నేను... సావిత్రిబాయిని Nenu... Savitribaayini

సావిత్రి మహారాష్ట్రలోని నైగావ్‌ అనే చిన్న ఊరిలో, పాటిల్‌ గారింట్లో పెద్దకూతురిగా పుట్టింది. చెట్లెక్కుతూ, పరుగెత్తుతూ, చింతకాయలు రేగుపళ్లు తింటూ అల్లరిగా పెరిగింది.

Savitri was born the eldest daughter of the Patil household in the tiny village of Naigaon, Maharashtra, and grew up wild and free, climbing trees and eating tamarind and jujube.

ఆ రోజుల్లో ఆడపిల్లలకు చిన్నవయసులోనే పెళ్లి చేసేవారు. సావిత్రికి పూనాలోని పూలే కుటుంబంలో ఒక అబ్బాయితో పెళ్లి జరిగింది. ఆ అబ్బాయిని ఆమె 'సేఠ్‌జీ' అని పిలిచేది.

By the custom of the day, the little girl was married early into the Phule family of Poona, to a schoolboy she calls Sethji (Jyotirao Phule).

సేఠ్‌జీ ప్రతిరోజూ పుస్తకాలు చదివి సావిత్రికి వినిపించేవాడు. ఫర్రార్‌ అనే ఉపాధ్యాయురాలు 'ఆడవాళ్లకు చదువు చెప్పకపోవడం అన్యాయం' అనడంతో, సేఠ్‌జీ పలక, బలపం తెచ్చి సావిత్రికి అక్షరాలు నేర్పడం మొదలుపెట్టాడు.

Sethji read books aloud to her daily and, spurred by a teacher named Farrar who said denying women education was a great wrong, he began teaching Savitri the alphabet with slate and chalk.

సేఠ్‌జీ తక్కువ కులాల ఆడపిల్లల కోసం బడి పెట్టాడు. పంతులు బడి మానేయడంతో, సావిత్రి భయపడుతూనే ఆ పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పడానికి అంగీకరించింది. ఇలా ఆమె మొదటి పంతులమ్మ అయింది.

When Sethji opened a school for girls of the lower castes and the master quit, Savitri, though afraid, agreed to teach the children herself, becoming the first woman teacher.

సావిత్రి బడికి వెళ్తుంటే జనం తిట్టేవారు, నీచమైన మాటలనేవారు. అయినా ఆమె ధైర్యంగా పిల్లలకు చదువు చెప్పేది. వాళ్లు ఒక బిడ్డను దత్తత తీసుకుని సొంత కొడుకులా పెంచారు.

People cursed and abused her on her way to school, yet she kept teaching; believing humanity is a stronger bond than blood, she and Sethji adopted and raised a child as their own son.

మనుషులంతా దేవుని పిల్లలే, మనిషిని గొప్పవాడిని చేసేది గుణమే కానీ కులం కాదు అన్న నమ్మకంతో, వాళ్లు 1878 సెప్టెంబరు 28న సత్యశోధక సమాజాన్ని స్థాపించారు. కులంతో సంబంధం లేకుండా వివాహాలు జరిపించారు.

Believing all are children of one God and that it is virtue not caste that makes a person great, they founded the Satyashodhak Samaj on 28 September 1878 and conducted marriages without priests or caste.

సేఠ్‌జీ చనిపోయాక సావిత్రి ఆయన ఆశయాలను కొనసాగించింది. 1897లో పూనాలో ప్లేగు వ్యాధి వచ్చినప్పుడు, రోగులకు సాయం చేస్తూ ఒక చిన్నారిని ఎత్తుకుని ఆస్పత్రికి పరుగెత్తింది. ఆ సేవలోనే ఆమెకూ ప్లేగు సోకి, పనిలో ఉండగానే మరణించింది.

After Sethji's death Savitri carried on his work; during the 1897 plague in Poona she carried a dying child to save it, caught the disease herself, and considered it her good fortune that death came to her while she was still at work.