விருந்து போற்றுதும்! Virundhu Potruthum

முளைத்த தயிர்ச் சோற்றை உருண்டையாக்கி, நடுவில் புளிக்குழம்பு வைத்து அன்னை குழந்தைகளுக்கு ஊட்டுவதிலிருந்தே பகிர்ந்துண்ணும் பழக்கம் தொடங்குகிறது. மகனோடு மகளோடு வரும் நண்பர்களுக்கும் அம்மா சேர்த்துச் சிற்றுண்டி தருகிறாள்.

The habit of sharing food begins in a mother's love: she rolls curd-rice into a ball, places tamarind gravy in the middle, and feeds everyone, including the friends who come with her son or daughter. Tamil hospitality starts in that small offering.

வீட்டுக்கு வரும் விருந்தினரை முகமலர்ச்சியோடு வரவேற்று, உணவும் இடமும் தந்து அன்போடு பாராட்டுவதே விருந்தோம்பல். முன்பின் அறியாத புதியவர்களே உண்மையில் விருந்தினர்; 'விருந்தே புதுமை' என்று தொல்காப்பியர் கூறியுள்ளார்.

Virundhombal is welcoming the guests who come to your home with a cheerful face, giving them food and a place to stay, and honouring them with love. A true guest is a newcomer not known before; Tholkappiyar said 'virundhe pudhumai' (a guest means newness).

திருவள்ளுவர் இல்லறவியலில் விருந்தோம்பல் என்று ஓர் அதிகாரத்தையே வைத்தார். புறநானூறு, சிலப்பதிகாரம், கம்பராமாயணம், கலிங்கத்துப்பரணி போன்ற நூல்களும் விருந்தினரைப் போற்றியதைப் பேசுகின்றன.

Thiruvalluvar placed a whole chapter on virundhombal within domestic virtue, saying guests must be welcomed with a glad face. Purananuru, Silappathikaram, Kamba Ramayanam and Kalingathupparani also praise the honouring of guests.

தனியாக உண்ணாமல் பிறருடன் பகிர்ந்து உண்பது தமிழர் பண்பின் அடிப்படை. வறுமையிலும், விதைக்காக வைத்த தினையைக் கூடக் குத்தி விருந்தளித்த தலைவியையும், பழைய வாளை அடகு வைத்து விருந்திட்ட தலைவனையும் புறநானூறு காட்டுகிறது.

Not eating alone is the basis of the hospitality virtue: the good give to others even before themselves. Purananuru shows a heroine who pounded even the millet kept for sowing to feed a guest, and a hero who pawned his old iron sword to provide a feast.

தமிழர் பண்பாட்டில் வாழை இலைக்குச் சிறப்பிடம் உண்டு; அதன் மருத்துவப் பயன்களை முன்னோர் அறிந்திருந்தனர். இடப்பக்கம் உப்பு, ஊறுகாய், இனிப்பு; வலப்பக்கம் காய்கறி, கீரை, கூட்டு; நடுவில் சோறு என்று வசதியாகப் பரிமாறுவர்.

The banana leaf has a special place in Tamil culture, and the ancestors knew its medicinal uses. Food is served thoughtfully: salt, pickle and sweets on the left, vegetables and greens on the right, and rice in the middle, all arranged for the diner's comfort.

சங்க காலத்தில் அரசராயினும் வறியோராயினும் புதியவரையும் விருந்தினராக ஏற்றனர். பின்னர் புதியவரை ஏற்பது குறைந்து, சத்திரங்கள் பெருகின; படிப்படியாக உற்றார், உறவினர், நண்பர்களையே விருந்தினராகப் போற்றும் நிலைக்கு மாறினர்.

From the Sangam age, both kings and the poor honoured even strangers as guests. Over time, inviting strangers inside lessened and choultries (chathirams) were built for travellers; gradually only kin, relatives and friends came to be honoured as guests.

இன்று திருமணம், காதணி, பிறந்தநாள் போன்ற விழாக்களில் விருந்தோம்பல் தொடர்கிறது; அமெரிக்காவின் மினசோட்டா தமிழ்ச் சங்கம் ஆண்டுதோறும் வாழையிலை விருந்து விழா நடத்துகிறது. இந்த உயர்ந்த தமிழ்ப் பண்பாட்டைப் போற்றிப் பெருமை கொள்வோம்.

Today hospitality continues at weddings, baby-showers, birthdays and house-warmings, and the Minnesota Tamil Sangam in America celebrates a banana-leaf feast festival every year. Let us honour and take pride in this lofty Tamil culture that has marked the Tamil identity through the ages.