சங்க இலக்கியத்தில் அறம் Sanga Ilakkiyathil Aram

சங்க காலத் தமிழர் பொருள் ஈட்டி, அறம் செய்து மகிழ்ந்தனர். உலகமே பரிசாகக் கிடைத்தாலும் பழிதரும் செயலைச் செய்ய மறுத்தனர். அவர்கள் அறத்தை மனித உறவின் மையமாகக் கொண்டிருந்தனர்.

Tamils earned wealth, did good deeds and found joy in them; they made household life a life of virtue and refused to do blameworthy acts even if the whole world were offered as a prize. They kept ethics at the centre of human relationships.

சங்க காலம் என்பது சமயக் கலப்பு இல்லாமல் மானிட அறம் இயல்பாக நிலவிய காலம். மனிதன் தனியானவன் அல்லன்; அவன் சமூகக் கடலின் ஒரு துளி. மற்றவர்களோடு எவ்வளவு இணைகிறானோ அவ்வளவு மகிழ்ச்சி பெருகும்.

The Sangam age was a time when a purely human ethic prevailed naturally, without religious mixture. A person is not solitary; he is one drop in the ocean of society, and the more he joins himself to all people and all things, the more his joy grows.

சங்கப் பாடல்கள் அரசர்களையே முன்னிறுத்தி அறம் சொல்கின்றன. அரசன் செங்கோல் போல நேரிய ஆட்சி செய்ய வேண்டும்; நீர்நிலை பெருக்கி, உணவை அனைவருக்கும் கிடைக்கச் செய்தல் அவன் கடமை. குற்றத்தை அறத்தின் அடிப்படையில் ஆராய்ந்து தண்டிக்க வேண்டும்.

Most of the moral advice in Sangam songs is addressed first to kings. The sceptre and the white umbrella are symbols of virtue; the king must rule straight like the sceptre, increase water bodies and food, make food reach everyone, and judge and punish crimes on the basis of justice, while ministers must weigh good and evil and guard love and virtue.

தமிழர் போரிலும் அறநெறி பின்பற்றினர். வீரமற்றோர், புறமுதுகிட்டோர், சிறார், முதியோர், பெண்கள், நோயாளர், பசு, பார்ப்பனர் ஆகியோர்க்குத் தீங்கு வராமல் போர் செய்ய வேண்டும். வீரத்தைப் போலவே கொடையும் தமிழரால் விரும்பப்பட்டது.

Tamils followed ethical rules even in war. A puram song says war must spare the unarmed, those who turned their backs, children, the old, women, the sick, the childless, cattle and brahmins, and that one must not fight someone weaker than oneself. Like valour, generosity too was cherished by the Tamils.

செல்வத்தின் பயன் ஈதலே. கொடையால் வள்ளல் எழுவர் போற்றப்பட்டனர். வள்ளல்கள் 'இல்லோர் ஒக்கல் தலைவன்', 'பசிப்பிணி மருத்துவன்' என்று புகழப்பட்டனர். ஈயாமை இழிவு என்றும் இலக்கியம் கூறுகிறது.

Nakkeeranar said the very use of wealth is giving. Seven great patrons are praised for their generosity, showing the glory of ancient Tamil giving; the arruppadai works are themselves songs of patronage. Patrons were honoured as the chief of the kinless and as the physician for the disease of hunger. Kalithokai says withholding is shameful, and that giving up life is nobler than living without giving to those who beg.

பிறருக்கு உதவுதலைச் சிறந்த அறமாகச் சங்க இலக்கியம் காட்டுகிறது. உடல் உறுப்புகள் ஒன்றுக்கொன்று உதவுவது போல மனிதர்களும் உதவ வேண்டும். வாய்மையும் சிறந்த அறம்; மெய் பேசும் நா மனிதனை உயர்த்தும், பொய் பேசும் நா தாழ்த்தும்.

Sangam works show helping others as a high virtue; Poothan Thevanar calls it the manliness of helping. Just as the parts of the body help one another, people who are limbs of society must help each other. The works also praise truthfulness as a great virtue; the tongue that speaks truth raises a person, the tongue that lies lowers him.

தாம் சிந்திக்காமல் பிறர் சொல்ல அறியும் அறம் மூன்றாம் தரம்; சிந்தித்து அறியும் அறம் இரண்டாம் தரம்; இயல்பாகவே அறியும் அறம் முதல் தரம். சங்க இலக்கியம் காட்டும் அறங்கள் இயல்பான முதல் தர அறங்கள்.

An ethic known only when others tell us, without our own thought, is third grade; an ethic known by thinking it out is second grade; an ethic known naturally is first grade. The ethics shown by Sangam literature are natural, first-grade ethics, the very rules that build the good character a person needs to function both alone and as a member of society.