ಬೆಡಗಿನ ತಾಣ ಜಯಪುರ Bedagina Taana Jayapura

ದೇಶ ಸುತ್ತುವುದರಿಂದ ಸಿಗುವ ಅನುಭವವನ್ನು ಬರೆದದ್ದೇ ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ. ಲೇಖಕರು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಪತಿ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಜಯಪುರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಮಿತ್ರ ರೈಗಳು ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಊರ ಹೊರಗಿನ ಮರಳಿನ ಪ್ರದೇಶದ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮರಳಿನ ಕಾವಿನಿಂದಾಗಿ ನಲ್ಲಿಯ ನೀರೇ ಕಾದು ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

A travelogue is the written form of the experience gained from touring a country. The writer and Sripathi step off the train into the eleven-o'clock sun. Their friend the Rais take them to their home outside the town, set in a sandy desert where the very tap water comes out hot from the heat of the sand.

ಮೊದಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅಂಬೇರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು. ಟಾಂಗಾದಲ್ಲಿ ನಗರದ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ಮೂಲಕ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಜಯಪುರದ ಬೀದಿಗಳು ಬಹಳ ಅಗಲ ಮತ್ತು ನೇರ. ಮನೆ-ಅಂಗಡಿಗಳ ದೇಶೀ ವಾಸ್ತುರಚನೆ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಮನೆಯೂ ಒಂದೇ ಶೈಲಿಯದು. ಜಯಪುರ ಬಣ್ಣಗಾರರ ತವರೂರು.

Their first plan is to visit Amber. Hiring a tonga, they pass through the centre of the city. Though built a century ago, Jaipur's streets are very broad and straight. The native architecture of the shop-houses shines beautifully. Because each house follows one consistent style, the writer feels a fondness for them. Jaipur is the home of dyers and colourists.

ಗಿಡಮರವಿಲ್ಲದ ಮರಳಿನ ನಾಡಿನ ಜನರಿಗೆ ಬಣ್ಣವೇ ಕಣ್ಣಿನ ತಂಪು. ಇಲ್ಲಿನ ಹೆಂಗಸರು ರಂಗುರಂಗಿನ ಲಂಗ, ಸೀರೆ, ರವಿಕೆ ತೊಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಂಪು, ಕಿತ್ತಳೆ, ಹಳದಿ ಎಂದರೆ ಪ್ರಾಣ. ಗಂಡಸರ ಮುಂಡಾಸಿನಲ್ಲೂ ನೂರಾರು ಬಣ್ಣ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೋಳಿ ಆಡುವಂತೆ ಬಣ್ಣದ ಚೆಲ್ಲಾಟ.

For people of a treeless sandy land, the only feast for the eyes must come from colour. The women here wear bright skirts, pyjamas, saris, blouses and shawls. Red, orange and yellow are their very life. Their clothes play with colour as if every day were the Holi full-moon festival. Even the men show off three hundred colours in the thirty cubits of their turbans.

ನಾಲ್ಕು ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಅಂಬೇರ ಬೆಟ್ಟ; ಅದು ಜಯಪುರದ ಪೂರ್ವದ ರಾಜಧಾನಿ. ಹಿಂದೆ ಬಂದಾಗ ಜನವಸತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಈಗ ಸಿಂಧೀ ಕುಟುಂಬಗಳು ನೆಲೆಸಿವೆ. ಕೋಟೆಯ ಒಳಗೆ ಮೂರು ಅಂತಸ್ತಿನ ಅರಮನೆ. ಹಾಲುಗಲ್ಲಿನ ದೇವಾಲಯ, ಸಭಾಂಗಣ, ಕನ್ನಡಿ ಚೂರುಗಳಿಂದ ನಕ್ಷತ್ರಲೋಕದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಚಾವಡಿಗಳಿವೆ.

Four miles on lies Amber, the old capital of Jaipur, where the ancient fort and palaces stand. On the writer's earlier visit it was uninhabited; now hundreds of Sindhi families live there. Inside the fort is a three-storey palace with a small marble temple, a broad hall and pavilions of moonstone. One hall, set with mirror fragments, glows like a sky full of stars when a lamp is lit in the dark.

ಆವರಣದ ಹಿಂದಿನ ಕಣಿವೆಯ ತಳದಲ್ಲಿ ಮೀರಾಬಾಯಿಯ ದೇವಾಲಯ; ಆಕೆ ಗಿರಿಧರ ನಾಗರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳ. ನಕ್ಷತ್ರಾಕೃತಿಯ ಗರ್ಭಗೃಹ, ನವರಂಗಗಳಿವೆ. ದಣಿದು, ಬಾಯಾರಿ ಮರಳಿ ಬಂದು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಸೋಡಾ, ಲೆಮನೇಡ್ ಕುಡಿದರು. ಗೋಧೂಳಿಯ ವೇಳೆ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ನವಿಲುಗಳ ಹಿಂಡು ಕಂಡಿತು.

At the base of a valley behind the courtyard stands the Meerabai temple, the place where she worshipped Giridhara Nagara. With its star-shaped sanctum and navaranga halls, the shrine is lovely. Tired and thirsty, they return to the tonga and drink deeply coloured soda and lemonade at a roadside shop. Setting out home at dusk, they see flocks of peacocks in the fields.

ಮರುದಿನ ಸಮೀಪದ ಜಂತ್ರ ಮಂತ್ರ ನೋಡಿದರು; ಇದು ೪೦೦-೫೦೦ ವರ್ಷ ಹಳೆಯ ಖಗೋಳ ವೀಕ್ಷಣಾಲಯ. ದೂರದರ್ಶಿ ಇಲ್ಲದೆ ಬರಿಗಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಗ್ರಹ, ಸೂರ್ಯ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಗತಿ ಅಳೆಯುವ ಸಾಧನಗಳು ಅಲ್ಲಿವೆ. ಇದು ಹಿರಿಯರು ಗಣಿತಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಕಾಣಿಕೆ. ಸಂಜೆ ಗೋಪೀನಾಥರಾಯರ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಜಾನಪದ ನೃತ್ಯ ನೋಡಿದರು.

Next morning they visit the nearby Jantar Mantar, an astronomical observatory four to five hundred years old. Its instruments, built to measure the motion of planets, the sun and stars with the naked eye alone without a telescope, are the elders' offering to mathematics and to careful observation. As the writer longed to see folk dance, that evening they watch the common people's dance near engineer Gopinathraya's home, and the next day board the train to Delhi.