மங்கையராய்ப் பிறப்பதற்கே... Mangaiyaraip Pirappatharke

மகள் தாயிடம் அம்மா எனக்குக் காதுக்குத் தோடு வாங்கி வந்து போடு என்று கேட்கிறாள்; சும்மா இருக்க முடியாது, இப்போதே சொல்லிவிட்டேன் என்கிறாள்.

The daughter asks her mother to buy and put earrings on her; she cannot stay quiet about it and insists she has made up her mind.

தாய், காதுக்குக் கம்மல் அழகல்ல; நான் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேள் என்கிறாள். நல்லவர் சொல்லும் அறிவுரையைப் பணிவோடு கேட்டுக் காதில் ஏற்றுக்கொள் என்கிறாள்.

The mother answers that an ear-stud is not real beauty; she tells the daughter to listen well, and to receive the words of the wise into her ears with great humility instead.

மகள் மீண்டும், கையில் இரண்டு வளையல் வேண்டும், கடன் வாங்கியாவது போடு, வகுப்புத் தோழிகள் எல்லாரும் என்னைப் பாக்கியசாலி என்று பள்ளியில் சொல்லட்டும் என்கிறாள்.

The daughter pleads again for two bangles, even on borrowed money, so that everyone at school will call her fortunate.

தாய் மெல்லச் சமாதானம் சொல்கிறாள்: சோர்வோடு வரும் விருந்தினரை மகிழ உபசரிப்பதே உண்மையான வளையல்; அமுதம் போன்ற அறிவால் மதி விளங்கச் செய்வதே கைகளுக்கு அழகு என்கிறாள்.

The mother soothingly explains that welcoming a weary guest with warmth is the true bangle, and that letting the mind shine with nectar-like wisdom is the real ornament for a woman's hands.

மகள், ஆபரணம் இல்லாவிட்டால் கூட்டத்தில் சென்றால் என்னை யார் மதிப்பார்? இதைச் சொன்னால் அம்மாவுக்குக் கோபம் வருமோ, ஆனால் என் குறை தீர வேண்டுமே என்கிறாள்.

The daughter argues on: without ornaments, who will respect her if she goes out among people? She fears the mother may be angry, yet she wants her lack to be made good.

தாய், நீ கற்கும் கல்விதான் பெண்களுக்கு அணிகலன்; அது அழியாத நகை. கற்ற பெண்களை இந்த நாடு கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டாடும் என்று கூறி நிறைவு செய்கிறாள்.

The mother concludes that the learning the girl gains is itself a woman's ornament, a jewel that never fades, and that this nation will cherish educated women, pressing them to its very eyes.