నా బాల్యం Naa Baalyam

ఏడు ఏండ్లకు రాజకోట్‌కు తండ్రి కోర్టు సభ్యునిగా వెళ్ళారు; గాంధీ సాధారణ విద్యార్థి.

At seven, father went to Rajkot court; Gandhi was an ordinary student who never lied but feared mockery.

తండ్రి శ్రవణపితృభక్తి పుస్తకం కొన్నారు; శ్రవణుడు చిత్రం మనసులో నిలిచిపోయింది.

Shravan-Pitrubhakti book left a lifelong mark - Shravan carrying blind parents moved him deeply.

హరిశ్చంద్ర నాటకం చూశాడు; సత్యం పలకవలసిందని నిశ్చయించుకున్నాడు.

Harischandra play made him resolve always to speak truth, whatever the hardship.

వ్యాయామం, క్రికెట్ ఇష్టం లేదు; దక్షిణాఫ్రికాలో అందమైన అక్షరాలు చూసి సిగ్గుపడ్డాడు.

He disliked forced games; seeing beautiful handwriting in South Africa taught him dignity in writing.

అన్న అప్పు తీర్చడానికి బంగారు మురుగు నుండి తులం తీసారు; గాంధీ మనసు శాంతి కాలేదు.

A gold ring was partly taken to pay debt; Gandhi could not bear the guilt though he did not steal.

తప్పు అంగీకరిస్తేనే మనసు శాంతిస్తుందని నమ్మి తండ్రికి చీటీ రాసి ఇచ్చాడు.

He wrote a confession note to his father, vowed never to steal again, and asked for punishment.

తండ్రి కన్నీరు తడిపి చీటీ చింపివేశాడు; నమ్మకం, వాత్సల్యం పెరిగింది.

His father wept, tore the note, and trust grew - gentle forgiveness deepened their bond.