ನಾನು ಕಂಡಂತೆ Nanu Kandante

ಲೇಖಕರಿಗೆ ಸ್ವಾಮಿಯವರ ಪರಿಚಯವಾದದ್ದು ಅವರ ಜೀವನದ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ. ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಕ್ಕೆ ಸಂದರ್ಶಕ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಇಬ್ಬರೂ ಆಗಾಗ ಕಲೆತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ ಎರಡೂವರೆ ಮೂರು ಗಂಟೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಬೇಗನೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಸ್ನೇಹ ಹುಟ್ಟಿತು.

The author came to know Swamy personally only in the last year of Swamy's life, when Swamy came to Mysore University as a visiting professor. Though the author was usually slow to form attachments, after a long conversation of about two and a half to three hours he quickly felt friendship and affection for Swamy.

ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮುಂಜಾನೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಓದುವುದೋ ಪಿಟೀಲು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಲೇಖಕರು ಅವರ ಕೋಣೆಯ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಪಿಟೀಲಿನ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಏಕೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಒಳಗೆ ಬಂದಿದ್ದರೆ ನೀವು ನುಡಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಲೇಖಕರು ಹೇಳಿದರು.

Swamy, staying in a room of the Gangotri guest house, would rise early to read or practise the violin, sealing the windows and pasting black paper on the glass so no light came in. One day the author stood outside his door for over half an hour listening; when Swamy asked why he had not knocked, the author replied that had he gone in, Swamy would have stopped playing.

ಏಳೆಂಟು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಲೇಖಕರು ಅವರ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಹಳೆಗನ್ನಡ, ದಕ್ಷಿಣದ ದೇವಾಲಯಗಳು, ಸಮಕಾಲೀನ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಗೀತ ಮುಂತಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಿಷಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಅವರ ಖಾಸಾ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ವೇದ, ಉಪನಿಷತ್ತು, ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾವ್ಯಗಳೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.

Once every seven or eight days the author would go in and sit, and some subject would unfold: Old Kannada, the temples of the South, contemporary literature, French realism, music. Botany was Swamy's own special field, and the Vedas, the Upanishads and Sanskrit poetry would sometimes slip into the talk too.

ಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ತಾನು ಏನನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕೆಂಬ ಅರೆಕಲ್ಪನೆ ಮೊದಲೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಸಸ್ಯದ ರಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಗ್ರಹಿಸುವ ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿ ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಇತರರು ನೂರು ಬಾರಿ ನೋಡಿದರೂ ಸಿಗದ ಉತ್ತರ ಸ್ವಾಮಿಯವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೇ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತೆಂದು ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Swamy always had a half-idea beforehand of what he was looking for, and he had cultivated the imaginative power to grasp at once the patterns in a plant's stem, vein and structure. His colleagues told the author that an answer which escaped others even after a hundred careful looks would appear to Swamy at the very first glance.

ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಪಿಟೀಲಿನಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳ ರಚನಾ ವೈಖರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು; ಚಿತ್ರಕಲೆಯಲ್ಲೂ ಇಂಥ ರಚನಾಬಂಧಗಳನ್ನೇ ಅರಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಸ್ಯ ಮತ್ತು ವನಗಳನ್ನು ಅವರು ಒಣ ಸಂಶೋಧಕನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಕಲೆಯ ರಸ, ಆನಂದ ಅವರ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವರು ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಎಂದೂ ವಿದಾಯ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

When he played the violin Swamy was seeking the patterns of sound and the possibility of endless structures, and in painting too, talking of the Louvre gallery in Paris, he searched for the same compositions. He never saw plants and forests as a dry researcher; the relish and joy of art were another face of his research, and that is why he never said farewell to inquiry.

ಲೇಖಕರ ಕಾಲೇಜಿನವರ ಒತ್ತಾಯದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಒಂದು ಭಾಷಣಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿದರು. ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಬೋಧಿಸಬಹುದೆಂಬುದು ಭಾಷಣದ ವಿಷಯ. ಸ್ಲೈಡ್ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಬಳಸಿ ಅವರು ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಾಗ ಬೋಧನಾಕ್ರಮದ ಪರಿಣತರೇ ನಿಬ್ಬೆರಗಾದರು; ಇಂಥ ಸ್ವತಂತ್ರ ಆಲೋಚನೆ ಅವರಿಗೆ ಹೊಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ.

At the insistence of the author's college, Swamy agreed to give a lecture on how botany could be taught attractively to high-school children, using a slide projector to explain his models. The experts in teaching method themselves were astonished, for such independent thinking had never even occurred to them.

ಲೇಖಕರೂ ಸ್ವಾಮಿಯವರೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಡುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಜಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಾಯುತ್ತಾರೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಾವು ತಮ್ಮನ್ನು ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸದ ಲೇಖಕರು ಸ್ವಾಮಿ ಸತ್ತಾಗ ಹಲವು ದಿನ ದುಃಖದಿಂದ ಮಂಕಾಗಿದ್ದರು; ಜೀವನದ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡವು.

The author and Swamy had planned to go to the forests together so Swamy could explain plants, and even to visit Thanjavur; no one could have imagined he would die so suddenly. Though death did not usually drown the author in grief, when Swamy died he was dispirited for many days, and the fundamental questions and feelings of life filled his mind.