ಭಗತ್‌ಸಿಂಗ್‌ Bhagat Singh

ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಮಾತ್ರ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಆತಂಕಪಟ್ಟರು. ತಡವಾಗಿ ಆ ಹುಡುಗ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ತಂಗಿ "ವೀರಾಜಿ ಬಂದ" ಎಂದು ಕೂಗಿದಳು; ಅಮ್ಮ ಓಡಿ ಬಂದು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಹರಿಯಿತು.

One evening all the children had returned home from school, but one twelve-year-old boy had not. His parents and family were very anxious. When he finally stepped in, his little sister cried out, 'Veeraji has come,' and his mother ran and hugged him tightly with tears streaming down.

ತಂಗಿ ಕೊಟ್ಟ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಾಲಕ ತಿನ್ನಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಮುಖ ಗಂಭೀರವಾಗಿತ್ತು. "ನನಗೆ ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನಲು ಹೇಳಬೇಡ, ಬಾ, ನಿನಗೆ ಏನೋ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಊಟದ ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿದ್ದ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದ. "ಇದು ಬಹಳ ಪೂಜ್ಯ ಮಣ್ಣು, ಜಲಿಯನ್‌ ವಾಲಾಬಾಗ್‌ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಹುತಾತ್ಮರಾದವರ ರಕ್ತದಿಂದ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಮಣ್ಣಿಗೆ ವಂದಿಸಿದ.

The boy did not eat the fruits his sister offered; his grave face surprised her. 'Please do not tell me to eat anything; come, I will show you something,' he said in a solemn voice, and took out from his lunch box some earth soaked in blood. 'This is very sacred earth; it is wet with the blood of those martyred in the Jallianwala Bagh massacre,' he said, and saluted it.

ಆ ಬಾಲಕನೇ ವೀರ ಭಗತ್‌ಸಿಂಗ್‌. ಆ ಪವಿತ್ರ ಮಣ್ಣು ತುಂಬಿದ ಡಬ್ಬವನ್ನು ಮನೆಯ ಶುದ್ಧವಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಆಗ ತಾನೆ ಕಿತ್ತು ತಂದ ಹೂಗಳನ್ನು ಮೇಲಿಟ್ಟು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದ. ಅಂದಿನಿಂದ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಆ ಪವಿತ್ರ ಮಣ್ಣನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದು ಅವನ ದಿನನಿತ್ಯದ ಆಚರಣೆಯಾಯಿತು.

That boy was the brave Bhagat Singh. He placed the box of sacred earth in a clean spot in the house, put freshly plucked flowers on it, and bowed with devotion. From that day, for many years, worshipping that sacred earth became his daily practice.

೧೯೧೯ರ ಏಪ್ರಿಲ್‌ ೧೩ರಂದು ಜಲಿಯನ್‌ ವಾಲಾಬಾಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಾಂತಿಯುತ ಸಭೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಸಾವಿರ ಜನರಿದ್ದರು; ಅವರಲ್ಲಿ ಅಮಾಯಕ, ನಿಶ್ಶಸ್ತ್ರ ಗಂಡಸರು, ಹೆಂಗಸರು, ಮುದುಕರು, ಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರು. ಯಾವ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಕೊಡದೆ ಜನರಲ್‌ ಡಯರ್‌ ತನ್ನ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಲು ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದ. ಈ ಹತ್ಯಾಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ೪೦೦ ಜನ ಸತ್ತರು, ೧೨೦೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಗಾಯಗೊಂಡರು.

On 13 April 1919, a peaceful meeting had been organised at Jallianwala Bagh. Among the nearly twenty thousand people were innocent, unarmed men, women, old people and children. Without any warning, General Dyer ordered his soldiers to open fire. In this massacre 400 people were killed and more than 1200 were wounded.

ಆಗ ೧೨ ವರ್ಷದವನಾಗಿದ್ದ ಭಗತ್‌ಸಿಂಗ್‌ ಈ ಘಟನೆ ಕೇಳಿ ದಿಗ್ಭ್ರಾಂತನಾದ; ಒಂದು ಮಾತೂ ಬಾಯಿಂದ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆತ ಕಿಶನ್‌ ಸಿಂಗ್‌ ಮತ್ತು ವೀರಮಾತೆ ವಿದ್ಯಾವತಿಯವರ ಮಗನಾಗಿ ೧೯೦೭ರ ಸೆಪ್ಟಂಬರ್‌ ೨೮ರಂದು ಪಂಜಾಬಿನ ಲಾಯಲಪುರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಬಂಗಾ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ. ಪೊಲೀಸರ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಜಲಿಯನ್‌ ವಾಲಾಬಾಗ್‌ ತಲುಪಿ, ರಕ್ತದಿಂದ ತೊಯ್ದ ಒಂದು ಚಿಟಿಕೆ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹಣೆಗೆ ತಿಲಕವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹುತಾತ್ಮರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದ.

Bhagat Singh, then twelve, was stunned to hear of this event; not a word came from his mouth. He was born to Kishan Singh and the heroic mother Vidyavati on 28 September 1907 in Banga village, Lyallpur district, Punjab. Slipping past the police, he reached Jallianwala Bagh, placed a pinch of the blood-soaked earth on his forehead as a tilak and bowed in homage to the martyrs.

ಜಲಿಯನ್‌ ವಾಲಾಬಾಗ್‌ ಮಾರಣಹೋಮ ಭಗತ್‌ಸಿಂಗ್‌ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿತು. ೧೯೨೧ರಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ: ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಈ ದಮನಕಾರಿ ಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಲೇಬೇಕು ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ ಸಹಕಾರದಿಂದ, "ಇಂಕ್ವಿಲಾಬ್‌ ಜಿಂದಾಬಾದ್‌" ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅಮರನಾದ.

The Jallianwala Bagh carnage left an indelible mark on Bhagat Singh's mind. In 1921 he resolved that one day he would do something to destroy this oppressive regime and end the cruel British rule. Later, with the help of fellow revolutionaries and the slogan 'Inquilab Zindabad,' he advanced on the path of the freedom struggle, gave up his very life, faced the death sentence, showed the struggle a goal, and through his sacrifice became immortal.