ಯುದ್ಧ Yuddha

ಎರಡು ದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ರಾತ್ರಿ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ವಿಮಾನದ ರೇಡಿಯೋ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯಿತು. ವೈರಿಗಳ ದಾಳಿಯಿಂದ ವಿಮಾನ ಸ್ಫೋಟಿಸಿ ನದಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ವೈದ್ಯ ಸೈನಿಕ ರಾಹಿಲ್ ಕಾಲಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾದರೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಈಜಿ ದಡ ಸೇರಿದನು.

Two countries were at war. The fighter plane flying over the border lost its radio and ground contact. Hit by an enemy air strike, it exploded and fell into the river. The doctor-soldier Rahil, though injured in one leg, swam with great difficulty and reached the shore.

ಮಿಂಚಿನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ರಾಹಿಲನಿಗೆ ಒಂದು ಒಂಟಿ ಮನೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಮಳೆ, ಕತ್ತಲು, ಮುರಿದ ಕಾಲು. ಆ ಮನೆಯಿಂದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯ ನೋವಿನ ಆರ್ತನಾದ ಕೇಳಿಸಿತು. 'ಯಾ ಅಲ್ಲಾ' ಎಂಬ ಕೂಗು ಕೇಳಿ ಆತನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಯಿತು. ಆತನು ತೆವಳುತ್ತಾ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದನು.

In a flash of lightning Rahil saw a lone house. Heavy rain, the blackout darkness of the border, and his broken leg had worn him out. From the house came a woman's cry of pain. When the cry of 'Ya Allah' became clear, his fear eased a little. Crawling up the steps, he knocked and pleaded, 'Please open the door, I am wounded.'

ತಲೆಗೂದಲು ಬೆಳ್ಳಗಾದ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಳು. 'ನೀನು ನಮ್ಮ ಕಡೆಯವನು ತಾನೇ?' ಎಂದು ಭಯ ಮತ್ತು ಸಂದೇಹದಿಂದ ಕೇಳಿದಳು. ರಾಹಿಲ್ 'ನಾನು ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಮೂರ್ಖರ ಕಡೆಯವನಲ್ಲ, ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದ ಮನುಷ್ಯರ ಕಡೆಯವನು' ಎಂದನು. ತನ್ನ ಸೊಸೆಗೆ ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ಎಂದು ಮುದುಕಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ತಾನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಎಂದು ರಾಹಿಲ್ ತಿಳಿಸಿದನು.

An old woman with greyed hair and a wrinkled face opened the door, grumbling. Bringing her lamp near his face, she asked fearfully, 'Who are you? Are you one of ours?' Rahil answered gravely, 'I am not on the side of the fools who wage war; I am on the side of people in distress.' The old woman lamented that her daughter-in-law had been in labour since evening but, with bombs and blackout, no doctor or midwife could be called. When Rahil said he was a doctor and would examine her, the old woman's fear eased somewhat.

ಮಗನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮುದುಕಿ ರಾಹಿಲನನ್ನು ಸೊಸೆಯ ಬಳಿ ಕರೆದೊಯ್ದಳು. ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೆರಿಗೆಯಾಗದು ಎಂದು ರಾಹಿಲನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನದ ನಂತರ ಮಗುವನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದನು, ಆದರೆ ಅದು ನಿರ್ಜೀವವಾಗಿತ್ತು. ಮುದುಕಿ ಮತ್ತು ಸೊಸೆ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತರು. ರಾಹಿಲ್ ತನ್ನ ಮುರಿದ ಕಾಲಿಗೆ ಹಲಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Seeing him soaked, the old woman brought her son's clothes and led him by lamplight to the bedroom. Sending her to prepare hot water, he examined the daughter-in-law and realised the birth would not be easy. After a long effort he delivered the baby, but it was lifeless. The wailing of the old woman and her daughter-in-law echoed through the house. Rahil then splinted his broken leg with small wooden pieces tied with cloth.

ಮುದುಕಿಗೆ ರಾಹಿಲ್ ವೈರಿ ದೇಶದವನು ಎಂಬ ಸಂದೇಹ ಮೂಡಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದು 'ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯಿರಿ' ಎಂಬ ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆದರೆ ಆತನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋದ ತನ್ನ ಮಗನ ಕಣ್ಣುಗಳಂತೆಯೇ ಇದ್ದವು. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ರಾಹಿಲನನ್ನು ಸೊಸೆಯ ಕೋಣೆಯ ಮಂಚದಡಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಳು. ಬಂದ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಆಕೆ ಸತ್ತ ಮೊಮ್ಮಗುವಿನ ಹೆಣ ತೋರಿಸಿ ಅಳುತ್ತಾ, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದಳು. ಸೈನಿಕರು ಹೊರಟು ಹೋದರು.

The old woman still doubted whether he was one of theirs or an enemy. Just then came a knock and the commanding voice, 'Open the door.' Her doubt was true: the man was from the enemy country. Her eyes flared with anger. But at that moment his helpless, pitiful look seemed just like the eyes of her own son who had gone to war. Silently she hid Rahil under the cot in the daughter-in-law's room, laid the cloth-wrapped dead infant by the door, and opened it. Weeping and beating her chest, she showed the soldiers her dead grandchild's body. Catching the smell of fresh blood, the soldiers left in silence.

ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ವಿಶ್ವಾಸ ಮೂಡಿತು. ಮುದುಕಿ ತನ್ನ ಕಥೆ ಹೇಳಿದಳು. ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಧರ್ಮದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನ ಸತ್ತರು. ಆಕೆಯ ಗಂಡ ಮತ್ತು ಈಗ ಮಗ ಇಬ್ಬರೂ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋದರು. ಗಂಡ ಹಿಂದಿರುಗಲಿಲ್ಲ. ಮಗ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಯುದ್ಧ ಬಂದಿತು ಎಂದು ಮುದುಕಿ ದುಃಖದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು. ಯುದ್ಧ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಡ ಎಂಬುದು ಆಕೆಯ ತಿರಸ್ಕಾರದ ಮಾತು.

Within a day or two trust grew between them and both shared their joys and sorrows. The old woman opened her story first: she had come as a new bride fifty years ago; once this town belonged to that country, and after a war fought over religion in which thousands died, it passed to this country. Though the town changed hands, the people's lives did not improve; their earnings are plundered and their children are carried off to war, she said with scorn. Her husband had gone to war and never returned; swallowing her grief she had raised her son and married him; now, while the son waited for his child's first cry, war came again, she said, her voice choking.