கேட்கிறதா என் குரல்! Ketkiratha En Kural

உயிர்கள் வாழ இயற்கையே அடிப்படை. மூச்சுக்குக் காற்று, தாகத்திற்கு நீர், உறைய நிலம், ஒளிக்குக் கதிரவன் தேவை. காற்று ஒரு உருவம் கொண்டு நம்மிடம், 'நான்தான் உங்கள் உயிர்மூச்சு' என்று பேசத் தொடங்குகிறது.

Nature is the basis of all life: air for breath, water for thirst, land to dwell on, the sun for light. The wind takes a form and begins to speak to us, saying it is the very breath of all living things.

காற்று சொல்கிறது: என்னைக் கண்ணால் பார்க்க முடியாது, உடலால் உணரலாம். வீசும் வேகம், சூழல், திசை ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப எனக்குத் தென்றல், புயல், சூறாவளி, வாடை, கொண்டல், கோடை எனப் பல பெயர்கள்.

The wind says it cannot be seen with the eyes but can be felt by the body. Depending on its speed, surroundings and direction it carries many names: breeze, storm, cyclone, the northern vaadai, the eastern kondal, the western summer wind, and more.

தொல்காப்பியர், திருமூலர், ஒளவையார், இளங்கோவடிகள் போன்றோர் காற்றைச் சிறப்பித்துப் பேசியுள்ளனர். வரலாற்றில் ஹிப்பாலஸ் என்னும் கிரேக்க மாலுமி பருவக்காற்றின் வழியை அறிந்தான்; ஆனால் அதற்கு முன்பே தமிழர்கள் காற்றைப் பயன்படுத்திக் கடல் வணிகம் செய்தனர்.

Sages and poets such as Tholkappiyar, Thirumular, Avvaiyar and Ilangovadigal honoured the wind in their works. In history, the Greek sailor Hippalus learned the route of the monsoon wind, yet Tamils had already used the wind for successful sea trade before him.

காற்று மழை தருகிறது; தென்மேற்கு, வடகிழக்குப் பருவக்காற்றாக வந்து மழை பொழியச் செய்கிறது. வேளாண்மைக்கும் உதவுகிறது; உயிர்வளி தந்து உயிர்களைக் காக்கிறது; விதைகளையும் மணத்தையும் சுமந்து செல்கிறது. காற்றாலையில் மின்சாரமும் தருகிறது.

The wind brings rain as the south-west and north-east monsoons, aids farming, gives life-breath that sustains living beings, carries seeds and fragrances across the earth, and as renewable energy produces electricity in windmills.

உணவின்றி ஐந்து வாரம், நீரின்றி ஐந்து நாள் வாழலாம்; ஆனால் காற்றின்றி ஐந்து நிமிடம் கூட வாழ முடியாது. இதை அறிந்தும் மனிதன் காற்றை மாசுபடுத்துகிறான். குப்பை எரிப்பது, அதிக ஊர்தி, புகை எல்லாம் காற்றைப் பாழாக்குகின்றன என்று காற்று வருந்துகிறது.

We can live five weeks without food and five days without water, but not even five minutes without air. Knowing this, people still pollute it by burning plastic, overusing refrigerators, bursting crackers and running vehicles, causing diseases; the wind grieves at this harm.

காற்றின் மேலடுக்கில் உள்ள ஓசோன் படலம் கதிரவனின் தீங்கு கதிர்களைத் தடுக்கிறது. குளோரோ புளோரோ கார்பன் அதைச் சிதைக்கிறது. கந்தக, நைட்ரஜன் டை ஆக்சைடு மழைநீரில் கரைந்து அமிலமழையாகி மண், நீர், உயிரினங்களைப் பாதிக்கிறது.

The ozone layer in the upper air shields the earth from harmful ultraviolet rays, but chlorofluorocarbons tear holes in it. Sulphur and nitrogen dioxide dissolve in rain to make acid rain, harming soil, water, buildings, forests and aquatic life.

மரங்களை வளர்க்குங்கள், பொதுப் போக்குவரத்துக்கு முன்னுரிமை தாருங்கள், புதைபடிவ எரிபொருளைத் தவிருங்கள் என்று காற்று கேட்கிறது. காற்று நாளை ஒருநாள் மட்டும் கொண்டாடாமல், ஒவ்வொரு நாளும் என்னைத் தூய்மையாக வைத்திருங்கள் என்று காற்று வேண்டுகிறது.

The wind asks us to grow trees, manage waste better, prefer public transport and avoid fossil fuels. It pleads that celebrating World Wind Day once a year is not enough; keeping the air clean every single day is its wish and our own future good.