्रदः ॥ १८७ ॥

Verse 9

विषस्य- अहमेव गुरुः सुदारुणानामिति हालाहटङ तात मा स्म ष्यः । ननु सान्ति भवादृशानि भरूयो भुवनेस्मिन्व चनानि दुर्जनानाम् ।।१८८॥ शङ्खः रत्नाकरस्तव स॒ता भवतोतुषङ्गद् विश्वे पवितितमिदं सखेन यस्य । ~ #* #* कुरित्वमन्तः किं कारण वदसि राद्धः ददं न विद्यः ॥१८९॥

Verse 10

पाश्चजन्यकुलोद्धूतामेति राङ्क महाजनाः । पूजयन्त्यास्थसामान्यं स्थापयित्वाग्रतो हरेः ॥ १९० ॥