ಉದಾತ್ತ ಚಿಂತನೆಗಳು Udatta Chintanegalu

ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದರೇನು ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎರಡು ಬಗೆ: ಪೌರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ. ಮುಕ್ತ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಇದು ಬೇಕೇಬೇಕು.

Dr Ambedkar asks what freedom is and why a free society needs it. He says freedom is of two kinds: civil freedom and political freedom.

ಪೌರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅಂಶ ಇದೆ. ಒಂದು, ಚಲನವಲನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ನ್ಯಾಯಬದ್ಧ ಕ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ಯಾರನ್ನೂ ಬಂಧಿಸಬಾರದು. ಎರಡು, ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಅಂದರೆ ಆಲೋಚಿಸುವ, ಓದುವ, ಬರೆಯುವ ಮತ್ತು ಚರ್ಚಿಸುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ. ಮೂರು, ಕ್ರಿಯಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ.

Civil freedom has three parts: (1) freedom of movement, no one may be arrested without due legal process; (2) freedom of speech, which includes thinking, reading, writing and debate; and (3) freedom of action.

ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದೂ ಕರೆಯಬಹುದು. ಬೌದ್ಧಿಕ, ನೈತಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಇದು ಬೇಕು. ಕ್ರಿಯಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದರೆ ಇಷ್ಟ ಬಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ. ಶೋಷಣೆ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಬಡತನ ಇಲ್ಲದ ಕಡೆಯೇ ಇದು ನಿಜವಾಗುತ್ತದೆ.

Freedom of speech can also be called freedom of opinion, and it is essential for intellectual, moral, political and social progress. Freedom of action must be real, not merely formal; true freedom of action exists only where there is no exploitation, no unemployment and no poverty.

ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಂದರೆ ಶಾಸನ ರಚನೆ ಮತ್ತು ಸರಕಾರ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಪಾಲು ಇರುವ ಹಕ್ಕು. ಆಳಲ್ಪಡುವವರ ಸಮ್ಮತಿಯಿಂದಲೇ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರ ಬರುತ್ತದೆ. ಮಾನವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ತತ್ತ್ವದ ಮೇಲೆ ಇದು ನಿಂತಿದೆ.

Political freedom is the right to share in making laws and in forming and dissolving governments. A government draws its authority only from the consent of the governed; this rests on the principle of human personality and equality. These two basic principles of a free society cannot be separated.

ಗಾಂಧೀಜಿ ಮೊದಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಕ್ಷರ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಯುವಕರ ಮುತ್ತು ಪೋಣಿಸಿದಂತಿದ್ದ ಸುಂದರ ಬರೆವಣಿಗೆ ಕಂಡು ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ಕೆಟ್ಟ ಅಕ್ಷರ ಅಪೂರ್ಣ ಶಿಕ್ಷಣದ ಚಿಹ್ನೆ ಎಂದು ಅರಿತರು, ಆದರೆ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ತಡವಾಗಿತ್ತು.

Gandhi at first felt that fine letters and good handwriting were not a necessary part of education. In South Africa, seeing the beautiful, pearl-like writing of educated young men and lawyers, he felt ashamed and regretful, and realised that bad handwriting is a sign of imperfect education. But like fresh clay on a baked pot, it was too late to mend the carelessness of childhood.

ರಸ್ಕಿನ್ ಬರೆದ "ಅನ್‌ಟು ದಿಸ್‌ ಲಾಸ್ಟ್" ಪುಸ್ತಕ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯಿತು. ಅದರ ಆದರ್ಶದಂತೆ ಜೀವನ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದರು; ಅದನ್ನು ಸರ್ವೋದಯ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಗುಜರಾತಿಗೆ ಅನುವಾದಿಸಿದರು. ಎಲ್ಲರ ಒಳ್ಳೆಯದರಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯದು ಇದೆ; ವಕೀಲನ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಕ್ಷೌರಿಕನ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಬೆಲೆ; ಶ್ರಮ ಜೀವಿಯ ಜೀವನವೇ ಯೋಗ್ಯ ಜೀವನ.

Ruskin's book Unto This Last gripped Gandhi's mind and brought an immediate, effective change in his life; he translated it into Gujarati as Sarvodaya. Its principles: our good lies in the good of all; a lawyer's work is worth no more than a barber's, and all have an equal right to earn a living by their work; the life of a labourer, a tiller or a craftsman is the truly worthy life.

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರಕಾರ ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನ ಸಾಲದು, ಜನರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೇಕು; ಅದು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಹರಿಯಬೇಕು. ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ರತ್ನಗಳನ್ನು ದೇಶಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಬೇಕು. ವೇದವೇದಾಂತಗಳ ಮುಖ್ಯ ಪಲ್ಲವಿಯೇ ಶ್ರದ್ಧೆ. ಯಾರೂ ದುರ್ಬಲರಲ್ಲ, ಆತ್ಮ ಸರ್ವಶಕ್ತ; ಎದ್ದೇಳಿ, ಗುರಿ ದೊರಕುವವರೆಗೂ ನಿಲ್ಲಬೇಡಿ.

Swami Vivekananda says that giving people ideas in their own language helps them grasp the content, but for lasting progress they also need culture, which must flow in their blood, mere knowledge cannot withstand shocks. The spiritual gems hidden in the scriptures must be spread to the people through the country's languages. Faith (shraddha) is the central refrain of the Vedas and Vedanta, the same faith with which Nachiketa dared to question Yama. No one is weak, the soul is all-powerful and all-knowing; arise, gain self-knowledge, carry the message of Vedanta to every home, and do not stop until the goal is reached.