തേൻ Then - Honey (Poem by Sugathakumari)

പുഷ്പങ്ങളിൽ ചുറ്റും പറക്കുന്ന തേനീച്ച; ചെറിയ ചിറകുകളുടെ ശബ്ദം, പൂവിന്റെ മധുരം.

The poet watches the bee gathering nectar and carrying it to the hive.

പൂവ് തേനീച്ചയ്ക്ക് ആഹാരം; തേനീച്ച പൂവിന് പരാഗണം - പരസ്പര ബന്ധം.

Flowers feed the bee; the bee pollinates flowers - mutual dependence.

ദിവസം മുഴുവൻ പരിശ്രമിച്ച് തേൻ കൂട്ടിൽ സഞ്ചയം; മനുഷ്യൻ അത് ഉപയോഗിക്കുന്നു.

The bee stores honey through hard labour; the poet asks what humans give back to nature.

മരങ്ങൾ മുറിക്കപ്പെട്ടാൽ പൂക്കളില്ല; തേനീച്ച അലയുന്നു.

When trees fall and flowers vanish, the bee wanders - echoing Marathinu Sthaanamilla.

മനുഷ്യൻ തേൻ ആസ്വദിക്കുന്നു; കീടനാശിനിയും മരമുറിപ്പും പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്നു.

Humans enjoy honey while destroying the ecosystem - the poem's central irony.

'നിങ്ങളെൻ ലോകത്തെ എന്തു ചെയ്തു?' - പൂക്കളെയും വാക്കുകളാകുമ്പോൾ പോലെ.

Like Pookkaleyum Vaakkukalaakumbol, nature asks what humans have done to the world.

തേൻ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ മനുഷ്യജീവിതവും നഷ്ടപ്പെടുന്നു.

Losing honey means losing part of human life - Sugathakumari's environmental call.

ലളിത ഭാഷ, ശക്തമായ പ്രകൃതി ചിത്രങ്ങൾ, വികാരപൂർണ്ണ ആഹ്വാനം.

Simple language, vivid nature images, emotional appeal - her signature style.